บันทึกนี้ ตอนนี้ยังไม่มีสาระครับ (ท่านที่หลงเข้ามา ก็ขออภัยด้วยครับ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพันคำเดินไปส่งกลับ :) เป็นบันทึกที่เขียนไว้เพื่อนึกถึงเรื่องหนังสือที่เพื่อนสนิทตั้งแต่ประถมคนเก่งของผมจะเขียนเกี่ยวกับการศึกษา เท่าที่ฟังเพื่อนผมเล่าผมเชียร์เต็มที่ จะไม่ลงว่ารายละเอียดของเรื่องเป็นอะไรในตอนนี้รอให้เขียนเสร็จก่อน(หวังว่าคงไม่เลิกโครงการนะเพื่อน) พูดไปตอนนี้เดี๋ยวเรื่องจืด อย่างที่บอกบันทึกนิดเตือนความจำ (ไว้ทวงเพื่อนผม)

(จบ)

 

เรื่องแถม

เมื่อค่ำวานนี้ ทานข้าวเย็นอาหารอร่อยมากที่เรือนปรีชา เพื่อนพามาแนะนำ เดิมทีจะพาไปร้านที่เคยไปเพราะอยากไปกินซ้ำอาหารบางอย่าง แต่เข้าไปถึงปิดไฟเงียบเลิกกิจการสงสัยพิษเศรษฐกิจ ลูกค้าไม่มา

พอมาที่ร้านอาหารนี้ แล้วตะลึงเห็นรถจอดกันเป็นแถวยาว เข้าไป--ต้องพูดว่า"ขึ้นไป"มากกว่า เพราะเป็นเรือนไม้สูงยกจากพื้น มีลูกค้าจับจองเหลือไม่กี่โต๊ะ พอนั่งไปเรื่อยๆลูกค้าก็เข้ามาตลอด แสดงว่าร้านอาหารนี้ไม่ธรรมดา ลูกค้าติดใจรสชาติอาหารและบรรยากาศ ร้านก็อยู่ติดถนนหาง่ายมาก ดังนั้นแม้ในภาวะเศรษฐกิจหดตัวทั่วโลก ร้านนี้ยังมีลูกค้ามากๆ เพื่อนผมว่า "ต้องกุ๊กดี" ใช่เลยเคยสังเกตร้านอาหารถ้าร้านไหนกุ๊กฝีมือดีออกลูกค้าก็เริ่มตีตัวห่างไปหาร้านใหม่

นอกจากกุ๊กฝีมือดี ได้อาหารจานอร่อย ราคาที่ตั้งไว้ก็ไม่แพง 60-70 บาทต่อจาน ตำแหน่งที่ตั้งที่หาง่ายเห็นทันทีเมื่อผ่านมา เสริฟไวมาก เด็กหนุ่มที่เสริฟเข้าใจว่าทำงานหารายได้ช่วยครอบครัวส่งตนเองเรียนหนังสือ รับออร์เดอร์มาวิ่งบ้างกระโดดบ้างมาแล้วเครื่องดื่มที่สั่ง (นึกภาพออกไหมเร็วทันใจขนาดไหน ดูเพลินดี วัยกำลังแข็งแรงมาก เหมือนผมสมัยก่อนตอนอายุเท่ากันนี้ 55) ถ้ามาเที่ยวเยี่ยมพันคำ จะพาไปทานอาหารที่ร้านนี้ เพราะติดใจแล้ว :)