สิ่งที่ทำให้ผู้เขียนหวั่นไหวมากที่สุด

   บันทึกนี้ ผู้เขียนขอเขียนถึงบุคคลหนึ่ง ที่ไม่เคยบันทึกถึง ในงานการไปเป็นอาสาสมัคร ที่กุสินาราคลินิก อาจเป็นเพราะเป็นคนที่ใกล้ชิดมาก จนเหมือนจะมองผ่านเลยไป แต่วันนี้ มาระลึกถึง ด้วยความรู้สึกขอบใจมากๆ เพราะทั้งหมดจากเขาผู้นี้ ล้วนเป็นแรงบันดาลใจ ให้การเดินทางไปสู่ต่างแดน และ ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน ได้สำเร็จ ด้วยความปลอดโปร่งโล่งใจ

  สิบกว่าปีมานี้ ผู้เขียนได้อยู่กันตามลำพัง กับลูกชายคนเดียวมาตลอด ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทกันมากกว่า เราดูแลกันและกัน ด้วยความสุขใจ หากใครมีความปรารถนาใฝ่ฝันสิ่งใด เราต่างก็ให้กำลังใจสนับสนุน จนอีกฝ่ายหนึ่งสมหวังตามที่ตั้งใจเสมอมา

  ลูกโตแล้ว มีงานการทำ ช่วยเหลือตัวเองได้ดี แต่ไม่นึกว่า เอาเข้าจริง ที่ผู้เขียนเคยรู้สึก หมดห่วงนั้น ในวันที่จะจากกัน กลับเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้เขียนหวั่นไหวมากที่สุด ไม่เคยจากกันไกลๆขนาดนี้ ความผูกพันเริ่มพันธนาการผู้เขียนเอง แต่คงเพราะเคยเป็นกัลยาณมิตรกันมาก่อน ถึงคราวนี้ ดูเขาก็กระตือรือร้น จัดแจง พาไปทำเอกสารการเดินทาง จองตั๋วเครื่องบิน รับส่งให้ไปทำภารกิจสำคัญก่อนเดินทาง รวมทั้งช่วยจัดเตรียมข้าวของ เครื่องใช้ ที่อาจขาดเหลือเมื่อต้องอยู่ในที่ต่างบ้านต่างเมือง ที่สุด เป็นผู้ส่งผู้เขียนขึ้นเครื่องบิน บางครั้งก็พูดให้กำลังใจมากๆ จนเราเองมีความฮึกเหิม ลืมกังวลในสิ่งที่ไม่รู้เห็นภายภาคหน้าได้

เหมือนสิ่งที่กำลังจะได้กระทำต่อไปนี้ ช่างมีความหมาย และยิ่งใหญ่ ต่อจิตใจเขาเสมอ

  วันที่เราจะจากกัน ผู้เขียนได้มอบหมายภารกิจที่ยังมีอยู่ ทางประเทศไทยโดยการลงชื่อมอบอำนาจให้เขาทั้งหมด ให้ทำใจว่า การจากครั้งนี้ อาจหมายถึงการตายจากกันก็ได้ การตัดสินใจใดๆ ขอให้ทำได้เลย ไม่ต้องรอคอยและกังวล

  เขานำเทียนแบตเตอรี่ ฝากให้ผู้เขียนเปิดบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ณ แดนพุทธภูมิให้ด้วย ซึ่งต่อมา ผู้เขียนก็ได้ทำตามที่เขาต้องการทุกประการ

  ไม่ค่อยได้เขียนบันทึกถึงคนในครอบครัวมากนัก คงเป็นเพราะความคุ้นเคย และจำได้เสมอนั่นเอง แต่เมื่อจะถ่ายทอดเรื่องราว บนเส้นทางการเดินทางครั้งสำคัญนี้ จึงเห็นสมควรกล่าวถึงไว้ด้วย เพราะเขาเป็นผู้หนึ่ง ที่คอยประคับประคอง ให้กำลังใจ และต่อยอดความฝัน ของผู้เขียนให้ดำเนินไปจนสุดเส้นทาง

  การเดินทางจากแผ่นดินเกิดในวันที่ ๑๓ มีนาคม ๒๕๕๑ เพื่อไปสู่ประเทศอินเดีย รัฐอุตตรประเทศ เมืองกุสินารา  เขาจึงเป็นคนสุดท้าย ที่ผู้เขียนหันกลับไปแลมอง อย่างคิดถึง และยังห่วงใยเหมือนเดิม

Amcd

อยากบอกว่า

แม่รักลูก

และขอบใจมากๆจ้ะ