เช้าวันแรกของการปิดภาคเรียน  ไม่ได้เหมือนคนอื่นเขาหรอก  เพราะเรายึดหลักที่ว่า......แปลก  นำสมัย  ไม่ซ้ำใคร  จึงได้มีคำสั่งให้มาปฏิบัติราชการ  ต่อ......ตั้งแต่วันนี้  จนถึงวันศุกร์ที่ 3 เมษา.....

เมื่อวานนี้  ฝ่ายบริหารก็ติดต่อมายัง  ครูอ้อยทางโทรศัพท์  ว่ามีเรื่องราชการด่วน  มาถึงกลุ่มสาระฯ 

ครูอ้อย  กำลังดำเนินการภารกิจผลงานที่จะต้องนำส่งเป็นวันสุดท้าย  ไม่รู้จะรับหรือปฏิเสธ  เลยตอบท่านไปว่า.....เอ้อ  หนูอยู่ที่ถนน  เสียงดังมาก  ไม่ได้ยินเสียงท่านหรอกค่ะ  

เมื่อเสร็จภารกิจ  ก็เดินหิ้วผลงานที่หนักมากๆๆ  เข้าโรงเรียน   ยามหน้าประตูบอกว่า.....เสียงเรียกหาครูอ้อย  ตั้งหลายที  

อ้าว!  คิดวินาทีนั้น 

ก็.....รู้อยู่ว่าวันนี้   23 คน  ต้องนำผลงานไปส่ง   ทำไมต้องเรียกกันล่ะ  

หรือว่า.....จะเอางานของตนให้เสร็จ   โดยไม่ดูว่าเขาพร้อมจะรับงานใหม่ไหมเหรอ......หลักการบริหารอะไรกันนี่!

*****

เช้าวันนี้  มาถึงโรงเรียน  เงลาปกติ  คือ  ตีห้าครึ่ง  ลงนามในสมุดเดือนที่แล้วนี่ล่ะ  ก็ไม่มีใหม่ให้   และจะต้องมีใหม่ทำไมกัน  ในเมื่อสั่งให้มาเพิ่มเพียง 3 วัน  เปลืองสมุดเปล่า.....คิดอย่างอารมณ์ขุ่นมัว

*****

ไม่เอา  ไม่เอา  คิดแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ   ออกกำลังเพื่อให้รางวัลกับตัวเองกันดีกว่า  

พื้นลู่เปียกปอน  นี่ฝนตกหนักเชียว  ทำให้คิดถึงคนที่บ้าน  ที่ต้องไปเหน็บหนาวนอกบ้าน   หนาวเหน็บในที่ไม่มีผ้าห่ม   แต่ทำเพื่อประเทศชาติที่ยังไร้ผ้าห่มที่อบอุ่นเพียงพอ......สำหรับคนที่คิดและเข้าใจ 

เดินไปหนึ่งรอบสนาม  ได้หัวใจที่เต้นแรงขึ้น 

ไหนลองวิ่งเหยาะเหยาะซิ   อืมมมมม  ยังได้  ครูอ้อยยังวิ่งเหยาะๆๆได้   เดินไปวิ่งไป  คิดไป  ต่างๆ นานา  เป็นการเติมใจ  เติมพลังให้กับตัวเอง  โดยไม่สูญเสีย  มีแต่ได้กับได้......ไม่ได้เบียดเบียนใคร 

ทำไปเพื่อตัวเอง  ที่ไม่เบียดเบียนใคร......ก็ทำไปเถิด  

*****

กลับขึ้นมาในห้อง  ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็ก  ชุบน้ำสะอาด  บิดให้แห้ง  เช็ดหน้า  ลำคอ  แขน  มือ 

และลงมือทำงานที่ค้างบนโต๊ะ.....นิดหน่อย   วันนี้ต้องมีการประชุมเวลา 10.00 น  ต้องเตรียมสมุดการประชุมไว้  

และคิด  จะทำอะไรต่อไป  ทั้งๆที่เอกสารงานวิชาการ  ยังเต็มอยู่ในรถ  

เครื่องคอมพิวเตอร์  เครื่องสำรองไฟที่ยัง  ป่วย  จะต้องเขียนรายงานให้ได้รู้ว่า......ใช้การไม่ได้  ต้องหาช่างมาซ่อมเอง  หรืออย่างไรกัน   

จากนั้น  ก็หยิบหมึกรีฟีล  มาเติมในแท็งค์  โอ้โฮ! หมึกพล่องลงไปตั้งเยอะ  ......

นี่เรามองข้ามอะไรไปอีก  อย่าได้ปล่อยให้เวลา และภารกิจ  มาบั่นทอนพลังหัวใจเราไปเลย 

รีบต่อเน็ต  เขียน เขียน เขียน  จึงได้มาเป็นบันทึกนี้ 

แงแง! ไม่ได้ไปกระบี่  กับ  คนแซ่เฮ 

นี่เขาจะไล่เราออกจากตระกูลเฮ......ไหมนี่