แม่คะ


หนูเพิ่งกลับจากกรุงเทพค่ะ หนูเดินทางโดยรถปรับอากาศที่เรียกกันทั่วไปว่า รถทัวร์ น้องแนะนำและซื้อตั๋วรถของบริษัทหนึ่งที่ราคาสูงกว่าทุกบริษัทให้ ่น้องบอกว่า บริการดี มีคนขับสองคน มีอาหารแจกบนรถ มีห้องน้ำบนรถไม่จอดรับผู้โดนสารระหว่างทาง

บริษัทนี้มีผู้โดนสารเต็มเกือบทุกเที่ยวแม้ว่าจะมีรถออกทุกครึ่งชั่วโมง กลยุทธ์ของบริษัทน่าจะอยู่การสร้างความน่าเชื่อถือค่ะ เขามีที่ทำการของบริษัทเอง บริษัทอื่นมักจะไปจอดรวมกันที่ขนส่ง เขามีสายพานรับกระเป๋าผู้โดนสารไปถึงบริเวณจอดรถ มีที่พักผู้โดนสาร มีเสียงตามสายประกาศประชาสัมพันธ์ ทำคล้ายๆสายการบินเลยค่ะ

พนักงานแต่งตัวดีสวยงามเป็นระเบียบ พนักงานบนรถที่เรียกกันว่าโค้ช มีพฤติกรรมบริการที่ดี พูดจาสุภาพไพเราะ มีการสาธิตและแนะำนำการใช้อุปกรณ์ต่างๆผ่านทางวีซีดี ดูดีจังค่ะ พนักงานขับรถก็ประกาศแนะนำตัวและรับปากว่าจะพาถึงจุดหมายด้วยความปลอดภัย

หนูว่า.....การที่ทุกคนยอมจ่ายแพงกว่า คงไม่ใช่เพราะอาหารกล่องที่ไม่น่าจะเกินสี่สิบบาท แต่เพราะความไว้วางใจและการบอกต่อๆกันมามากกว่า ว่ามีความปลอดภัยสูงกว่า บริษัทอื่ืนที่นั่งกว้างกว่า คนส่วนใหญ่ก็ยังเลือกที่จะมาใช้บริการบริษัทนี้

ขาไปหนูโชคร้ายเจอรถเก่า ที่นั่งก็คับแคบแต่หนูก็คิดเชิงบวกกว่า เราซื้อความปลอดภัยที่เขาประกันและการบริการที่สุภาพอ่อนโยน ซึ่งบริษัทอื่นไม่ได้ประกาศรับปากกับผู้โดนสารเหมือนบริษัทนี้ สิ่งเหล่านี้มันสร้างความพึงพอใจให้่แก่ผู้ใช้บริการจนอาจจะถึงความประทับใจก็ได้

 

หนูเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง ด้วยคิดว่า ธรุกิจใดๆก็ตาม ยอมต้องสร้างความแตกต่างและความเป็นเอกลักษณ์แห่งตน ใครมีกลยุทธ์ดีกว่าย่อมเหนือชั้นกว่าและได้เปรียบกว่า

หนูจะสร้างเอกลักษณ์และใช้กลยุทธ์อย่างไรดีแม่ เพื่อไปสู่ความแตกต่างและเอกลักษณ์แห่งตน

 

อย่าหลับเพลินจนลืมตื่น เก็บดาวให้เรียบร้อยก่อนสว่างนะจ๊ะ

 

ลูก

2 มีนาคม 2552 : 22.57 น.