สมัยเรียนที่เชียงใหม่ ชอบหน้าหนาวเป็นที่สุด เพราะมีดอกไม้ต่างๆงามสะพรั่งทั้งเมือง ดอกไม้ชนิดหนึ่งที่อยู่ในหัวใจเสมอมา คือ ดอกพะยอม เป็นไม้ดอกหอมสีขาวนวล มองไกลๆเหมือนมีสีเขียวอ่อนมากจางๆ เวลาดอกบานจะบานพร้อมกันทั้งต้น ส่งกลิ่นหอมรวยริน

พะยอมเป็นต้นไม้ใหญ่สูง 10-15 เมตร ภาพดอกพะยอมสีขาวทั้งต้นจึงงดงามมาก คงเป็นต้นไม้ไทยโบราณที่คนสมัยนี้ไม่ค่อยรู้จัก เพราะเรามักนำเข้าต้นไม้ ดอกไม้แปลกๆจากต่างแดนมาปลูกกัน

ตอนเริ่มมาปลูกบ้านที่อยุธยานี้เกือบเจ็ดปีมาแล้ว เราซื้อต้นไม่ใหญ่มากแล้วมาลงหลายต้น มีต้นพะยอมมาหนึ่งต้น ผู้เขียนแปลกใจมากเพราะคนข้างกายนั้นไม่ทราบหรอกนะคะว่าผู้เขียนชอบดอกพะยอมมาก เขาเป็นผู้เลือกต้นไม้เกือบทั้งหมดที่นำมาลง

ทุกปีผู้เขียนจะเพียรเฝ้าดูว่าเขาจะมีดอกหรือไม่ สี่ห้าปีผ่านไป ไม่เคยมีดอก จนผู้เขียนเลิกหวัง คิดว่าเขาคงไม่ชอบพื้นที่ เพราะอ่านตำราบอกว่าต้นพะยอมชอบดินทรายที่ระบายน้ำได้ดี คงไม่ชอบดินที่มาจากโคลนน้ำท่วม

สองสามวันมานี้รู้สึกว่าหอมดอกไม้ที่ไม่ใช่กลิ่นที่คุ้นนัก เดินชมดอกไม้ ต้นไม้ แหงนหน้ามองดูนกที่บินไปมา จึงไปเห็นช่อดอกไม้สีขาว รู้ทันทีว่านี่ดอกพะยอมแน่ๆ ดีใจมาก รีบไปคว้ากล้องมาเก็บภาพ

เมื่อเช้าไปชื่นชมอีกเห็นดอกร่วงขาวพราวเลยได้ภาพดอกให้ได้เห็นกันชัดๆมาฝากค่ะ

ช่อดอกพะยอมนั้นใหญ่ ออกตามกิ่งและปลายกิ่ง กลีบเลี้ยงมีห้ากลีบ โคนกลีบเชื่อมติดกันเป็นเหมือนถ้วย กลีบดอกเรียงเวียนบิดน้อยๆน่าเอ็นดู

น่าแปลกใจที่ตอนนี้อากาศร้อน เข้าหน้าร้อนแล้ว แต่เขาเพิ่งผลิบาน คงผิดที่ ต่างถิ่น ซ้ำร้ายสายหยุดกอใหญ่ข้างๆก็เลื้อยพาดพันรัดไปตามกิ่งต้นพะยอมจนแยกแทบไม่ออกว่า กิ่งไหนต้นสายหยุด  กิ่งไหนต้นพะยอม ดอกพะยอมจึงบานอวดโฉมแค่ไม่กี่ช่อ แต่ก็ยังส่งกลิ่นหอมรวยรินให้ชื่นใจคลายร้อนดีเหมือนกัน

โชคดีที่ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติเช่นนี้ นอกจากสดชื่นแล้ว ยังมีสิ่งให้แปลกใจ ดีใจได้ทุกวันจริงๆค่ะ.