ธรรมชาตินกน้อยคอยหลีกหลบ
เหม่อมองเห็นนกน้อยในต้นยม
ทำม้วนกลมไซร้ขนบนกิ่งใหญ่
แล้วยืนนิ่งเมียงมองข้องในใจ
เอะนั่นใครมองเราริมระเบียง
เหล่านกน้อยพลอยหลบเข้ากำบัง
ต่างระวังชายตามาเฉียงเฉียง
ขยับปีกหลีกเร้นเน้นมองเมียง
ทำคอเอียงจ้องมองต้องตากัน
มองฟากฟ้าแดนไกลไปลิบลับ
นกขยับตัวเดินเพลินสุขสันต์
เข้าบังร่มเงาไม้ใกล้เที่ยงวัน
ไร้พระจันทร์แจ่มนวลชวนมองไป
โน่นขนุนผลใหญ่ออกติดต้น
เถาวัลย์วนเกาะเกี่ยวกิ่งก้านใหญ่
ใบสดเขียวเลี้ยวลดมดแดงไฟ
มันเที่ยวไต่ติดตามต้นขนุนนา
เจ้านกน้อยคอยหาอาหารกิน
แล้วก็บินเกาะกิ่งก้านมะยมหนา
แล้วเจาะจิกจ้อแจ้กันไปมา
พลันสายตามองเราเจ้าบินไป
ธรรมชาตินกน้อยคอยหลีกหลบ
เมื่อมันพบเจอคนทั้งน้อยใหญ่
หลบไปก่อนสอนตนระวังไว้
เหมือนสอนใจตนเองอย่างนั้น..เอย.
รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง เจ้านกน้อยเอย ปรับตัวในสังคมได้ดีจังเลยนะ
เป็นบทกลอนที่ดีมากค่ะ...ชอบชอบ
เจ้านกน้อยตัวนั้น มันถูกสอนมาว่า
"แล้วสอนว่า อย่าไว้ ใจมนุษย์"
เจ้านกน้อย คอยระวัง ชั่งใจคิด
มีชีวิต เพื่ออะไร ใครรู้หนอ
มีรังอยู อาหารกิน ก็เพียงพอ
ไม่ต้องขอ ไม่ต้องเก็บ เฉกเช่นคน
ขอบคุณ
สวัสดีครับ คุณน้อยหน่า
เจ้านกน้อยทำรังพอตนอีก
รู้หลบหลีกปีกหางกางไว้ก่อน
ชีวิตคนสัตว์นั้นเหมือนละคร
ดังคำกลอนสอนไว้ใส่ใจ...เอย.
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณน้ำฟ้า
กล่าวกลการอ่านกลอนตอนค่ำแล้ว
เห็นแวววาวพราวพร่างสว่างใส
ค่ำคืนนี้แสงดาวผ่องอำไพ
สะท้อนไปทุกทิศจิตสุข..เอย.
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณ small man~natadee
แม้นไว้ใจอะไรก็ตามเถิด
แต่อย่าเกิดไว้ใจคนชั่วหนา
รู้อะไรไม่สู้รู้วิชชา
รู้รักษาจิตตนพ้นกลลวง...เอย.
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณศรีกมล
เป็นนกน้อยคอยก้มจิกเจาะแจะ
เที่ยวงัดแงะเปลือกไม้หาอาหาร
กินพออิ่มท้องตนพ้นรำคาญ
ใจชื่นบานพอเพียงเลี้ยงตน..เอย.
ขอบคุณครับ
นกน้อยฉลาดจังเลยค่ะ
คนคงต้องเอาอย่างบ้าง อ๋อ นึกออกแล้ว รู้หลบเป็นปีก มาจากกลอนบทนี้นี่เอง
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ คุณ Bad Angel
มีความสุขมาก ๆ นะครับผม
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ครูคิม
ว่าง ๆ จะไปชมนะ อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ
มาอ่านกลอนดี ๆ เตือนใจ...
พร้อมแวะมาทักทายครับผม...
ขอบคุณมากครับ...
สวัสดีครับ คุณ Mr.Direct
ผมกำลังจะเข้าวัดพอดีเลยนะนี่ อิ อิ อิ
มีความสุขมาก ๆ นะครับ
ขอบคุณครับ