ผู้เขียนได้มีโอกาสนั่งคุยกับดร.ประมวล  เพ็งจันทร์ ผู้เขียนหนังสือ"เดินสู่อิสรภาพ"  เรื่องราวการเดินทางด้วยเท้าจากเชียงใหม่ไปสุราษฎร์ธานี  โดยไม่มีเงินติดตัวเลย   ซึ่งท่านเป็นอาจารย์สอนปรัชญาของผู้เขียนที่ม.ช. นั่นเอง   เนื่องจากท่านได้มาบรรยายที่มหาวิทยาลัยของผู้เขียน     และโอกาสดีเป็นอย่างยิ่งที่ท่านได้พักอยู่อีกหนึ่งคืนในมหาวิทยาลัย   ผู้เขียนและเพื่อนอาจารย์จึงได้แวะไปสนทนากับท่านในยามเย็นแบบนอกรอบ  นั่งคุยกันแบบห้อยขาที่ม้านั่งหินอ่อน(มีรถหลายคันผ่านไปแล้วก็มองด้วยความแปลกใจว่าใครกันนะ)

                Un_11

              ผู้เขียนรู้สึกตื้นตันใจเพราะท่านไม่ได้เป็นเพียงแค่วิทยากรแต่ท่านเป็นครูต้นแบบในใจของผู้เขียนทีเดียว....วันนี้จึงขอมาบันทึกข้อคิดเล็กๆน้อยๆระหว่างคุยกับครูในดวงใจ ...(ขอไม่อธิบายอยู่ที่ผู้อ่านลองตีความกันเองค่ะ)

              #ควรเป็นครู   ที่บอกให้นักศึกษารู้ด้วยตัวเอง

              #ปรารถนาจะทำหน้าที่ครูให้ดีที่สุดตามธรรมชาติ(ท่านจึงเดิน เพื่อ หาคำตอบให้ศิษย์ เพื่อให้เกิดกำลังและแรงบันดาลใจ)

              #ขอบน้ำและขอบฟ้าอยู่ในใจของเราเอง

              #ความผูกพันในใจของมนุษย์ซ่อนอยู่ในใจเราแต่ละคน

              #เรามีสิ่งดีๆอยู่รอบตัว  อยู่ที่เราสัมผัสได้หรือเปล่า

              #ควรมีความปรารถนาดี  โดยไม่มีเหตุผล ควรเริ่มกับคนที่ผูกพันก่อน

              #มีความสุขที่ได้รับใช้ใครที่ผ่านเข้ามา

              #มีพลังกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ  แม้ในยามที่เราต้องนั่งรอคนรักเป็นเวลานานๆ  ให้คิดว่า" ชีวิตนี้ยังมีโอกาสได้นั่งรอ  คนที่เป็นที่รัก"

              และ....สุดท้าย

             #เดินทางสู่ความว่างของหัวใจ   หนทางอันยาวไกล  อยู่ในใจของเราเอง

              ธรรมะสวัสดีค่ะ