บ้าน มิตรภาพ เพื่อน ความทรงจำ
  • วันนี้ไปเจอบันทึกเก่าๆ ตั้งแต่เป็นนักเรียนมัธยมต้น  นั่งอ่านแล้วก็ขำในคำพูดสมัยนั้น แค่งอนกับเพื่อนรักด้วยเรื่องนิดเดียวเราก็เอามาเขียนบันทึก  เพื่อนสนิทสมัยเรียนมต้นจนถึงม.ปลาย ของผู้เขียน ชื่อ ตุ๊กตา  เธอเป็นผู้หญิงตัวขาวอวบ แถมเรียนเก่งที่สุดในห้อง ม.1/12 เราสนิทกันเพราะอะไรไม่ทราบแต่รู้ว่าเราย้ายมานั่งเรียนคู่กัน หลังจากเจอกัน 2 สัปดาห์  ผู้เขียนจะเป็นเด็กตัวผอมเวลาเราเดินไปด้วยกันทุกคนจะมองเพราะว่าต่างกัน แต่เราก็สนิทกัน จำไม่ได้ด้วยสาเหตุอะไร 
  • ในบันทึกที่เจอ ผู้เขียนบันทึกไว้ว่า "วันนี้น้อยใจตุ๊กตาจัง ซื้อน้ำกระเจี๊ยบมาฝากแล้วไม่ยอมกิน  ไม่รู้จะกลัวทำไมความอ้วน จำไว้จะไม่ซื้อมาฝากอีกเลย"  เรื่องนิดเดียวแต่เราสามารถน้อยใจได้ แยกกับเพื่อนรักคนนี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เนื่องจากเพื่อนไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเปิดชื่อดังในกรุงเทพ ส่วนผู้เขียนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยปิดที่ภาคอีสาน ปี 1 และ 2 เราสองคนยังติดต่อไปมาหาสู่กันเวลากลับบ้านเสมอ จากนั้นก็แยกย้ายห่างกันมากขึ้น  อีกทีที่ทำให้เจอกันคือวันที่เพื่อนเราจะแต่งงาน เห็นการ์ดแต่งงานครั้งแรกสงสัยมาก ว่าเจ้าบ่าวตุ๊กตาจะเป็นใครนะ และตอนนี้ตุ๊กตาจะหน้าตาเปลี่ยนไปหรือเปล่า  10 ปี ที่ไม่เคยเจอกัน จะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน 
  • เดินเข้าไปในงาน เห็นผู้ชายที่ยืนเคียงข้างผู้หญิงที่สวมชุดเจ้าสาวเพื่อนรักของเรา จำได้ที่ไม่เปลี่ยนแปลงเลยคือแววตา  ผู้ชายที่ยืนเคียงข้างก็คือเพื่อนรักร่วมชั้นเรียนอีกคน นายแว่นที่คอยมาป้วนเปี้ยนกับเพื่อนรักเราตั้งแต่ ม.1 ด้วยความยินดีเป็นที่สุดเพื่อนทั้งสองเห็นเราแล้วรีบเข้ามาทัก เพราะว่าหน้าตาเราไม่เปลี่ยนเลย  เพียงแต่ไม่ผอมเท่าเดิม 10 ปีผ่านไปมิตรภาพของเรายังคงอยู่ ประโยคที่เพื่อนทั้งสองพูด "มิตรภาพในวัยเด็กเป็นมิตรภาพที่สดใส ไม่มีมายา  เพื่อนสมัยเรียนหนังสืออย่างน้อยโกรธกันก็เพราะเข้าใจผิด   ไม่มีเรื่องผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง เพราะฉะนั้นมิตรภาพที่มีจึงเป็นมิตรภาพที่ยั่งยืน"  ขอบคุณเวลาที่พาให้เจอเพื่อนรักอีกครั้งค่ะ

จุดนัดพบทุกวันที่ 31 ธันวาคม ของพวกเรา