หลักสูตรที่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นอย่างราชภัฏควรสร้าง

   

 

       เมื่อประมาณสองปี หรือเกือบสามปีที่ผ่านมานี้ ราชภัฏทั่วประเทศได้รับการกระตุ้น หนุน เสริม จาก สกอ.ให้มีการพัฒนาหลักสูตรใหม่ ๆขึ้นมา ลองติดตามสังเกตดู รู้สึกว่าการพัฒนาหลักสูตรที่ราชภัฏดำเนินการยังเป็นแบบนี้

1.ยังถูกครอบงำจากแนวคิดการสร้างหลักสูตรแบบเก่าทั้งในด้านสำนึก เนื้อหา และวิธีการ

2.ทิศทางของหลักสูตรยังเดินตามมหาวิทยาลัยในส่วนกลาง แต่ก็เป็นการตามที่ทิ้งระยะห่างมาก ๆ

3.กระบวนการในการพัฒนาหลักสูตรค่อนข้างหละหลวม ขาดข้อมูลและการพิจารณาไตร่ตรองที่จริงจัง

       โดยภาพรวมของหลักสูตรจึงยังคงเป็นหลักสูตรที่เน้นเนื้อหา ผู้สอน และการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในสถาบันเป็นสำคัญ หลักสูตรแบบนี้จึง

1.นักศึกษาได้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับชีวิตและการงาน

2.นักศึกษาไม่ได้รับการฝึกให้มีทักษะในการเรียนรู้และการทำงาน

3.มีพลังดึงนักศึกษาออกจากชุมชนท้องถิ่นที่นักศึกษาอาศัยอยู่มาก แต่ก็ไม่มีพลังมากพอที่จะส่งนักศึกษา
   ออกไปแข่งขันในภาคเมืองและอุตสาหกรรม

 

ตัวอย่างหลักสูตรที่ราชภัฏพัฒนาขึ้นใหม่

       


นิติศาสตร์

การปกครองท้องถิ่น

รัฐประศาสนศาสตร์

สังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา

ออกแบบนิเทศศิลป์

การพัฒนาชุมชน

การพัฒนาสังคม

ดนตรี

นาฏศิลป์และการละคร

บรรณารักษศาสตร์

ภาษาอังกฤษธุรกิจ

วัฒนธรรมศึกษา

ศิลปกรรม

ภาษาญี่ปุ่น

 

 


ภาษาไทย

วัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว

การจัดการทั่วไป

การบริหารธุรกิจ

เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ

การบัญชี

นิเทศศาสตร์

เศรษฐศาสตร์

การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

คณิตศาสตร์

คหกรรมศาสตร์

คหกรรมศาสตร์ทั่วไป

จุลชีววิทยา

ชีววิทยาประยุกต์

 

 

 


ฟิสิกส์

วิทยาการคอมพิวเตอร์

วิทยาศาสตร์การกีฬา 

วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม

วิทยาศาสตร์สุขภาพ – การส่งเสริมสุขภาพเด็ก

วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร

สถิติประยุกต์

สาธารณสุขชุมชน

เกษตรศาสตร์

เคมี

เทคโนโลยีสารสนเทศ

วิทยาการพัฒนาทรัพยากรชีวภาพ

วิทยาศาสตร์ศึกษา

 

         ผู้เขียนเห็นว่าหลักสูตรของราชภัฏในฐานะเป็นอุดมศึกษาท้องถิ่น ควร...........

1.เป็นหลักสูตรที่มุ่งตอบสนองต่อท้องถิ่นเป็นสำคัญ ซึ่งควร
        *สอดคล้องกับชีวิตและการงานของท้องถิ่น
        *เน้นการวิจัยและวิธีการการแสวงหาความรู้มากกว่าการเรียนรู้ความรู้สำเร็จรูป
        *เน้นการเป็นผู้นำในทางวิชาการและการปฏิบัติในสาขาวิชา
        *เน้นทักษะในการทำงานและการทำงานร่วมกับทีม และภาคีต่าง ๆในทุกระดับ
        *เน้นความสามารถในการสร้างงานอิสระในท้องถิ่นของตน

2.เป็นหลักสูตรที่มีหลากหลายรูปแบบทั้งในมิติด้านเวลา วิธีการและระดับ เช่น
        *ด้านเวลา อาจมีทั้งหลักสูตรระยะสั้น  ปานกลาง  และระยะยาว
        *ด้านวิธีการ อาจเรียนในสถาบัน  นอกสถาบัน เรียนทางไกล และการเรียนรู้ด้วยตนเอง
        *ด้านระดับ อาจมีตั้งแต่ วุฒิบัตร ประกาศนียบัตร ปริญญาและหลักสูตรเพื่อชีวิต
        *ทุกรูปแบบสามารถถ่ายโอนกันได้

3.กลุ่มเป้าหมายของหลักสูตรครอบคลุมคนทุกคน ทุกเพศทุกวัย ทุกเชื้อชาติ ศาสนา อาชีพและความเชื่อ
   ไม่ยึดติดอยู่กับความคิดอุดมศึกษาแบบเดิมที่ถือว่าอุดมศึกษา คือการศึกษาหลังมัธยมศึกษา  แต่ถือว่า
   เป็นการศึกษาสำหรับผู้ใหญ่หรือคนกำลังจะเป็นผู้ใหญ่

4.การบริหารจัดการหลักสูตรเน้นการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง ไม่ผูกขาดอยู่กับุคลากรของ
   สถาบันเพียงฝ่ายเดียว
       
        เชื่อว่าหลักสูตรการศึกษาแบบนี้ต้องต่อสู้กับความคิดเชิงอนุรักษ์นิยมอย่างหนักแน่นอน แต่ผู้นำของราชภัฏที่สามารถน่าจะทำความกระจ่างแก่ผู้คนทั้งหลายได้ 

* ถ้ามีหลักสูตรแบบนี้จึงจะเป็นประโยชน์แก่ทัองถิ่นจริง!?!?!?!??