... เมื่ออารมณ์และความกระวนกระวายสงบลง เราจะสามารถละเลิกนิสัยความเคยชินอันไร้ประโยชน์ที่ปรุงแต่งขึ้นมาและกลับไปอยู่กับประสบการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าได้โดยตรง ด้วยอาการดังนี้เองที่เราจะหยั่งรากลง จะประจักษ์ชัดว่าสิ่งใดมีคุณค่าอย่างแท้จริงต่อชีวิตเราจะสับสนน้อยลงและแบบแผนการใช้ชีวิตของเราจะดีงามและมีเป้าหมาย ....
จากหนังสือ “วิถีแห่งดุลยภาพ”
ตาร์ธาง ตุลกู
จากประสบการณ์ของคนไม่มีรากในการเริ่มฝึกจิตด้วยอาการเตาะแตะ ล้มลุกคลุกคลาน บางประโยค บางข้อความ กลับสร้าง “สติสัมปัญชัญญะ” ให้แก่เราอย่างน่ามหัศจรรย์
พบว่าที่ผ่านมา การที่เราเพียร “ปรุงแต่ง” เสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตนี่เอง ทำให้ไม่ก้าวหน้าในการพัฒนาจิตภายในเท่าที่ควร...และที่น่ากลัวก็คือ ปรุงแต่งแม้แต่ความคิดของตัวเองให้เป็นอารมณ์บางอย่างเพื่อหล่อเลี้ยง “ความขาด”ของตัวเอง ...
ก็หล่อเลี้ยงและสร้างเสริมเติมเต็ม “ความขาด” ด้วย อารมณ์ที่ปรุงแต่งขึ้นเสียแล้ว ... เราจะตระหนักและเก็บเกี่ยวผลแห่งความจริงแท้ ได้อย่างไรกันเล่า?
ใช้ “เงา” หล่อเลี้ยง “ความขาด” เลี้ยงเท่าไร ก็คงไม่สามารถ “เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปในชีวิต” ให้เติบโตขึ้นมาได้แน่แท้เชียว...
ยิ้มละมุนละไมและบอกตัวเองว่า...เลิกปรุง เลิกแต่งแต้มจิต ... เสียเถิด เผื่อจะได้ประจักษ์ใน ความจริงแท้ของจิตภายในอันประภัสสรบ้าง....
(^___^)
เข้ามาซึมซับรับข้อคิดดีดีกับชีวิตในวันนี้ครับ
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีค่ะอ.สุวัฒน์ กอไพศาล (ไม่มีชื่อกลาง)
ยินดีต้อนรับและดีใจ รู้สึกเป็นเกียรติค่ะที่อาจารย์มาเยี่ยมเยือนทักทาย....^_^....
คนไม่มีรากแอบเข้าไปซึมซับเพลงและบทกวีไพเราะในบันทึก มุมอรชร ของอาจารย์บ่อย ๆ ค่ะ
(^___^)
สวัสดีครับ
กินก๋วยเตี๋ยวก็ไม่ค่อยปรุงครับ
อาจเติมน้ำปลานิดหน่อย
อย่างอื่นไม่ใส่เลย ;)
ขอบคุณอ. ขจิต ฝอยทอง ค่ะ
ไม่ถือเป็นการก่อกวนค่ะ.....
ชอบ ๆ เหมือนกันค่ะ
อาจารย์สบายดีนะคะ
(^__^)
การตามให้ทัน "การปรุงแต่ง" ของจิตใจเราเองนั้น เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาฝึกฝนด้วยความเข้าใจ หากใช้ความพยายามมากเกินไป ก็ไม่พอดีอีกเช่นกัน เฝ้าดูจิตใจตนอย่างเป็นธรรมชาติ น่าจะดีที่สุดในความเข้าใจของใบไม้
ช่วงนี้เองใบไม้ก็หลงเข้าไปใน "กับดักความคิด" ของตัวเองอยู่ทุกวี่วัน บางหลงเข้าไปทั้งวันเลย..
เอ..เรามีเรื่องให้ขบคิดมากมายอย่างนั้นเชียวหรือ ขนาดลดกิจกรรมในชีวิตลงแล้วนะ ฮ่า ๆ
ตกลงไปใน "กับดักความคิด" ของตัวเองทุกวัน ว่าจะเฝ้าดู ก็กลายเป็นคิดต่ออย่างสนุกสนาน ใช้เวลากับความคิดไปมากมายจริง ๆ ค่ะ
ขอให้ต้นไม้แห่งปัญญางอกงามในทุกวันนะคะ ..^__^..
สวัสดีค่ะอ.. ธ.วั ช ชั ย
ต่างกับคนไม่มีรากเเลยค่ะ สิ่งเดียว อ้อ...สองสิ่งที่จะไม่เติมตอนกินก๋วยเตี๋ยวคือ การเติมน้ำปลา กับ น้ำตาล ...
ความจริงร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีฝีมือจริง ๆ แล้ว น้ำซุปจะมีรสชาติกลมกล่อม จนไม่ต้องเติมอะไรเลย...
ปรุงมาก ก็จะเสียรสแท้ ๆ นะคะ
(^___^)
คุณใบไม้คะ
ขอบคุณที่แบ่งปันประสบการณ์ "กับดักความคิด" ค่ะ
เจอคล้าย ๆ กันอีกแล้ว....^_^....
แต่... จะแปลกอะไร คิดต่าง มองแยกออกมาบ้าง ยังดีกว่า หลงวนเวียนใน กับดักความคิด นะคะ ....โดยเฉพาะความคิดของตัวเองด้วยสิคะ
งง ๆ นะ คิดไปเยอะ รีบกลับมาอยู่กับปัจจุบันดีกว่า....อย่ามัวเมาหลงใน กับดัก เลย
ขอให้เราเบิกบาน ผ่านพ้น จับมือกันไป....ในเส้นทางการค้นหาตัวเอง ได้อย่างปลอดภัย นะคะ
แวะมาทักทาย และบอกว่าติดตามอ่านอยู่เสมอค่ะ แต่ไม่ค่อยทิ้งร่องรอยไว้
เป็นกำลังใจในการฝึกเห็นทัน กับดักความคิด ได้ไวๆ และบ่อยๆ ค่ะ ... อิ อิ เรากำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการฝึกตนเส้นทางเดียวกันค่ะ
สวัสดีค่ะอ. อัญชลี อุชชิน
ดีใจที่ได้พบและแลกเปลี่ยนเรียนรู้อีกครั้งค่ะ
ชอบประโยคของอาจารย์ที่ว่า....เป็นกำลังใจในการฝึกเห็นทัน กับดักความคิด ได้ไวๆ และบ่อยๆ ค่ะ ... อิ อิ เรากำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการฝึกตนเส้นทางเดียวกันค่ะ
เส้นทางการฝึกและเรียนรู้ตน...ยาวไกล เราจำเป็นต้องมี กัลยาณมิตร นะคะ....
ขอบคุณที่เป็น กัลยาณมิตร ให้กับคนไม่มีรากค่ะ
(^___^)
สวัสดีนกแห่งอรุณรุ่ง
ดูเหมือนว่า ... เส้นทางความคิด ความรู้สึก และสิ่งที่กำลังเรียนรู้มาลงตัวที่ บทความนี้ ใช่ไหมครับ
พี่ชื่นชมและดีใจ ที่คนช่างคิด คิดได้อย่างครบถ้วน ลงตัว และมีความละมุนละไมในอารมณ์
เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราต่างอยู่ในสนามของอารมณ์ที่ปรุงแต่งขึ้น ทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัวเลย
อย่างน้อยตอนนี้คลื่นลมในใจของนกแห่งอรุณรุ่ง ผู้ใฝ่หาเส้นทางสร้างสรรค์ก็สงบลงแล้ว
เป็นกำลังใจให้นะครับ
สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก
แวะมาเยี่ยม มาอ่านข้อคิดดีๆ ค่ะ อิอิ
อยากฝากข้อคิดด้วยค่ะ ที่จริงแล้ว คนเราคิดไขว่คว้าสุข บนความทุกข์ของจิตใจกันไปเอง งง ใช่มั๊ยคะ ถ้าไม่เคยรับรู้ความทุกข์ จะรู้ได้อย่างไรว่าความสุขคืออย่างไร และถ้าไม่เคยรู้จักความสุข จะรู้ได้อย่างไรว่าความทุกข์คืออย่างไร
สังเกตุดูนะคะ ธรรมชาติ จะให้ความสมดุลที่รวมๆ กันมา กลายเป็นสิ่งแวดล้อม ที่มีความรู้สึก สุข หรือ ทุกข์ ปนๆ กันไป เป็นกลไกของฟ้าดินที่ต้องการให้เกิดความรักใครกลมเกลียวกันในชีวิตคนเรา เพราะการที่ได้ใช้เวลาร่วมกันถึงแม้จะตกอยู่ในช่วงเวลาที่มีความทุกข์ แต่พร้อมใจกันฝ่าฟันอุปสรรคด้วยบรรยากาศของการใช้ชีวิตที่มีความสุข จึงจะเรียกว่าพบสุข ที่แท้จริง คนจีนมักจะพูดว่า ลูกหลานต้องสามัคคีค่ะ
http://www.imeem.com/people/lLRVfwt/music/bSld9xgM/charas_butterfly/
สวัสดีค่ะ
* อยากให้ชีวิตมีรสชาติอร่อยขนาดไหนก็เติมแต่งกันตามใจปรารถนา
* บางทีเติมแล้วก็ไม่ได้เรื่อง...ซะงั้น
* สุขกายสุขใจนะคะ
สวัสดีค่ะพี่ กฤษณ์
มาทีไรน้องดีใจทุกที...^_^...
จริงดังพี่ว่าค่ะ...เราปรุงแต่งจนไม่มีพื้นที่ในการจะรับรู้ ความเดิมแท้ของจิตแล้ว....
คิดถึงพี่นะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่คนตัดไม้
ขอบคุณความคิดเห็นดี ๆ และกำลังใจที่พี่ส่งให้เสมอค่ะ
เป็นความจริงค่ะที่ว่า...เส้นทางความคิด ความรู้สึก และสิ่งที่กำลังเรียนรู้มาลงตัวที่ บทความนี้
แม้ว่า...เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราต่างอยู่ในสนามของอารมณ์ที่ปรุงแต่งขึ้น ทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัวเลย อย่างน้อยตอนนี้คลื่นลมในใจของนกแห่งอรุณรุ่ง ผู้ใฝ่หาเส้นทางสร้างสรรค์ก็สงบลงแล้ว
โอ้โห...พูดเหมือนนั่งอยู่ในใจเลยค่ะ....
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
(^___^)
ทุกฺขํ อนิจฺจํ อนตฺตา สังขารขันโธ.....ใช่ไหมโยม....คนไม่มีราก
สวัสดีค่ะคุณอิงอร
ขอบคุณค่ะที่กรุณามาติดตามและให้ข้อคิด....
ภาพประกอบเป็นภาพ ดอกฟ้าทะลายโจร ค่ะ
(^__^)
ต้องจ้ะ
ที่เธอบอกว่า....รู้ทันจิตตัวเองอย่างนี้ จะได้ไม่ต้องเที่ยวทุกข์ร้อนกับคนอื่นมากเกินไปงัยล่ะ...
ใช่เลยจ้ะ คลาย วาง ละ ลงได้มากเลย....
รู้ไหมว่ามันอิ่มใจนะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณ Moon smiles on Venus&Jupiter
ขอบคุณข้อคิดเห็นที่ดีงามและจริงใจค่ะ
ใช่แล้วค่ะ...ถ้าไม่เคยรับรู้ความทุกข์ จะรู้ได้อย่างไรว่าความสุขคืออย่างไร และถ้าไม่เคยรู้จักความสุข จะรู้ได้อย่างไรว่าความทุกข์คืออย่างไร
คนไม่มีรากก็เป็นลูกหลานจีนเต็มตัวค่ะ....และยังชอบและจดจำคำสอนของแม่ที่ส่งต่อมาเสมอ
ใช่ค่ะ สุข ทุกข์ อยู่ที่เรามองค่ะ ....
(^___^)
สวัสดีค่ะอ. นาง พรรณา ผิวเผือก (ไม่มีชื่อกลาง)
อ่านแล้วยิ้มเลยค่ะ....
นั่นน่ะสิคะ....เราก็เพียรพยายามจะปรุงแต่งชีวิต...แต่....บางทีเติมแล้วก็ไม่ได้เรื่อง...ซะงั้น
ขอบคุณค่ะ
(^___^)