พักหลังเดินทางบ่อยมาก  ส่วนใหญ่เห็นแต่ท้องทุ่งและหมู่บ้าน
ท้องทุ่งหน้าแล้งในภาคอีสาน ดูแห้ง-โล่ง ...
บางคราวครั้ง ก็คล้ายกับสิ้นหวัง หรือโรยล้า
แต่หากหยุดเพ่งอย่างไม่รีบเร่งนัก 

เราก็อาจได้สัมผัสอย่างเรียบงามว่า...
ในความแห้ง-โล่ง...ที่ว่านั้น
บางทีมันก็เป็นสีสันความสวยงามของท้องทุ่งในภาคฤดูแล้ง
และที่สำคัญ
ธรรมชาติก็ไม่เคยใจร้ายกับสิ่งมีชีวิต
เพราะในความแห้ง-โล่งนั้น
ก็ยังคงมีสีสันของแมกไม้ประดับประดาทุ่งโล่งอยู่อย่างไม่ขาดสาย

ดูอย่าง ทันทีที่ดอกจานบางเบ่งและโรยราทิ้งขั้วบอกเลิกไปจากท้องทุ่ง
ดอกสะแบง ก็บานเบ่งมาประดับทุ่งแทนอย่างไม่รีรอ

บางที...
ธรรมชาติ  ให้อะไรมากกว่าที่เราคิดเสมอ...

เพียงเราคิด และมองด้วยใจ
เราย่อมเห็นอะไร ..ที่งดงาม เสมอ...


ดอกจาน..ลาทุ่ง
สะแบง เฟื่องฟุ้งมาแทนที่
รับช่วงแต่งแต้มผืนปฐพี
ทุ่งแล้งจึ่งมี..ชีวิตชีวา

 


 

 

....

 

ปล..

ตกลงเขาเรียก ดอกสะแบง ใช่ไหมครับ..
เพราะเราถกเครียดกันมาตลอดทางอุบล-ยโสธร-ร้อยเอ็ด-มหาสารคาม
คล้ายกับว่า...
บางสิ่งบางอย่าง กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำของตัวเอง