คำถามคือ เราต้องรอให้ปัญหามาถึงตัวก่อนใช่หรือไม่ ที่เราจะมองเห็นความสำคัญของการป้องกัน?

ประมวลปัญหา

เนื่องด้วยงานที่ทำในปัจจุบันนั้น หลักๆ คือดูแลเว็บไซต์ Healthy.in.th ซึ่งเป็นเว็บไซต์ข่าวเพื่อสุขภาวะ

แม้จะมีผู้อ่านเข้ามาอ่านพอประมาณ แต่ก็ยังคงตั้งคำถามในใจเสมอ

ทำไมข่าวสุขภาพถึงมีการอ่านน้อยและมีการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ต่างๆ น้อยกว่าที่คิด

อันนี้ไม่เฉพาะใน Healthy.in.th แต่ยังหมายรวมถึงบันทึกด้านสุขภาพใน GotoKnow.org หลายๆ บันทึกด้วย บางบันทึมีคนอ่านเยอะ แต่แลกเปลี่ยนน้อย บางบันทึกอ่านน้อยและแลกเปลี่ยนก็น้อยตามไปด้วย

งง พอประมาณ ทั้งที่ข่าวสุขภาพเป็นเรื่องใกล้ตัวเรามากที่สุด ทุกๆ อย่างรอบตัวล้วนวกกลับมายังสุขภาพของเราทั้งสิ้น

สรุปคำตอบ

  1. การประชาสัมพันธ์น้อย คนรับรู้น้อย
  2. การเขียนยังไม่ดึงดูดมากพอ
  3. ลูกเล่นในเนื้อหาน้อย เนื้อหาเยอะเกินไป
  4. เรื่องดูเหมือนเป็นวิชาการมากไป คนอ่านเลยไม่กล้าที่จะแลกเปลี่ยนประสบการณ์ด้วย

วิธีการแก้ไข

  1. เพิ่มการประชาสัมพันธ์
  2. เพิ่มทักษะด้านการเขียน
  3. กระตุ้นความเข้าใจเรื่องการสร้างสุขภาพ มากกว่าซ่อมสุขภาพ
  4. ค้นหาวิธีดึงดูดความน่าสนใจให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้มากขึ้น (ประสบการณ์ตรงเป็นเรื่องน่าสนใจ ความคิดส่วนบุคคลมีค่ามหาศาล การแลกเปลี่ยนออกมาเป็นความรู้ฝั่งลึกที่เป็นประโยชน์ ย่อมสร้างประโยชน์มากขึ้น )
  5. พยายามละลายความคิดความเชื่อว่า ฉันไม่มีประสบการณ์ มีความรู้น้อย เพราะเชื่อว่าแต่ละคนย่อมมีความรู้ความสามารถและประสบการณ์ เพียงพอที่จะแลกเปลี่ยนเรื่องสุขภาพใกล้ตัว

ทั้งหมดทั้งมวลทำไปเพื่อ

  1. สนองความต้องการของตัวเอง ที่อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ร่วมสร้างสิ่งดีๆ ให้กับสังคม
  2. อยากให้เกิดการร่วมสร้างสุขภาพที่ดี มากกว่าจะต้องซ่อมสุขภาพ

ฝากสักนิด

สมัยเรียน(หลายปีมากแล้ว)จำได้ว่าอาจารย์เคยบอกว่า ปัญหาสาธารณสุขในเมืองไทยนั้นมีมากเนื่องจากเรายังเน้นการซ่อม ไม่ใช่สร้าง และอีกอย่างงานสร้างนั้นยาก แต่ซ้อมนั้นง่าย

ดูตัวอย่างจากเรื่องมะเร็ง ยามที่มีการรณรงค์ให้ดูแลสุขภาพเพื่อป้องกันมะเร็ง มักไม่ค่อยมีคนสนใจ แจกแผ่นพับ โปสเตอร์ ก็ไม่ค่อยจะอ่าน ทั้งๆ ที่เรื่องเหล่านี้ทำได้ง่ายๆ นะเสียเงินน้อยด้วย แต่ไม่มีคนสนใจ เห็นไหมว่ามันทำยาก หมดน้ำลายไปหลายปี๊บก็ไม่มีคนสนใจ

แต่พอเป็นมะเร็งต้องผ่าตัด ต้องฉายแสง ให้เคมีบำบัด ซึ่งความจริงแล้วยากนะแถมเสียเงินเยอะมาก แต่คนสนใจและพร้อมที่จะทำทุกอย่าง แทบไม่ต้องพูดเลยด้วยซ้ำ

ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วถ้าป้องกันซะตั้งแต่แรกอาจจะไม่เป็นมะเร็งก็ได้ แถมบางคนบ่นว่ารู้อย่างนี้ดูแลตัวเองดีๆ ก็น่าจะดี

คำถามคือ เราต้องรอให้ปัญหามาถึงตัวก่อนใช่หรือไม่ ที่เราจะมองเห็นความสำคัญของการป้องกัน?