หลังจากไปแอ่วอีสานใต้ ก็กลับมายังแม่ฮ่องสอนถิ่นเกิดโดยสวัสดี เริ่มต้นทำงาน

ใหม่ด้วยพลังใจเกินร้อย

วันนี้ได้เดินทางไป บ้านชาวไทยภูเขาเผ่า ลาหู่แดง  หรือ "มูเซอ" แดง บ้านผามอน อ.ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน เพื่อออกไปบริการงานส่งเสริมสุขภาพเชิงรุก เป็นประจำทุกเดือน

สภาพการเดินทางก็ทุลักทุเลพอสมควร เมื่อคืนฝนตกครับ ถนนพื้นดินอ่อนดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับผู้มาเยือนมากนัก

ที่บ้านผามอน ชาวบ้านที่นี่ประกอบอาชีพ เกษตรกรรม ปลูกถั่วแดง ข้าวไร่ ตามวิถีชีวิตชาวไทยภูเขาทั่วไป

ประเด็นที่จะแลกเปลี่ยน วันนี้ สอดคล้องกับ การที่ได้ไปเบิ่งแม่ใหญ่สาว ที่อุบล ที่นี่มาดู พี่น้อง "ลาหู่" ทอผ้ากันดีกว่า

คุยกับ "นามีศรี" เธอกำลังนั่งทอผ้า  ปักผ้าลาย ชาวเขาอยู่อย่างขมักเขม้น เธอบอกกับผมว่า เวลาว่างหลังจากไม่ได้ทำงานในไร่  ลายผ้าที่สวยงามที่นามีศรี ปัก เธอบอกว่า เธอปักมาตั้งแต่เป็นเด็ก แม่สอนมา เธอก็จำมาเรื่อย ยังมีลายใหม่ๆ ที่เธอคิดค้นขึ้นมาเอง เป็นลายธรรมชาติทั่วๆไป

ความสุข จากความตั้งใจในการทอผ้า ลายชาวเขาของเธอ ทำให้ผมคิดถึงแม่ใหญ่สาว ที่อุบล ผู้หญิงสองคนที่พยายามสืบสาน สิ่งดีๆที่บรรพบุรุษสั่งสมมา

การสืบทอด เป็นประเด็นที่ผมพูดคุยกับ นามีศรีในวันนั้น เธอบอกว่า เธอได้รับเชิญจากโรงเรียนใกล้บ้าน เป็นครูภูมิปัญญา สอนลูกหลานลาหู่ ให้ทอผ้าได้เหมือนเธอ การทอผ้าของเธอ ถูกบรรจุเข้าไปใน "หลักสูตรท้องถิ่น" ของทางโรงเรียน

หลักสูตรท้องถิ่น เป็นอีกวิธีหนึ่ง ที่เป็นการจัดการองค์ความรู้ ที่สำคัญในการสืบสานสิ่งดีๆ จากชุมชน เป็นกลวิธีให้เยาวชน เข้าถึง เข้าใจ ความเป็นชุมชนได้ หากกระบวนการทำ "หลักสูตรท้องถิ่น"  เกิดขึ้นบนฐานของความเข้าใจของคุณครู ชุมชน ว่าเนื้อหา สาระ ที่น่าจะเป็น ควรจะเป็นไปตามแนวทางใด และ มีส่วนร่วมมากน้อยเพียงใดตอบสนองชุมชนได้หรือไม่