แม่คะ

 

หนูมีเรื่องที่จะเล่าให้แม่้ฟังค่ะ อ.ฉวีวรรณ ธงชัย ซึ่งตอนนี้หนูมาเรียนการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตกับอาจารย์ อาจารย์เล่าให้ฟังว่า คนไข้ถามอาจารย์ว่า

"มันคืออะไร ที่เป็นรถคันใหญ่ๆ เข็นมาที่ไร พยาบาลและใครต่อใครก็วิ่งหนีกันใหญ่ แต่เขาก็เอามันมาจ่อที่หน้าอกผม หลังจากนั้น ค่อยเห็นพยาบาลค่อยๆโผล่กันออกมา"

"เวลาที่มีการเปลี่ยนเวร หรือคุณหมอมาตรวจ ทุกคนก็จะไปมองแต่เครื่องที่อยู่บนหัวของผม มีอะไรอยู่เหนือหัวผมขึ้นไปหรือครับ"


เป็นความรู้สึกของผู้ป่วยที่อยู่ในช่วงที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเอง จะถามใครก็ไม่สามารถพูดได้เพราะติดว่ามีเครื่องช่วยหายใจ และยังมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด รวมถึงเครื่องมือต่างๆเต็มหมด

 

บางครั้งความรู้สึกของผู้ป่วย เราอาจจะมองข้ามผ่านไปจริงๆด้วยค่ะ ทั้งๆที่ผู้ป่วยยังมีความรู้สึกนึกคิดมีจิตใจ พวกเราลืมตัวไปจริงๆในบางครั้ง


เพราะฉะนั้น หนูคงต้องระวังตัวมากขึ้น ให้ความสนใจตัวผู้ป่วยมากกว่าเครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆที่ล้อมรอบตัวผู้ป่วยอยู่ แม้จะดูว่าเขาหลับแต่หนูคิดว่าหูเขายังได้ยิน พี่แก้ว(อุบล)บอกว่า มีคนไข้คนหนึ่งบอกตัวเองว่า ฉันยังตายไม่ได้ เพราะฉันต้องได้พบเจอหน้าหัวหน้าตึก ที่มาทักทายพูดคุยด้วยทุกเช้า

แม่คะ ต่อไปการให้ข้อมูลผู้ป่วยทุกขั้นตอน การสัมผัส การพูดคุย คงเป็นเรื่องสำคัญของหนูที่พึ่งปฏิบัติ เหมือนเมื่อครั้งที่แม่เจ็บหนักแล้วหนูนั่งกุมมือแม่ แม้แม่ไม่กุมมือหนูตอบ แต่หนูก็เห็นน้ำตาแม่ไหล แม่คงอยากพูดแต่พูดไม่ได้ คนไข้คนอื่นๆๆก็คงเช่นกัน

หนูจะปฏิบัติตัวให้ดีขึ้นค่ะ

 

รักแม่

ลูก

18 กพ.52 : 20.43 น.