ผมเห็นด้วยกับการที่พัฒนาหลักสูตรของท้องถิ่นให้เป็นไปตามความต้องการของ

ท้องถิ่นครับ แต่ที่น่าตลก อย่างที่ภูเก็ตหรือที่ไหนๆก็ตาม จะมีปัญหาเด็กในท้องถิ่นไม่อยากเรียนในท้องถิ่นของตัวเองครับ

เช่น สมัยก่อนมีวิทยาลัยครูภูเก็ต เด็กอยากไปเรียนวิทยาลัยครูนครศรีฯ ในขณะที่เด็กนครศรีฯมาเรียนที่ภูเก็ต

สมัยนี้มีราชภัฏภูเก็ต เด็กก็อยากไปเรียนกรุงเทพฯ มีมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ตก็อยากไปเรียนที่หาดใหญ่ หรือมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ที่นครศรีฯ เด็กที่มาเรียนกลับมาจากภาคเหนือ อีสาน

หรือว่าเราจูงใจเด็กและผู้ปกครองในท้องที่ไม่ได้