พ่อบ้านกลับมาไม่ดึกนัก  เธอรีบหยิบกุญแจรถยนต์และหายไปสักครู่  ครูอ้อยนอนแล้ว  อาการแสบคอหายไป  แต่ยังมีน้ำมูกไหลอยู่ 

เมื่อพ่อบ้านขึ้นมา  เธอไม่พูดอะไร  แต่ได้จัดการเรื่องรถให้แล้ว

***** 

รุ่งเช้า.....เมื่อกี้นี้ประมาณ ตีสาม  เธอบอกว่า  .....ครูอ้อยไปกดเปิดพัดลมอย่างแรง 

พัดลมมันทำหน้าที่อย่างดี  มันนำกลิ่นข้างนอกรถเข้ามาในตัวถังรถ 

ในช่วงเวลานั้นการจราจรติดขัดมาก  ลองคิดดูสิคะ  พัดลมมันจะเป่าอะไรมาที่หน้าและจมูกของครูอ้อย.....

ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆๆ  จะเหลืออะไร

แงแง  พอรู้สาเหตุ  และครูอ้อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว  กลับมาคลิกดูบันทึกที่เขียนไว้ที่นี่.....

*****เกือบสิ้นชื่อเสียแล้ว..วันนี้ *****

อ่านการแสดงความคิดเห็นของแต่ละท่าน  รู้สึก  มีความสุข  ที่ยังมีมิตรรัก  เข้าใจ  เห็นใจ  มีความห่วงใย.....รัก  ทุกท่านเลยค่ะ 

*****

ในยาม  รันทด  อดสู 

เพื่อนดู  เพื่อนเยี่ยม  เปี่ยมสมาน

ชื่นจิต  ชื่นใจ  หาใดปาน

ยาสมาน  ดวงใจ  ให้รื่นเริง

*****

ท้อแท้  หมดไป  ไกลห่าง

ระยะทาง  ฟันฝ่า  พาเถลิง

ถึงยาก  ลำบาก  ยังบันเทิง

รื่นเริง  ทุกวัน  จำนรรจา

*****

ไออุ่น  คุณคุณ  ลืมไม่ได้

จริงใจ  ในรัก  ยากจักหา

มอบจิต  มิตรใจ  น้อมวาจา

มาบอกว่า  ไม่ลืมได้  ในบุญคุณ

*****

สุขใด  ในโลกนี้  มหาศาล 

มาเจือจาน ท่านท่าน  เกื้อหนุน

มีสุข  หมดทุกข์  ทั่วทุกคุณ

เอื้อการุณย์  ยังสวัสดิ์ วัฒนา

*****

ด้วยความรัก และ ปรารถนาดี

จาก

ครูอ้อย แซ่เฮ