สวัสดีครับ..ปริญากรณ์


ผมเองก็เป็นคนประเภทร่ำรำลึกความทรงจำเก่าๆ เสมอครับ...โดยไม่สนว่าใครจะหยิกแซวว่า "แก่" .. เพราะนั่นคือ ความรื่นรมย์ของชีวิต และสำคัญคือ มันเป็นกระบวนการหนึ่งของการของการเติมพลังชีวิตให้กับตัวเอง-ยิ้มๆ ....

ผมเองก็เคยนะครับกินน้ำหวานๆ จากดอกจาน, ผมไม่เพียงชอบสีสันของดอกจานเท่านั้น แต่ชอบลำต้นและลักษณะของรากที่หยั่งลึก โดยมีส่วนหนึ่งโผล่พ้นผิวดิน  บางทีได้ไปนั่งเล่น..เอนกายพิง...เผลอหลับไปเลยก็บ่อย ตื่นอีกที ไม่รู้วัวที่ปล่อยเลี้ยงหาไปไหน, ลำบากตามหาแบบหน้าตาตื่นเลยทีเดียวครับ

นั่นก็ความเก่าความหลัง...
สงสัย แก่...แล้ว จริงๆ