ประกาศ!! ดร.ขจิตถูกบุกรุก

       เมื่อวันพฤห้สที่ผ่านมา ทีมส่วนกลางจากโครงการประสานพลังปัญญา (ที่ได้รับแรงสนับสนุนจาก สสส.) ออกเดินทางแต่เช้า  ไปที่อำเภอเลาขวัญ  จังหวัดกาญจนบุรี  บ้านเกิดของหนุ่มผู้ไม่หยุดนิ่ง

       หลังจากหลงทางนิดหน่อยตามธรรมเนียมของโครงการ  และกราบขอบคุณโทรศัพท์มือถือที่ทำให้ชีวิตสับสนน้อยลง (ในบางเรื่อง) เราก็ถึงศูนย์การเรียนรู้ของเทศบาลตำบลเลาขวัญ

       นี่คือศูนย์การเรียนรู้ในฝันของข้าพเจ้า


       ทำไม???

  ก็เพราะว่ามันเป็นเพิงกลางทุ่งนาที่สมาชิกสละแรงงาน และเงินคนละเล็กละน้อย เสาก็เป็นต้นไม้แห้งๆ ช่วยกันสร้างขึ้นมา    อาคารไม่สำคัญ แต่ที่นี่มีการเรียนรู้ด้วยการทำงานร่วมกัน  วันศุกร์เย็น เมื่อหมดจากเรื่องทำมาหากิน เขาจะมาพบกัน คนรู้ก็สอน  คนไม่รู้ก็มาเรียน  เขาออกกฎมาข้อหนึ่งที่ดี คือ ต้องมาเข้าแลกเปลี่ยนเรียนรู้อย่างน้อย 3 ครั้ง ถึงจะรับเข้ากลุ่ม  เข้าท่าค่ะ

     ทีมจากส่วนกลางก็นั่งฟังเพลินค่ะ  เสียดายที่มัวถ่าย (รูป)  เลยไม่ปรากฎโฉมในรูปนี้

 

       ขอบอกเคล็ดลับว่า  โครงการของที่นี่ประสบความสำเร็จด้วยหลายปัจจัย   แต่ปัจจัยหนึ่งที่สำัคัญคือ "ผู้นำ" ที่ทุกคนนับถือ เชื่อใจ ให้ความเคารพ

       และในภาพสุดท้าย เดินไปรอบๆศูนย์พบต้นไม้กำลังออกผล  นี่คือต้นนุ่น ที่เราเอาฝักแก่มาแกะ แคะเอาปุยของมันออกมาใส่เข่ง   ปั่นให้ฟูและเมล็ดร่วงออก  นำไปยัดหมอน ที่นอน ในสมัยโบราณ

       ดิฉันเองก็เคยนอนที่นอนราคาแพงแบบในโรงแรม  แต่ปัจจุบันกลับมานอนที่นอนยัดนุ่นแล้วค่ะเพราะไม่ปวดหลัง และไม่ร้อน

        มองแล้วนึกถึงคำด่า ของคนโบราณที่ด่าเด็กกำลังจะเข้าวัยรุ่นว่า "กินยังกับยัดนุ่น"   เพราะว่าเรามีนุ่นอยู่เต็มตะกร้า คิดว่ามากมายแล้ว   จับยัดเข้าไปในที่นอนได้นิดเดียว  ไม่พอ ต้องไปหามาอีก  อีก  แล้วก็อีก

 

    ขอบคุณอย่างสูงสำหรับ หัวหน้าลำดวน และผอ.ประจักษ์  ค่ะที่รีบเข้ามาให้กลังใจ ขอสารภาพค่ะว่า เราหิ้วท้องมาหาของกินที่อู่ทอง  จำได้ว่าคุณเคยพามากินในกลางตลาด  วนรถหาไม่พบค่ะ เขาบอกว่าที่นี่ไม่ได้มีตลาดเดียว !!!

     -ขอบคุณครูคิมด้วยค่ะ   วันอาทิตย์เช้าๆ ยังรีบเข้ามาให้กำลังใจด้วย   คนแก่ชอบค่ะ