การนิเทศนักศึกษาให้มีความสุข

ช่วงชีวิตที่ทุกข์ทรมานที่สุดในชีวิตคือ  ช่วงของการเป็นนักศึกษาพยาบาลโดยเฉพาะในช่วงการฝึก

ภาคปฏิบัติครูก็ดุ  และเข้มงวด  พี่ก็ไม่เป็นมิตรชีวิตเหมือนถูกคุกคามทุกครั้งที่ต้องขึ้น ward  แต่ก็ทำอะไร

ไม่ได้เพราะตัดสินใจเข้ามาเรียนแล้ว  ก็ได้แต่ทน ทน ทน จนจบ  ในตอนนั้นฉันยังเด็กเกินกว่าที่จะคิดหาทาง

แก้ไขปัญหา  เพราะคิดว่ามันก็คงต้องเป็นแบบนี้  จนถึงวันที่ฉันสำเร็จการศึกษาออกมาเป็นอาจารย์พยาบาล

ทันทีทันใด  ฉันได้ใช้วิธีการเช่นเดียวกับที่เคยได้รับเป็นเกราะกำบังตนเอง  โดยการดุเสียงดังกับนักศึกษาเพื่อ

ที่พี่พยาบาลบน ward จะได้ไม่มายุ่ง  โดยคิดว่าเป็นวิธีการที่ปกป้องทั้งตนเองและนักศึกษา

                จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อดิฉันคิดว่าฉันพร้อม  ฉันได้ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น  รวมทั้งสิ่งที่ฝังใจฉันมาโดย

ตลอด  ฉันเริ่มคิดหาหนทางที่จะทำให้นักศึกษาฝึกปฏิบัติงานอย่างมีความสุข  ฉันพบว่าการนิเทศใน ward ที่ฉัน

ไม่สันทัด  เป็นการนิเทศที่ทำให้นักศึกษามีความสุข  เพราะฉันได้เปลี่ยนบทบาทจากครูมาเป็นเพื่อน กับนักศึกษา

พึงข้อตกลงร่วมกันว่าเราจะเรียนรู้ไปด้วยกัน  นั่นคือจุดเริ่มต้น  ต่อมาฉันได้ใช้วิธีการนี้อีกแม้จะนิเทศใน ward

ที่ฉันเชี่ยวชาญ  โดยทำตนเป็นเพื่อนที่ร่วมเรียนรู้ไปพร้อมกับนักศึกษา ย้อนกลับไป  สมมุติว่าตนเองเป็นคนที่

ไม่รู้อะไรเลย  สมัยเป็นนักเรียนและวาดภาพครูที่ฉันต้องการ  แล้วพยายามทำให้เกิดขึ้น โดยเน้นการสร้างข้อตกลงร่วมกัน  ตั้งจุดมุ่งหมายร่วมกัน  นิเทศนักศึกษาด้วยความเอื้ออาทร  กัลยาณมิตรและเข้าใจให้กำลังใจ

โดยบอกว่านักศึกษาทำได้ดีมาก  ดีขึ้นและพัฒนาขึ้น  และปลอบใจโดยบอกว่าไม่เป็นไรนะ  นักศึกษาบอกว่า

นักศึกษาชอบและมีความสุขกับการได้ขึ้น ward กับฉันและฉันก็ได้ใช้หลักการนี้เรื่อยมา  มีบางครั้งที่ฉันเผลอ

ด้วยภาระงาน  ความเร่งรีบ  ความมีเวลาน้อยในการนิเทศ  ฉันคาดหวังกับนักศึกษา  ตั้งจุดมุ่งหมาย  แต่ไม่มีเวลา

ให้ความเอื้ออาทร   ผลการประเมินของนักศึกษา    ทำให้ฉันเศร้าและซึมไปประมาณ  9 สัปดาห์    หลังจากนั้น

ทุกครั้งที่ฉันต้องนิเทศนักศึกษา ฉันต้องเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าต้องให้นักศึกษาเรียนอย่างมีความสุข พร้อมได้ความรู้