เช้าวันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒ ความห่วงใยเด็ก ครูนิน คุณจ้อ และผู้อำนวยการ ทราบว่าทุกคนนอนหลับสบาย แต่ฉันเท่านั้นที่หวานอยู่เพียงคนเดียว  เพราะมดไต่ตลอดทั้งคืน  เป็นมดสีเหลืองและตัวใหญ่ ไต่ยั้วเยี้ยแต่ไม่กัด..  เด็ก ๆ กวาดลาน ช่วยในครัวบ้าง และมีบางคนเก็บเม็ดมะกล่ำจะนำไปร้อยแทนลูกปัด

          ความหวังที่อยากจะพบกับทุกท่านเป็นเป้าหมายสำคัญประการหนึ่ง  เมื่อคืนได้พบกับท่านบางทราย  ตามที่เคยคุยกันไว้ในบล็อก เช้าวันนี้ได้พบท่านบางทรายและท่านผู้อาวุโสที่เคยเห็นจากสื่อ  เมื่อเข้าไปทักทายแล้วจึงได้คุยกัน ฉันหนีไม่พ้นเกี่ยวกับเรื่องการจัดการศึกษาของโรงเรียนที่ฉันอยู่และบริบทของชุมชน

         แม้ว่าปัญหาต่าง ๆ ที่ฉันได้เผชิญและตามแก้ด้วยระดับความสามารถและสติปัญญา จะไม่ได้ส่งผลให้มีใครมาช่วยแก้ปัญหาได้  แต่มันเป็นการดีที่ผู้ใหญ่ หรือผู้มีประสบการณ์ในฐานะคนของประเทศไทยคนใดคนหนึ่งได้มองเห็น ฉันก็พอใจ

        กระท่อมน้อยหลังนี้  ต่างจากหลังอื่น ๆ เพราะมีห้องหับเป็นสัดส่วน  ฝาและหลังคาทำด้วยใบไม้และขัดสานไม้ไผ่ประกบ ฉันสังเกตดูเข้าใจว่าสานไม้ไผ่ด้านละแผ่นแล้ววางใบไม้เรียงตรงกลาง  แต่ไม่ใช่เลย เป็นเทคนิคทางภูมิปัญญาที่ฉันยังไม่ทราบ  คราวหน้าจะไปศึกษาดูใหม่แล้วจะนำมาเล่าโดยเฉพาะ  ทำให้เป็นที่สนใจของพ่อใหญ่บำรุงอย่างมาก  ลงมือวาดภาพด้วยปากกาหมึกสีแดง  เมื่อต้องการให้ภาพออกมาแนวศิลปะ  พ่อใหญ่ใช้นิ้วจิ้มนำลายลบ  ภาพออกมาดูดีมาก 

      มองไปบนลานครัวเก็บภาพได้มานิดหน่อย งานครัวที่สวนป่าจะเป็นภาพที่ทำให้เห็นว่าอาหารที่รับประทานแต่ละมื้อมีความสำคัญที่ขึ้นอยู่กับความชอบและรสนิยมของผู้ทานจริง ๆ

         อาหารเช้าของทุกวันจะเป็นข้าวต้มคุณภาพและกับข้าวมากหน้าหลายตา  ฉันแอบมอง ดร.ไร้กรอบ อยู่ตลอดเวลาและรู้สึกปลื้มว่าเป็นบุญที่ได้พบได้เจอคนดี  คนมีความรู้ ความสามารถ  เพราะฉันศึกษาและมีตำราของท่านอยู่มากมาย  เมื่อรับประทานอาหารแล้วเรานั่งคุยกันอยู่ด้านหลังโต๊ะของท่านคุณหมอจอมป่วน  และบังเอิญได้ยิน "ครูคิม" เข้าหูเบาๆ ทันใดท่าน ดร.ไร้กรอบ(เย้าแหย่ทำท่าทางแกล้งให้ดูน่าขบขัน) มานั่งคุกเข่ายกมือขึ้นบอกว่า "ขอคารวะ" แต่ฉันก็ตั้งใจจะกราบคารวะท่านอยู่แล้ว  แล้วได้นั่งคุยกันเพียงไม่นานนัก  ไม่มีภาพบนโต๊ะอาหารมาแสดง

ดร.ไร้กรอบกับน้องฝัน 

        ณ เวทีลานไผ่ เริ่มด้วยการแนะนำชาวเฮฮาศาสตร์  นักศึกษาสถาบันพระปกเกล้าและสมาชิกทุกคนรวมทั้งนักเรียน  ได้รับฟังการเสวนากันอย่างหลากหลายเริ่มที่คุณรอกอด (นามนี้คงถูกเปลี่ยนแล้วค่ะ)  กับวิกฤติและความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ  คุณบางทราย ผู้ดำเนินรายการให้พ่อใหญ่บำรุง จัดการกับพวกฉัน (ความล้มเหลวทางการศึกษาของไทย)  ฟังแล้วสรุปได้ตามความรู้สึกและความคิดที่ไม่สามารถนำมาเล่าในบันทึกได้ แต่พ่อใหญ่บำรุงเป็นผู้มีความคิดที่อิสระมาก โปรดติดตามที่นี่ค่ะ

http://gotoknow.org/blog/yahoo/245961  สมาชิกอีกท่านที่แนะนำตัวเองว่าเป็นคนติดตามครูนินและคนขับรถครูคิม  (เพิ่งรู้ตัวว่ามีคนขับรถเป็นทหารอากาศไม่ขาดรัก)คุณจ้อค่ะ

          การบรรยายด้วยภาพ เกี่ยวกับบรรยากาศลานไผ่ ประสบการณ์ที่ได้รับได้เติมเต็มสมอง เติมเต็มหัวใจ เติมเต็มวิญญาณ เสมือนได้อ่านหนังสือหลายหน้า จากตำราหลายเล่ม

        เด็ก ๆ ทยอยลุกจากที่นั่ง เข้าใจว่าไปดื่มน้ำ ปรากฏว่าชวนกันไปเก็บแก้วน้ำไปล้างและช่วยเสิร์ฟน้ำ  เมื่อเห็นเจตนาของเด็กก็รู้สึกชื่นใจ ที่พวกเขาได้มีเวทีให้ฝึกโดยไม่รู้ตัว