หลังจากพบกับรหัสสุ่มเข้าใช้ในg2k ที่ปรับจากการใช้อักษรสุ่มเป็นภาษาอังกฤษ มาเป็นภาษาไทย แม้บางครั้งจะทำให้ต้องขยับนิ้วเปลี่ยนภาษา เพราะชื่อที่ใช้เข้าระบบเป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรค์ กลับทำให้สมองทำงานอย่างมีความสุข
ด้วยเมื่อคืนฉันได้รหัสสุ่มเข้าระบบ ฒนงวง ฉันก็ขำได้ อ่านว่า
ทน-งวง อื้อ อือ ฉันนี้อย่างแน่นหนาเลย ขำจริงๆ
และวันนี้ฉันไปช่วยงานบวชลูกๆของเพื่อนที่เดือนนี้พากันเฮโลบวช กันเป็นโหล วิ่งนำการ์ดช่วยงานไปร่วมบุญกุศลไม่ทันตามกำหนดเวลาชนิดที่ว่ามาล่าช้า แต่มา ร่วมทำบุญแล้วฉันก็กลับมานั่งหน้าคอมฯ และพบว่าอักษรที่ฉันได้รหัสสุ่มเพื่อเข้าระบบคือ
รฐนรก หากจะอ่านเป็นคำจะอ่านอย่างไรนี่ รฐ อ่านว่า ระถะ หรือรัดถะ ได้ไหม
และ นรก จะอ่านว่า นะระกะ หรือ นะรกดี 555+ มันขำกลิ้ง
อย่างนี้ฉันเข้าร่วมแก๊งค์แซ่เฮได้หรือยัง...พี่น้อง
ไม่ๆ อย่าเข้าใจผิดฉันเพียงแต่ขำ
ความน่ารักในอักษรภาษาไทย
ที่เมื่อผสมเป็นคำแล้ว
มันช่างมีเสน่ห์
ทำให้สมองทำงานได้ไม่แพ้การคิดพูดประโยคภาษาต่างชาติเหมือนกันนะ
ดูคำนี่ซิ เพื่อนฉันเดิมชื่อก็เพราะ"เชาวลิต" ดันไปดูหมอ หรือให้หมอดู หมอบอกว่า ไม่ได้ๆๆต้องเปลี่ยน เป็นกาลกิณี แล้วเพื่อนฉันก็เปลี่ยนชื่อตามที่หมอแนะนำเป็น" ณรกร " ฉันบอกเพื่อนว่า " ไอ้เบือกเอ๋ย นายไปเปลียนเป็น
นรกร(ฉันอ่านว่านะ-รก-รอ)ได้ยังไง
ไอ้เพื่อนมันก็เกาศีรษะแก๊กๆ ร้องว่า
"เฮ้ย นายอ่านอย่างนี้ได้ไง "
ฉันก็เถียงมันข้างๆคูๆว่า เอ้า ...ณ หรือ น ..นะแม่เดียวกันมีใช่หรือ
ตีเสียว่าฉันแบ่งคำไม่ถูก ตกภาษาไทยหว่า (ตีเสียว่า=คิดเสียว่า)
แล้วฉันก็ปล่อยให้ไอ้เพื่อนบ้าตำรา มันบ่นพึมพำว่า นะระกร นะจำไว้ เอิ๊กๆ แล้วฉันก็เดินจากมา
เพื่อนฉันจะทำอะไร อย่างไรอยู่ก็ช่างเถอะ
เพราะฉันไม่เห็น ถึงเห็นก็ไม่เป็นไร
เพราะยังไงมันต้องต่อว่าฉันแน่
มันเป็นธรรมดา ของคนที่เมื่อถูกขัดใจ
ก็จะมีอาการกันทั้งนั้น
อยู่ที่ว่าอาการมันจะรุนแรงมากน้อยเพียงไร
ขึ้นอยู๋กับจิตใจของแต่ละบุคคลที่ถูกอบรมบ่มนิสัยและถูกฝึกมา อัตตา หนอ อัตตา
กับการได้ฝึกหัดตัวเองตามหลักธรรม
โบราณว่าไว้ไม่มีผิด ขัดหมอขัดกะทะนะ..ยังมันแวววาว แต่ขัดใจใครไว้ระวัง อิอิ
ขอไปออกกำลังวิ่งรอบลู่สนามฟุตบอลก่อน
เพื่อสุขภาพชีวิตที่ยืนยาวแบบแข็งแรง จะไดสนุกกับg2k นานๆ สัก 1ชั่วโมง
แล้วจะกลับมาขำต่ออิอิ
krutoiค่ะ หนูแวะตามมาขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมที่บล็อก
ธรรมะเป็นที่พึ่งที่พึงทางใจค่ะ
ขอให้มีความสุขค่ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับครูต้อย แหม....ครูต้อยนี่ช่างคิดนะครับ ผมเองยังคิดไม่ถึงเลยอ่ะ
จริงครับ ภาษาไทยเรามีเสน่ห์หลายอย่าง เพียงแต่คส่วนใหญ่มองข้ามไปเท่านั้น
ขอบคุณค่ะ
ธรรมะเป็นที่พึงทางใจ
หากนำมาปฏิบัติได้ก็เป็นที่พึงทางกาย
พากายไปในที่ๆควรไป
พากายให้ทำในสิ่งที่ควรทำ อิอิ
สาธุโมทนาจ้า
อ้อ...ครูครับ ว่างๆ ก็เข้าไปอ่านบันมึกใบล็อกของผมนะครับ ผมขึ้นเรื่องใหม่แล้วครับ
น้องคิมคะ ขอบคุณที่ให้ เกีย ระ ติ.. อิอิ
มันเป็นเรื่อง อัด สะ จอ รอ หัน กา รัน ยอ... เอิ๊กๆ
ตกลงลงใต้ใช่ไหม ไม่ยอมบอกเดี๋ยวบุกบ้าน 55+
ขอบคุณค่ะ น้องBob
ปิดเทอมนี้ อยากให้เขียนเรื่องกฎหมายเพราะพี่อยากเรียน รูทางบล็อกนี่แหละ ซื้อมาอ่านเล่มหนึ่งเหมือนยาหม้อใหญ่ ไม่หนุกเลย ไม่มีชีวิต กฏหมายนี่หากได้โต้ตอบ แบบ 2 เวย์ นะ มันคงสนุกมากๆเลยใช่ไหม
สวัสดีครับครูต้อย ครูครับ เรืองกฏหมายเนี่ย นั่งอ่านเองมันไม่หนุกหรอกครับ ต้องมีจินตนาการ คิดตั้งเรื่องขึ้นมาให้เข้ากับตัวบทที่อ่าน มันถึงจะเวิร์กมอร์ครับ แต่ก่อนที่จะตั้งเรื่องเพื่อประกอบนั้น ต้องเข้าใจตัวบทก่อนครับ แล้วเรื่องที่คิดขึ้นมาจะเป็นเครื่องช่วยจำครับ
เข้ารหัสสุ่ม เป็นพยัญชนะ แรกๆก็ งง
ขณะนี้ จิ้ม แม่นตัวอักษระมากขึ้น
สบายดีนะคะครู
ขอบคุณมาก
ตามกลับมาเที่ยวบ้านครูต้อยค่ะ ที่นี่อบอุ่นน่าอยู่จังเลยนะคะ
แถมยังได้ความรู้ติดสมองกลับไปด้วย อิอิ
วันหน้าจามาเยี่ยมใหม่นะค๊า บะบาย...
ได้หัวเราะวันละนิด จิตแจ่มใสครับ
เป็นความคิดที่ดีค่ะ เวลาครูต้อยสอนนักเรียนอะไรที่ยากก็จะหาเรื่อง555+ หาเรื่องแบบดีๆหนะ มาเป็นเครื่องช่วยให้จำ
และครูต้อยมั่นใจว่า อะไรที่เราสนใจ เรามักทำได้และเรียนรู้ได้คะ ขอบคุณค่ะ
ค่ะ มีความเป็นไทยมากขึ้น
อันที่จริงครูต้อยก็ใช้การเข้าg2 แบบเดิมกับนักเรียนที่จำอักษรภาษาอังกฤษไม่ได้นะคะ เพราะมันชัดดีค่ะ
และเมื่อเปลี่ยนเป็นภาษาไทย ก็ โอ ค่ะ
ก็เล่นจิ้มผิดเหมือนกัน
เป็นความเคยชินมากกว่านะค่ะ
ขอบคุณค่ะ
คงมีเรื่องราวมากมายที่จะถ่ายทอดเป็นความรู้ เขียนเลยนะ
ครูต้อยจะคอยอ่านค่ะ มีเด็กๆที่โรงเรียนอีกกลุ่มหนึ่งได้อาศัยเรื่องราวในg2k เรียนรู้ และปรับทัศนคติค่ะ
หากครูต้อยหาหนูไม่เจอ ก็รบกวนตามด้วยนะลูก
ขอบคุณค่ะ
เรี่ยนน้องsmallman
วันนี้งานวันครูโลก
ท่านดร.ท่านหนึ่งตอบปัญหาที่ทีมงานออกอากาศถามได้ เก่งมาก
เรียกว่าชั้นเซียนแล้ว
แต่
สำหรับแวดวง..ครูต้อย....มันอึดอัดค่ะ จึงเรียนมาเพื่อทราบ อิอิ
อะโหชีวิตครู.....พูดเยอะไม่ได้เดี๋ยวโดนดาบ
สวัสดีครับครูต้อย ครูครับ ผมตอบครูเรื่อง โลนขนตา แล้วนะครับ อยู่ในบันทึกเรื่องร้านเสริมสวยนั่นแหละครับ
แฮะๆ อยากบอกว่าเป็นโรคเดียวกัน อิอิ
เป็นเพราะพี่ครูต้อยเองก็ขาดทักษะ การบรรจงจิ้ม ค่ะ
ก็วนนิ้วอยู่นานกว่าจะหาลานจอดได้
เป็นเพราะใจเราไม่อยู่กับเขา ก็ฝึกใหม่ตอนนี่ก็รู้แล้วค่ะ