พยายามย่อยทั้งเล่ม "ระเบียบปฏิบัติ" หนา ๆทั้งW/I และ W/P ออกมาได้ห้านิ้ว(มือ) , ตรวจรอบเดียวผ่านค่ะ

ไปอ่านบันทึก ผู้ทรงคุณวุฒิ(พี่แอมป์-อาจารย์ดอกไม้ทะเล)
ผู้ทรงคุณวุฒิยากแก่การลอกเลียนแบบ ด้านเขียนเรื่องยากเป็นเรื่องง่าย
เอ๊ยเป็นเรื่อง ขำ ๆ

ได้พูดคุยไว้บ้างจนนึกได้ว่า เราเองมีเกร็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ จากห้วงเวลาหนึ่งของการทำงาน ซึ่งในตอนนั้นหลาย ๆ คนในหน่วยงาน เกิด

ความเครียด ด ดอย่างรุนแรง เข้าขั้นวิกฤติ

เรา(หัวหน้ากลุ่มงาน)ก็เครียด แต่ต้องทำท่าว่าไม่เครียด

 

จำได้ถึงประสบการณ์ตอนนั้นดังนี้ ค่ะ

 

P

17. ภูสุภา
เมื่อ อา. 08 ก.พ. 2552 @ 10:26
1117648 [ลบ]

หมายเหตุ : 

               เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง  มีจุดมุ่งหมายเพื่อจูงใจให้บุคลากร สนใจอยากอ่านระเบียบปฏิบัติ ที่จะมีผลต่อทุกคนในองค์กร    ขอยืนยันว่าเนื้อหาทั้งหมดตั้งแต่ต้นเรื่อง  มิได้พาดพิงถึงผู้ใดทั้งสิ้น........   และ  ขอยืนยันว่าตอนจบ...ก็มิได้พาดพิงถึงบุคคลภายนอกแต่อย่างใด

                                       ***ข้อเขียนในบันทึกพี่แอมป์***
                                         (ขออนุญาตยกมาบางส่วนค่ะ)

 

ขอสารภาพค่ะ พี่แอมป์ (สวมรอยเป็นน้องแล้วค่ะ)

เป็นคนไม่ชอบอ่านระเบียบปฏิบัติ (แต่เป็นคนปฏิบัติตามระเบียบพอสมควร..น่าน...)
หากเมื่อความจำเป็นบังคับ อาศัยเป็นคนปฎิภาณ(ดี)ปานกลาง มักจะกล้อมแกล้มไปได้น้ำใส ๆ (ปนขลุกขลิก)

สมัยเมื่อหน่วยงานของเราต้องผ่านการประเมินคุณภาพ(ถูกตรวจ) ก็อ่าน อ่าน อ่านและ อ่าน

พยายามย่อยทั้งเล่ม "ระเบียบปฏิบัติ" หนา ๆทั้งW/I และ W/P  ออกมาได้ห้านิ้ว(มือ)

จริง ๆ นะคะ

ต้องใช้ความคิด ค้นหาวิธี ที่จะเล่า อธิบายเพื่อพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ในหน่วยงาน ซึ่งมาจากต่าง ๆ ระดับ ทั้งคุณวุฒิ และความพิเศษเฉพาะของงาน

เริ่มจาก

-น้าแกละ และน้าปรีชา ผู้มีอายุอานามหกสิบกว่า ๆ ทั้งคู่ วุฒิ-ประถมสี่ บรรจุเข้าหน่วยงานของเราก่อนเราเข้าเรียนประถมเสียอีก

น้าสองคนเป็นคนงานเข็นรถ เข็นเปล ผู้ทำหน้าที่ดั่งผู้นำ "ร่าง"กายหยาบของแต่ละผู้ป่วย เมื่อถึงคราวที่จิตละเอียดละร่างไปแล้ว  คืนกลับมาสู่ญาติมิตร

เพื่อนำ"ร่าง"ไปประกอบพิธีตามศาสนา

ค่ะ น้าทั้งสองปฏิบัติงาน ณ ห้องรักษาศพ


-พี่ปุ๋ย พี่ดา พี่สุน พี่เบริ์ด พี่พร พี่เปิ้ล พี่ต้อม พี่นิด พี่น้อย พี่จุ๋ม พี่เชษฐ์ และพี่กุ้ง  

เป็นกลุ่มพี่เจ้าพนักงานวิทย์

พี่กลุ่มนี้ช่วยเราประดิษฐ์งานศิลป ทำสไลด์จากชิ้นเนื้อ จากอวัยวะของคนไข้

ความมากของชิ้นงานต่อวันทำงาน ความหลากหลายของงาน ความไม่ค่อยมีเวลา ตามที่เห็นจริง ๆ และคำพูด(บ่น)ของเจ้าตัว เป็นโจทย์ที่ท้าทายเรา-ผู้นำนาวาลำเล็ก ๆ ลำนี้

โจทย์ที่ว่า

จะสอนเนื้อหาวิชาว่าด้วยคุณภาพ วิชาเฉพาะงาน คำศัพท์เทคนิคเฉพาะในการรับการประเมินคุณภาพ ให้อย่างไร 

และจะทำอย่างไร ให้เขาสอบผ่าน ไม่ตกใจกลัว

ช่วยให้ทุกคนสามารถพูดตอบ ให้สัมภาษณ์อย่างเข้าใจงานของตัวเองจริง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ตะกุกตะกัก ไม่ตื่นเต้นจนสั่น

เพราะความเป็นจริง

ทุกคน ทำงานเป็น อยู่แล้ว

ทำเป็นอย่างเต็มไปด้วยความชำนาญ ตั้งแต่เราและทุกคนที่ร่วมใจ ร่วมทุกข์-สุข-ยาก กันมาสิบปีก่อน เมื่อเริ่มบุกเบิกงานนี้ จนภาระงานใหญ่ขึ้น หน่วยงานโตขึ้น เราผ่านภาวะสุมหัว ถกเถียงกัน หัวเราะ อำ ขำ ร่ำไห้ก็มี   เรามีกันและกันมาตลอด

จำนวนคนที่มีเพิ่ม มาปีละแค่สองถึงสามคน

จนปัจจุบัน จำนวนคนมิได้งอกเงยทันจำนวนงาน

แต่เราทำงานและอยู่ด้วยกันอย่างสนุกสนาน

ปีใหม่ เราก็เกะ ตรุษจีนเราก็เกะ สารทไทยหรือสารทจีน ทั้งขนม ของไหว้ และเช่นเคย เราก็เกะ คาราโอเกะ ลั่น

หน่วยงานเรานั้น คือผู้ครองแช็มป์ชนะเลิศนักร้องสมัครเล่นของโรงพยาบาลเรามาเกือบตลอด

 

คิด คิด และคิด ในที่สุดออกมาดังนี้


เรานัดทุกคนมาพร้อมกัน พูดคุย ซักถาม ติวเข้มกัน

"นี่ยื่นมือถนัด ออกมาคนละข้าง"

"มีห้านิ้วทุกคน เห็นมั้ย"

  • นิ้วโป้งแทนตัวเรา เรามีหน้าที่หลักอะไร ทำไป
    (พันธกิจ,วิสัยทัศน์หรือ ประเมินตนเอง เรียกอะไรก็ไม่เป็นไร)
  • นิ้วชี้ เอานิ้วชี้ทุกคนขึ้นมา เคาะมาที่สมองของเรา หรือจะปั่น ๆ แบบอิ๊กคิวซังก็ย่อมได้ งานหลักที่เราทำอยู่ทุก ๆ วันนั้น เราอยากทำให้ดี ให้ถูกต้องใช่ไหม (ทำ)
  • นิ้วกลาง เราจึงทำเช่นนี้ทุกวันไป ทำหน้าที่ของเราอย่างดี ทำความดี ประดุจเกลือรักษาความเค็ม (ต่อเนื่อง)
  • นิ้วนาง ความใฝ่ฝันจะได้สวมแหวนกับเขา(ซักที) ฝันได้ ฝันด้วยยิ่งดี ฝันที่จะทำสิ่งที่เราคิดอยากพัฒนา อยากให้งานดีขึ้น เร็วขึ้น ถูกต้องครบถ้วน ทำไปได้เลย น้า ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ (วางแผนงาน)
  • นิ้วก้อย น้องน้อย ดูแลรักษางานของเรา เหมือนดูแลนิ้วก้อยน้องน้อยตรวจสอบตัวเอง หรือ เตรียมพร้อมทุกเมื่อ ให้คนอื่นตรวจเราได้ (ตรวจสอบ) 

 

 

 

 

ทำอย่างนี้กัน ทำพร้อม ๆ กัน ทำไปด้วยกัน

แล้วเปิดเวทีให้แต่ละคน แสดง เสนอ และทำจริง


เราพบปะกันเนือง ๆ อีกหลายครั้ง 

บางทีก็ห้องเรา ห้องประชุมจำเป็น

บางทีก็พื้นที่ทำงานจริง แล้วแต่สะดวก


บ่อย ๆ และอิ อิ คือร้านส้มตำใกล้โรงพยาบาล ประชุมแบบบ้าน ๆ

แบบ พวกเรา 

ผลลัพธ์ หรือคะ

ว่าแล้วจะหาว่าคุย 

ตรวจรอบเดียวผ่านค่ะ

มีใบการบ้านแปะไว้เบาะ ๆ minor รู้สึกจะสองใบ


การบ้านเป็นของหัวหน้านั่นแหละ

(เดาข้อสอบผิดไปนิด)


 

...ได้เฮกันค่ะ.....