ทำไมเวลาถึงผ่านไปรวดเร็วอย่างนี้นะ...
ในวันที่เหนื่อยล้า สำหรับเราแล้ว แค่ได้คิดถึงดวงใจของเรา
ความเหน็ดเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง
สิบแปดปีกับการเฝ้าฟูมฟัก ทนุถนอมเลี้ยงดูลูกสาว(คนเดียว) เลี้ยงเค้าตามประสาแม่ที่รู้ดีว่าไม่สมบูรณ์เต็มร้อยเหมือนแม่ของลูกๆ คู่ไหน คือ เลี้ยงสาวน้อยแบบ "ตามเอาอกเอาใจ เกินจน...ล้น" ซึ่งรู้ดีว่าไม่ใช่แนวทัศนะของแม่ส่วนใหญ่
แต่ "ลูกสาวคนเดียว" ใครทนได้...
เวลาสิบแปดปีกับการเลี้ยงดู ห่วงใย ดูแลอย่างใกล้ชิด
วันนี้อดคิดหนักมากไม่ได้ เมื่อการศึกษาภาคบังคับกำลังจะผ่านไป ลูกกำลังจะก้าวพ้นจะระบบการปกครองแบบเข้มงวดกวดขันโดยพ่อแม่และครูที่โรงเรียน ซึ่งนับก้าวต่อจากนี้ไป ลูกจะต้องเพิ่มความระมัดระวังดูแลช่วยเหลือตัวเองมากขึ้น การเรียนรู้ของลูก จะเปลี่ยนแปลงจากระบบที่มีคุณครูคอยเตือน ท้วงติง ไปสู่ระบบการเรียนรู้ด้วยตนเองแบบ Self Access
จากรั้วเรียนเตรียมอุดมศึกษา สู่รั้วมหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยชีวิต
การตัดสินใจของลูกจะมีผลต่อเนื่องไปในอนาคต ชีวิต หน้าที่การทำงาน
ความรับผิดชอบต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัดสินใจ แม้จะรู้ดีว่าลูกของเราเป็นเด็กตั้งใจเรียนระดับไหน การคบเพื่อนฝูงเป็นอย่างไร ความตั้งอกตั้งใจเพื่อให้บรรลุเป้าหมายเป็นเช่นใร...ก็ตาม
แต่ตามประสาคนเป็น "แม่ และ พ่อ" ก็ย่อมเป็นห่วงและยังไม่อยากปล่อยลูกเผชิญกับเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง
จะทำอย่างไรกันดี จะเป็นแม่ที่ "เห็นแก่ตัว" จะขอติดตามลูกไปทุกที่จะได้ไหม
ได้ไหม...
...
..
.
อิอิอิ
เป็นคุณพ่อ คุณแม่ก็มีความสุขที่ได้มองลูกอย่างชื่นชม
ว่าแต่....สุขใจจัง ถึงตังค์จะไม่อยู่ครบ
555555
ขอแสดงความยินดีด้วย กับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ขอให้โชคดีครับ
น้าอึ่ง...
จริงด้วยเนอะ
สุขใจจัง ถึงตังค์จะไม่เคยอยู่ครบ...
เรียนท่านอาจารย์ประจักษ์ค่ะ
ความสุขของพ่อแม่คือผลลัพธ์ที่เรามองเห็นจากลุกนะคะ
เป็นกำลังใจให้ทั้งคุณแม่และคุณลูกจ้า
สวัสดีค่ะ
ผมชอบความเข้าใจของพ่อและแม่ที่มีต่อลูกดังปรากฎในเรื่องวัยอลวล 4 มาก..
ไม่ว่าลูกจะผิดหรือถูก สิ่งเดียวที่ผู้เป็นภรรยาเอ่ยถามต่อสามีแบบง่ายๆ แต่ลึกร้าวว่า "แล้วเขายังเป็นลูกเราอยู่หรือเปล่าล่ะ.."
ผมว่า ..ถ้อยคำนี้ ยิ่งใหญ่นัก
และสื่อให้เห็นความรักของพ่อกับแม่ที่มีต่อลูกอย่างงดงาม...
สวัสดีค่ะคุณ ศน. add
ขอบคุณค่ะ ลูกเค้าจะรู้มั้ยนะคะว่าแม่ขี้กังวลใจขนาดไหน...อีกเดี๋ยวๆ เค้าก็ย้ายไปเรียนที่ไกลๆ แล้ว (ไปอยู่หอ จะ มหาวิทยาลัยไหน ก็เรียกว่าไกลเหมือนกันนะคะ) ว้า เราจะทำอย่างไรดีเนี่ย.
สวัสดีค่ะคุณพี่ครูคิม
ขอให้กำลังใจนะคะ...เคยเลี้ยงหลานชาย(เหมือนลูก)ในวัยนี้มาก่อน..จนอายุ 26 ปีแล้ว ..อยากเล่าประสบการณ์ว่า..
* อย่าเคร่งเครียด เด็กจะไม่มีความสุขอย่างที่ควรเป็น
* เชื่อใจเขามากๆ เขาจะภูมิใจและไม่ทำให้ให้เราผิดหวัง
* อย่าเอาเป้าหมายของเราไปให้เขา..เด็กวัยนี้คิดเป็นเยอะ..
*ฟังเขาให้มากๆ..เราจะเข้าใจเขาดีกว่าเราเอาแต่พูดข้างเดียว..แล้วเขาจะกล้าเล่าเรื่องต่างๆไม่ปิดบัง
* มีอารมณ์ขันเข้าไว้ค่ะ ใจเขาจะมาเป็นกอง...
* เลี้ยงให้เขามีความสุขและพึ่งตนเองมากๆ..เด็กๆมีพัฒนาการที่มหัศจรรย์อย่างเราคาดไม่ถึงทีเดียว..
nongnarts
สวัสดีค่ะคุณ แผ่นดิน
ภาพยนตร์เรื่อง "วัยอลวน" ภาคล่าสุด ดูแล้วสะท้อน สะท้านหัวใจค่ะ
"แล้วเขายังเป็นลูกเราอยู่หรือเปล่าล่ะ.." แม้คำพูดนั้นงดงามสำหรับคนที่ฟัง
ถึงกระนั้น หัวใจของพ่อและแม่ก็ ยังหวงลูกของเราอยู่ดี และแม้จะตอบ (หรือจะหลอก^^) ว่ามีความเชื่อใจ มั่นใจ "เลือดในอก" ของเราก็ตามนะคะ
พ่อ แม่ มีความรู้สึกว่า ลูก ยังเป็นลูกตลอดเวา ไม่ว่าจะโตแค่ไหน
แม่กระติก เวลาที่มาอยู่ด้วย จะชอบเก็บ ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า รีดผ้าให้ ห่วงว่าลูก (เขย) จะเหนื่อยค่ะ
พี่ดาว มี 1 ห่วง 1
กระติก มี 2 ห่วง 2 ค่ะ
เป็นกำลังใจให้กันและกันนะค่ะ
มาร่วมแสดงความยินดีค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
สวัสดีค่ะคุณกระติก~natachoei ที่ ~natadee
แม่ลูกผูกพันค่ะ ถ้าหยุดเวลาได้แม่ทุกคนคงอยากให้ลูกเป็นเด็กตัวเล็ก อ่อนโยน เชื่อและฟังแม่นะคะ อันนี้ประสบด้วยตัวเองค่ะ ไม่เชื่อก็ได้ แต่อยากให้ ฟัง แม่บ้าง...นะค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพี่ ไก่...กัญญา
ผมไม่มีลูก แต่เป็นลูกที่เข้าใจว่าคนเป็นพ่อ-แม่ ทุกคนต้องห่วงลูกเสมอ ถึงแม้ว่าลูกจะโตเป็นผู่ใหญ่ (หรือกำนัน..อิอิ)
ถึงจะมีงานมีการทำเป็นหลักแหล่งแล้วก็ยังห่วง
ความเป็นแม่ไม่มีวันหมดอายุครับ
(ลูกสาวหน้าตาน่ารักเหมือนใครนะ!!)
:)
สวัสดีค่ะคุณศิลา
ชื่นชมความคิดเห็นของคุณศิลามาตลอดค่ะ ทุกครั้งที่จะคิดเรื่องของลูก จะนึกถึงเมื่อวันที่เราเป็นเด็กวัยเดียวกับลูก เราเคยเป็นอย่างไร พ่อและแม่เราเคยเป็นอย่างไร เหตุผลในสมัยหนึ่งยังอาจใช้ได้กับอีกยุคสมัยหนึ่ง
เวลาที่เราจะได้ใกล้ชิดกันเต็มอิ่มนับวันก็น้อยลง ยิ่งโต ยิ่งห่าง ต้องฉวยโอกาสวันเวลาที่มีอยู่นี้ให้มากที่สุด
แม้ว่ายุคของผู้ใหญ่กว่าเราท่านจะมีภาระหนักคูณสอง สาม สี่ อาจไม่มีเวลาลงในรายละเอียดกับลูกหนึ่งในสอง สาม สี่ นั้น แต่ท่านก็ผ่านอุปสรรคความต้องการของพวกเราได้นะคะ ที่เราเป็นตัวเป็นตนทุกวันนี้ แล้วรุ่นลูกของเราล่ะ เก็บคิดเป็นการบ้านรายวันเลยค่ะ
ตะกี้ลูกสาวกลับเข้าบ้านมาอ้อน..คุณแม่ ปวดแขนตรงนี้ อยากให้เราโอ๋ อ้าว...ก็เมื่อวานหนูแบกไว้เยอะมากไปนี่คะลูก ก็ช่วยบีบนวดแล้วจุ๊บหนึ่งที ตอนนี้เข้าห้องส่วนตัวไปแล้วค่ะ
สวัสดีค่ะท่านหัวหน้า คุณคุณพิทักษ์
เสียดายนะคะถ้าครูพี่กั๊ตมีลูก รับรองอาการป่วยเป็นปกติจะหายไป เหลือแต่ป่วยเป็นประจำสม่ำเสมอเพราะตัวป่วน อิอิ
ความเป็นแม่ไม่มีวันหมดอายุจริงๆ ด้วยค่ะ วันก่อนเข้าบ้านไป แม่ก็จะชวนกินโน่นทำนี่ ให้กินตลอดเลยค่ะ
สาวน้อยสวยเหมือนแม่ แต่ดุชมัด ดุเหมือนพ่อและปู่เค้าค่ะ น่ากลัวมาก(ขอบอก) อิอิ ถามน้องจ๊ะดูได้ค่ะ (หายไปไหนของเค้านะ คิดถึงจนจะเลิกคิดถึงแล้วนะ ฮึ่ม ขู่กลางอากาศซะงั้น)