เมื่อต้นสัปดาห์มีการประชุมทีมวิจัยระบบและกลไกการประกันคุณภาพภายใน ซึ่งผมเป็นหัวหน้าที่ครับ คราวนี้ผมใช้วิธีการอภิปรายกลุ่ม เพื่อการดำเนินงานวิจัยครับ เนื่องจากลองมาหลายวิธีแล้ว ไม่ค่อยได้ผล (จากโครงการที่ผ่านๆ มา) รอบนี้จึงเป็นการมอบหมายประเด็น แล้วก็กลับมานำเสนอ อภิปรายแสดงความคิดเห็นกันในทีมวิจัย ซึ่งปรากฏได้ผลครับ เห็นความก้าวหน้าของงานชัดเจนขึ้น เนื่องจากนักวิจัยทุกคนจะทำงานตามถนัดของตัวเองมากขึ้น

ฟังการนำเสนอของทีมวิจัยแล้วเห็นภาพของแผนการดำเนินงานเดิมครับว่า แผนการดำเนินโครงการเดิมที่ผมเขียนเสนอนั้น ไม่ค่อยจะครอบคลุมส่วนที่เป็นกิจกรรมสำคัญ อันเนื่องจากไม่มีข้อมูลพื้นฐานสำคัญจากพื้นที่วิจัย แต่จากการเก็บข้อมูลวิจัยในช่วงแรกด้วยการลงพื้นที่จริง เรา(ทีมวิจัย) เห็นภาพการดำเนินการที่ชัดเจนขึ้น แล้วก็เกิดประเด็นกิจกรรมที่จะต้องมีเพิ่มขึ้น ไม่งั้นการวิจัยนี้คงไม่สมบูรณ์ แต่ในความคิดของผมก็คือ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ เพราะงานวิจัยเชิงคุณภาพแบบปฏิบัตินี่ กิจกรรมการวิจัยคงไม่สามารถเดิมตามแผนที่กำหนดได้แบบร้อยเปอร์เซนต์อยู่แล้วครับ การปรับแผนปฏิบัติการเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว (เห็นด้วยไหมครับ)

ปัญหาหลักๆ ของผมจากการทำงานวิจัยแบบทีม คือ การบริหารโครงการครับ แต่จากการนำกระบวนการอภิปรายกลุ่ม ที่ไม่ใช่การประชุมทีมวิจัยมาใช้ สรุปในเบื้องต้นว่า ได้ผลครับ นักวิจัยจำเป็นต้องมีการสังเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการเก็บข้อมูลตลอดเวลา แล้วดูเหมือนว่า ในตอนเขียนรายงานวิจัยก็น่าจะทำได้อย่างรวดเร็วขึ้น เพราะในทุกครั้งที่มีการอภิปราย ทุกคนต้องนำเสนอเป็นเอกสารด้วย

ผมสังเกตเห็นหัวหน้าทีมวิจัยหลายคนในขณะมีปัญหาเดียวกับผมครับ โดยเฉพาะจากโครงการมาเลเซียนัยสำคัญ จนหลายคนบอกว่า คราวหน้าจะทำคนเดียวแล้ว ซึ่งความจริงไม่ใช่ว่าทีมวิจัยไม่ช่วยงานครับ แต่เนื่องจากการดำเนินงานวิจัยมาจากหัวหน้าทีมคนเดียว แล้วทักษะการกระจายงาน การมอบหมายงานทำได้ไม่ดี ที่สำคัญในบางงานมอบหมายไปให้แล้ว ทีมก็ทำไม่สำเร็จ เพราะไม่ได้ร่วมเริ่มต้นมาตั้งแต่ต้น (ก็เพราะหัวหน้าทีมทำเองมาตลอด) ดังนั้นเทคนิคการอภิปรายกลุ่ม โดยทุกคนต้องมีเอกสารในลักษณะของบทความวิชาการมานำเสนอ ช่วยได้เยอะครับ

ไม่ทราบท่านผู้อ่านมีเทคนิคอื่นอีกหรือเปล่าครับ แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ครับ