"คนดี" ที่ไม่มีกลโกง คือ คนที่ไม่มีทางประสบความสำเร็จ จริงหรือ ?

โดยปกติ อาจารย์มหาวิทยาลัยท้องถิ่นจะมีหน้าที่หลัก ๆ อยู่ 3 ประการใหญ่ ๆ ได้แก่ การสอน, การวิจัย และการบริการวิชาการ

 

เรื่อง ตำแหน่งทางวิชาการ

ที่แสดงถึงวิทยฐานะทางวิชาการ ได้แก่ อาจารย์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์, รองศาสตราจารย์ และศาสตราจารย์ ซึ่งการได้มาซึ่งตำแหน่งดังกล่าวจะมีเงินประจำตำแหน่งทางวิชาการทุก ๆ เดือนตามลำดับขั้น

การจะได้ตำแหน่งทางวิชาการนั้น ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ของผลงานทางวิชาการได้แก่ งานวิจัย เอกสารประกอบการสอน เอกสารการสอน หนังสือ ตำราที่กลั่นออกมาจากมันสมอง

หลายคนใช้ความเพียรพยายามหลายปี ผลิตทุกผลงาน เขาสมควรได้ตำแหน่งทางวิชาการเป็นรางวัล

หลายคนใช้ช่องโหว่ทางกฏหมาย มีการใช้ระบบอุปภัมภ์ กำลังภายในทุกวิถีทางที่จะให้ตนได้ตำแหน่งทางวิชาการ คนแบบนี้ไม่สมควรได้ตำแหน่งทางวิชาการ เพราะดูอย่างไรก็ไม่ถึงขั้นที่ควรจะได้ ไม่แคร์ว่าจะใช้วิธีการใด

นั่นแค่ตำแหน่งทางวิชาการที่เป็นล่อใจในความสามารถทางวิชาการ พร้อมเงินรางวัลประจำเดือน

 

แต่ที่น่ากลัวไปกว่านั้น คือ ตำแหน่งทางการบริหาร

หากเป็นการบริหารระดับมหาวิทยาลัย ก็จะมีตำแหน่ง อธิการบดี, รองอธิการบดีฝ่ายต่าง ๆ, ผู้ช่วยอธิการบดี

หากเป็นการบริหารระดับสำนัก/สถาบัน ก็จะมีตำแหน่ง ผู้อำนวยการสำนัก/สถาบัน, รองผู้อำนวยการสำนัก/สถาบัน

หากเป็นการบริหารระดับคณะ ก็จะมีตำแหน่ง คณบดี, รองคณบดีฝ่ายต่าง ๆ, ผู้ช่วยคณบดี, หัวหน้าสาขาวิชา

ตำแหน่งการบริหาร สิ่งที่เห็นชัดได้คือ เกียรติยศ ชื่อเสียงที่จะได้รับ สิ่งที่ตามมาคือ เงินค่าตำแหน่ง เงินอื่น ๆ จากเส้นทางอื่นก็จะตามมา บางทีก็สุจริต บางทีก็ทุจริตทางนโยบาย ก็มี สารพัดจะหาช่องโหว่

หากมหาวิทยาลัยได้คนดีมารับตำแหน่ง ถือเป็นโชคดีสำหรับองค์กร

หากมหาวิทยาลัยได้คนขี้โกงมารับตำแหน่ง คงไม่ต้องบอกนะครับว่า จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

แน่นอนครับ หลายคนที่เข้ารับตำแหน่งมีตำแหน่งทางวิชาสูงแล้ว มีประสบการณ์การทำงานสมควรแก่ตำแหน่ง เขาสมควรที่จะเข้ามากำกับดูแลนโยบายและการขับเคลื่อนของมหาวิทยาลัย

แต่หลายคนไม่สมควร แม้แต่จะคิด ใช้ระบบอุปถัมภ์ ระบบเส้นสายนายเรา เข้ามา เกิดระบบเชลียร์คนที่สามารถให้ตำแหน่งเขาได้ ระบบการคัดสรรคนพังพินาศ องค์กรได้คนแบบนี้เข้ามาบริหาร

ผมเห็นคนที่มีความทะเยอทะยานอยากสูง ๆ มีการวางแผนการมานับสิบปีที่จะให้ตนเองได้ก้าวขึ้นไปสู่ที่สูง

มีการใช้ระบบประจบประแจงผู้ที่สามารถชักจูงตนเองได้ หาทางกำจัดคนที่จะเป็นคู่แข่งที่เหนือกว่าตนเองสารพัดวิธี หาลูกน้องที่นิสัยเหมือนตัวเองมาใช้งาน เพราะลูกน้องก็เป็นใหญ่ตามเจ้านายเหมือนกัน

น่าสมเพชชะมัด พวกอาจารย์นักการเมืองพวกนี้

 

การสรรหาตำแหน่ง

เมื่อวาระของผู้บริหารชุดเก่าหมดไป ผู้ที่คิดว่าตนเองจะก้าวขึ้นมาแทนก็เข้ามาสมัครเป็นผู้บริหารสูงสุดของคณะ

มหาวิทยาลัยท้องถิ่นของผมใช้วิธีการสรรหา โดยเริ่มต้นหยั่งเสียงจากประชาคม กรรมการสรรหาพิจารณาต่อ แล้วส่งให้สภามหาวิทยาลัยพิจารณาเป็นด่านสุดท้ายว่าจะเลือกใคร โดยส่วนใหญ่ สภาฯ มักจะเลือกจากคะแนนการหยั่งเสียงของอาจารย์ในคณะ

มีผู้สมัครมาจากฐานอำนาจเก่าที่บริหารงานแบบพวกพ้อง 1 คน ผู้สมัครที่เป็นนักวิชาการ 1 คน และเป็นผู้สมัครที่เป็นคนดีจริง ๆ ในสายตาผม 1 คน

ผู้สมัครนักวิชาการก็เลือกใช้วิธีการหาเสียง โดยการเดินเข้ามาขอเสียง โบว์ชัวร์ SMS บ้าง หรือมีการต่อรองให้ตำแหน่งบ้าง หากเขาเลือกตน (วิธีนี้ผมไม่ค่อยชอบ เพราะการต่อรองทำให้ความสง่างามลดลง กลายเป็นตำแหน่งการซื้อขายได้) แต่วิสัยทัศน์ที่แสดงออกมายังขาดความลึกซึ้งในสภาพความเป็นจริงอยู่มาก อาจจะต้องเนื่องจากความเป็นนักวิชาการมากกว่านักบริหาร

ผู้สมัครฐานอำนาจเก่า นี่สิสุดยอดเล่ห์กล มีผู้บริหารสูงสุดของคณะและมหาวิทยาลัยสนับสนุน ใช้วิธีการระดมเสียง ข่มขู่ ใช้อำนาจให้เลือกคนนี้ มีการต่อรองตำแหน่งให้คนที่เป็นหัวคะแนนเสียง แค่นี้ยังไม่พอ ใกล้เวลาหยั่งเสียง กลัวไม่ชนะ เนื่องจากเสียงมันใกล้เคียงกันมาก ใช้วิธีตีรวนให้ครูโรงเรียนสาธิตฯ ล่ารายชื่อแจ้งไปยังสภาฯ ว่า ครูสาธิตต้องการหยั่งเสียงด้วย ทั้ง ๆ ที่ตาม พรบ.ของมหาวิทยาลัยไม่ได้ให้บทบาทในเรื่องนี้ (นี่ไม่ใช่เรื่องการกีดกัน แต่บทบาทของครูสาธิตคือสอนนักเรียน ป.1 - ม.6 ไม่ได้สอนอุดมศึกษา การบริหารระหว่างโรงเรียน กับคณะจึงแยกออกจากกัน คุมกันแค่นโยบาย) สภาฯ ได้ตัดสินไปแล้ว 1 ครั้งว่า บทบัญญัติไม่ได้ให้สิทธิ์เอาไว้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ยื่นต่อสภา โดยแผนของผู้สมัครคนนี้

บอกตามตรงว่า ผมเสื่อมศรัทธาหนักมากขึ้นสำหรับการใช้วิธีการแบบนี้

ทำให้กรรมการสรรหาขอเลื่อนวันหยั่งเสียงออกไปอีก เพื่อให้สภาฯ พิจารณาเป็นครั้งที่สอง

เรื่องนี้ดังไปทั่วมหาวิทยาลัย และใคร ๆ ก็รู้ว่า ใครกำลังเล่นเกมนี้อยู่

ผลการพิจารณาออกมาว่า ไม่มีสิทธิ์เช่นเดิม

แต่นั่นก็ยังไม่พอ ... เกมต่อไปคือ การเลือกวิธีการหาเสียงโดยการดิสก์เครดิตคู่ต่อสู้คนอื่น ๆ โดยเวลาไปหาเสียงก็บอกกับใคร ๆ ว่า อีก 2 เบอร์พยายามปล่อยข่าวทำลายตัวเอง ทำให้เกิดความสงสาร ไม่เลือกอีก 2 เบอร์

วิธีนี้สุดยอดนักการเมืองไหมครับ อยากไหว้ครูแบบนี้ไหมล่ะครับ

สำหรับผู้สมัครคนสุดท้าย คือ คนดีในสายตาผมแน่นอน มองโลกในแง่ดีมาก จนมากเกินไป เชื่อในตัวคนที่ไปติดต่อว่า จะเทคะแนนให้เนื่องจากไม่ชอบอีก 2 เบอร์ที่กล่าวมา โดยเฉพาะฐานอำนาจเดิม ขณะผมยังไม่เชื่อใจในคนเหล่านี้เลย ก็เห็นกันอยู่หลาย ๆ ครั้งว่า เป็นพวกเห็นแก่ตัวที่ชอบแทงข้างหลัง อะไรจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ดีขนาดนั้น ไม่มีทาง ผมคิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดให้เสียกำลังใจ เขายังวิเคราะห์คนไม่เก่ง ผมเชื่อว่า ถือเป็นบทเรียนสำคัญและ "อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง"

เมื่อถึงวันที่หยั่งเสียงออกมา ... ผมติดภาระการสอน ให้เพื่อนไปดูการนับคะแนน

ผลที่ออกมาเป็นอย่างที่ผมคาดการณ์ไว้แต่แรก .... มีการหักหลังและพลิกลิ้นกันอย่างมโหฬาร อันด้วยความกลัว ความเห็นแก่ตัวของคน โดยไม่ได้สนใจว่า อีก 4 ปีต่อไป คณะจะเดินอยู่ที่เดิม บริหารแบบเดิม ๆ ที่มีแต่พวกพ้องใคร พวกพ้องมัน ไม่ต่างจากนักการเมืองระดับประเทศที่มีให้เราเห็นอยู่ทุก ๆ วันนี้เลย

ถ้าผมให้กลโกงแก่พี่ผู้สมัครไปบ้าง ผมเชื่อว่า คะแนนจะไม่ขาดลอยแน่นอน แต่เราไม่เลือกใช้วิธีการสกปรกแบบนั้น มันไม่สง่างาม ไม่ว่าจะเป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะ แต่ในที่สุด "คนดีที่ไม่มีกลโกง ก็ถูกกระทำเสียเอง"

 

"ความดียังสวยงามเสมอ" จริง ๆ เหรอ ... ผมอาจกำลังจะเริ่มจิตตกขึ้นมาบ้าง

 

องค์กรใด หากมีคนดี มากกว่า คนไม่ดี ผมเชื่อว่า องค์กรนั้นจะมีพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว แต่หากองค์กรใด มีคนไม่ดี มากกว่า คนดี แล้วล่ะก้อ ผมเชื่อว่า มหาวิทยาลัยนั้นจะหยุดเดินและถอยหลังไปอีกหลายปี

ไม่ว่าปัญหาในอนาคตจะมากมายเพียงใด ผมจะเลือกต่อสู้เพื่อความถูกต้องต่อไป ถึงแม้ผมจะเป็นแค่ฟันเฟืองเล็ก ๆ ในสังคมมหาวิทยาลัยท้องถิ่นใหญ่ ๆ ก็ตาม

"ขอทำงานด้วยจิตว่าง" ดังคำกล่าวของท่านพุทธทาส และเลือกต่อสู้ในทางธรรม

ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังความรู้สึกของผมในบันทึกนี้

บุญรักษา คนดี ๆ ครับ :)

 

[จันทร์ยิ้ม]

ด้วยความต้องการรักษาคนดีไว้คู่เมืองไทย

ขอแลกเปลี่ยน

ด้วยพระราชนิพนธ์แปลจากภาษาจีน

ในสมเด็จพระเทพฯ

ชื่อเมฆเหิน น้ำไหล

สุขกายสุขใจจ้า

[ครูอ้อย แซ่เฮ]

สวัสดี อาจารย์น้องชาย

ขอแลกเปลี่ยนด้วย สวยแต่นอก..ในบอก..ต๊ะติ๊งโหน่ง

จิตว่าง วางจิต คิดส่งเสริม

ยังต้องเติม ความดี ศรีสังคม

ถึงไม่ผ่าน ไม่ช้ำชอก ไม่ตรอมตรม

ยังก้มหน้า ตรากตรำ กับทำงาน

[paaoobtong]

• เรื่องที่ไปที่มาของผู้บริหารบ้านเรามันเหมือน ๆกันหมดนั่นแหละ โดยเฉพาะพวกมหาวิทยาลัยที่เติบโตมาจากโรงเรียน  พวกนี้สังกัดกระทรวงศึกษาธิการเก่ามาก่อน  ยังสลัดความคิดแบบกระทรวงศึกษาไม่ออก  พวกกระทรวงศึกษานี่  ผู้บริหารเป็นแล้วต้องเป็นตลอดชีวิต  เช่นราชภัฏ  ราชมงคล นี่ อธิการส่วนใหญ่เขาไม่ยอมลงจากตำแหน่งหร็อก  เป็นที่นี่ไม่ได้  ก็ไปเป็นที่อื่นต่อ  แม้กฎหมายเขียนไว้ว่าให้เป็นได้แค่สองสมัยต่อเนื่อง เขายังตีความกันว่าหมายถึงสองสมัยในที่เดียวกัน 
• ระบบการสรรหาอธิการบดีของมหาวิทยาลัยพวกนี้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเอื้อประโยชน์แก่พวกผู้ที่เป็นผู้บริหารอยู่ก่อนแล้ว  คนใหม่ ๆที่ยังไม่เคยเป็นผู้บริหารมาก่อน  ถ้าอยากจะเป็นผู้บริหารก็ต้องทำตัวให้ระบบเก่าเขายอมรับได้จึงจะมีโอกาส  ถ้าจะทำตัวแปลกแยกออกไปไม่มีโอกาสได้เกิด  wasawatdeemarn กำลังคิด กำลังหวังในสิ่งที่ไม่ตรงกับสภาพความเป็นจริง
• คนที่เข้าไปเป็นผู้บริหารเดี๋ยวนี้ หรือว่าเดี๋ยวไหนในบ้านเมืองเรา หรือที่ไหน ๆมันเป็นพวกที่แสวงหาประโยชน์  การบริหารกับการเมืองมันเป็นเรื่องที่แยกกันไม่ออก โดยเฉพาะในหน่วยงานที่เป็นของรัฐ  เมื่อมันเป็นเรื่องการเมือง ประโยชน์สุขจะเกิดแก่ส่วนใหญ่หรือส่วนรวมได้ คนส่วนใหญ่ต้องเข้ามามีส่วนร่วม  คนส่วนใหญ่ต้องมีอำนาจและต้องเข้ามาใช้อำนาจของตนในการตัดสินใจเรื่องที่เป็นผลประโยชน์ได้เสียของตน บ้านเราคนส่วนใหญ่ไม่มีอำนาจ  ไม่สนใจใช้อำนาจ ปล่อยให้คนหยิบมือเดียวที่เคยมีอำนาจจากระบบเก่าบรรเลงอยู่เพียงฝ่ายเดียว  ผลมันจึงเป็นอย่างนี้
• ตัวอย่างตำแหน่งงอธิการบดีในมหาวิทยาลัยราชภัฏ มาได้โดยวิธีการสรรหา  ผู้มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้คือสภาฯ เพื่อให้ดูว่าเป็นประชาธิปไตย ก็ต้องให้ครูบาอาจารย์ และบุคลากรลงคะแนนเสียงสนับสนุนผู้ที่สมัคร  แล้วเอา  3 คนแรกที่ได้รับคะแนนนิยมสูงไปให้สภาฯเลือก  ซึ่งสภาอาจเลือก หรือไม่เลือกก็ได้  โดยทั่วไปสภาจะเลือก  ซึ่งจะเลือกใครก็ได้ 1 ในสามคนนั้น  วิธีการอย่างนี้เป็นที่ยอมรับของคนในราชภัฏ ทั้ง ๆที่วิธีการแบบนี้เป็นวิธีการที่ฉ้อฉลสุด ๆ  ทั้งนี้ เพราะว่าระบบนี้ให้อำนาจเด็ดขาดแก่สภาฯ  โดยหลักการกล่าว่า สภาฯคือตัวแทนอันชอบธรรมของคนที่มีส่วนได้เสียทั้งหมด  ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่จริง  (กล่าวได้ว่า ในบ้านเรา พวกกรรมการของสถาบันการศึกษาต่าง ๆไม่ใช่ตัวแทนอันชอบธรรมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด เช่นคณะกรรมการสถานศึกษา  คณะกรรมการเขตพื้นที่ฯ  สภามหาวิทยาลัย) ในความเป็นจริง  สภาฯเป็นกลุ่มบุคคลที่ผู้บริหารขุดเก่าเป็นคนแต่งตั้ง  ดังนั้นสภาฯจึงเป็นเครื่องมือสืบทอดอำนาจของผู้บริหารกลุ่มเดิมของมหาวิทยาลัย  ระบบแบบนี้จึงนำมาซึ่งความเสื่อมศรัทธาของครูบาอาจารย์ และบุคลากรภายในสถาบันนั้น 
• สิ่งที่เราควรสนใจก็คือ สภาฯกำมะลอนั่นต่างหาก ถ้าสภฯมาจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่ายอย่างชอบด้วยหลักการ  ก็จะนำมาซึ่งความชอบธรรมและความยุติธรรม  ในบ้านเราคนส่วนใหญ่ไม่สนใจไม่สนใจ แสวงหา รักษา และใช้อำนวจของตน  ครูบาอาจารย์ในสถาบันไม่ได้สนใจที่จะทำความเข้าใจเรื่องเหล่านี้  ประชาชน ซึ่งหมายถึงชาวบ้านทั้งหลาย  ซึ่งเป็นผู้มีส่วนได้เสียโดยตรงยิ่งไม่เคยสนใจเลย  ชาวบ้านเองไม่มีการรวมกลุ่ม  ไม่มีองค์กร  จึงไม่มีตัวแทนจากฝ่ายต่าง ๆที่หลากหลายถ้วนทั่ว  เวลามหาวิทยาลัยจะแต่งตั้งกรรมการสภาฯ  ผู้บริหารชุดเดิมจึงเลือกหยิบเอาตามความชอบใจ สภาฯจึงประกอบด้วยคนที่จะยอมเป็นเครื่องมือให้แก่ผู้บริหารที่ลากเขาเข้ามา  ส่วนใหญ่เราจะได้กรรมการสภาฯของมหาวิทยาลัยพวกนี้มาจากพ่อค้า และนักการเมือง  และด้วยสำนึกแบบ(ขี้)ข้าฯที่ฝังรากลึกมานาน เราจึงมักจะเห็นเป็นเรื่องธรรมดาว่า ประธานสภาฯมักจะเป็นคนใหญ่คนโตที่มาจากกรุงเทพฯหรือส่วนกลาง  ผู้บริหารมหาวิทยาลัยพวกนี้จะไม่เห็นหัวคนดีมีคุณธรรมในท้องถิ่นที่มหาวิทยาลัยตั้งอยู่เลย  ที่ไปที่มาของสภาฯแบบนี้ไม่มีใครติติง หรือหยุดยั้งไม่ให้มันเกิดขึ้น  เมื่อไม่สนใจเรื่องสำคัญตรงนี้  แต่ไปสนใจลุ้นว่าใครจะได้เป็นอธิการบดี  แล้วมันจจะได้เรื่องอะไร เล่าโยม!!!!!
• เพื่อนพ้องน้องพี่ของผมมีความเห็นกันว่า  บ้านเมืองเราปกครองแบบประชาธิปไตยไม่ได้หร็อก  เพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีความเป็นไท  แต่เป็น(ขี้)ข้าฯ  ในสังคมแบบนี้พวกแสวงหาประโยชน์มันจะอ้างประชาธิปไตยเพื่อประโยชน์ของมันเสมอ  คนที่จะมุ่งประโยชน์แก่ส่วนรวมซึ่งก็มีอยู่บ้าง แต่มีจำนวนน้อยจึงไม่มีโอกาสเข้าไปทำงานให้แก่ส่วนรวม  ดังที่ "คนดีในสายตาของ wasawatdeemarn "พ่ายแพ้เกมการเมืองในคณะของตน เป็นต้น
• อยากบอก wasawatdeemarn ว่า  ป่วยการที่เอาเรื่องเหล่านี้มาใส่ให้รกหัวรกใจ ทำหน้าที่ที่ตนเองมีอยู่ให้มีความสุขเถิด ถ้าจะสู้ไม่ใช่สู้กับพวกแสวงหาประโยชน์ แต่จะต้องสู้กับวัฒนธรรม(ขี้)ข้าฯที่ปกแผ่ครอบงำอยู่บนหัว(กระบาล)และหัวใจของคนส่วนใหญ่ของประเทศนี้
• ขอให้สุขเกษมเปรมใจ ประสบจตุรพิธพรชัยตลอดปีและตลอดไป เทอญ

 

                                                                    paaoobtong
                                                                        7/2/52
                                                                         6:09

[พันคำ]

ขอบคุณครับ คุณ Watsawat

• "บุญรักษา คนดี ๆ ครับ" ด้วยคนครับ
• "บาปกำจัด คนเลว ๆ ด้วยก็ดีครับ"

[จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร]

สวัสดีครับ...อ.Was..

ถือว่าเป็นโอกาสได้เรียนรู้ วิถีชีวิตในมหาวิทยาลัยไปด้วยนะครับ ในความจริง ระบบที่อาจารย์ได้เล่า ก็เกิดขึ้นตั้งแต่สถาบันระดับประถมศึกษา จนถึง ระดับอุดมศึกษา แม้แต่วงการสงฆ์เองก็ยังแปดเปื้อนด้วย"วิถี"แบบนี้...

และได้อ่านความเห็นของ ท่าน paaoobtong  ก็ช่วยทำให้บันทึกดูเข้มข้นมากขึ้น

ขอบคุณมากครับ :)

[Wasawat Deemarn]

ขอบคุณ คุณ จันทร์ยิ้ม ครับ :)

[Wasawat Deemarn]

ขอบคุณ พี่ ครูอ้อย ที่มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ครับ :)

จิตว่าง วางจิต คิดส่งเสริม

ยังต้องเติม ความดี ศรีสังคม

ถึงไม่ผ่าน ไม่ช้ำชอก ไม่ตรอมตรม

ยังก้มหน้า ตรากตรำ กับทำงาน

[Wasawat Deemarn]

ขอบพระคุณ ท่านอาจารย์ paaoobtong มาก ๆ ครับ ที่ได้ชี้แจงแถลงไขให้ผมมีมุมมองในเรื่องนี้ได้ชัดเจนมากขึ้น และได้นำทางการต่อสู้ที่ถูกทาง

ทุกอย่างที่ท่านได้กล่าวมา "ชัดเจนมากถึงมากที่สุด" ครับ

ผมเลือกสนใจบันทึกในประเด็นที่ใกล้ตัวมากที่สุด จนลืมมองไปถึง Art ตัวแม่ที่เป็นการสืบทอดอำนาจเดิม

ด้วยจิตคารวะ ครับ

[Wasawat Deemarn]

ขอบคุณ ท่านอาจารย์ พันคำ ครับ ... :)

มีการฝังรากในวัฒนธรรมองค์กรแบบนี้มาหลายสิบ ๆ ปี ... หมักหมมกันมาเรื่อย ๆ ... คนรุ่นใหม่เดินทางตามคนรุ่นเก่ากระทำ ... ไม่ทราบจุดสิ้นสุดของวัฒนธรรมแย่ ๆ แบบนี้

ขอให้คนทำดีย่อมได้ดี คนทำชั่วย่อมได้ชั่ว อันเป็นสัจธรรม

[จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร]

ด้วยความคิดถึงครับ...

จริงๆบทสนทนาเช้านี้ ก็ได้คุยพาดพิงถึง อ. Was  ในขณะที่อยู่บนรถ taxi กับท่านอัยการบัณฑูรท่ามกลางความอลหม่านของเมืองหลวง

อ้อ...ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกครับแต่เป็นเรื่องราวดีๆที่ควรชื่นชมครับ  :)

[Wasawat Deemarn]

ขอบคุณครับ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร :) ...

การเล่นการเมืองในมหาวิทยาลัยแบบนี้ ส่วนใหญ่คนที่เล่นมักจะมีวัตถุประสงค์ถึงตำแหน่งในระดับสูงในอนาคตครับ เล่นกันจนมหาวิทยาลัยเดินถอยหลังเข้าคลอง หากไปแตะ พวกนี้ก็จะสะดุ้งเป็นพัก ๆ ครับ แล้วพยายามกันคนที่มาขัดขวางออกไป จนวันหนึ่ง จากคนที่อยากทำงานให้องค์กร ก็วางเฉย ทำหน้าที่ไปวัน ๆ เท่านั้น กลายเป็นคนเฉื่อยชาโดยอัตโนมัติ ครับ

ผมเชื่อเรื่องบาปกรรม คนทำดีอยากให้ได้ดี ถึงจะช้าหน่อย คนทำชั่วอยากให้ได้ชั่ว ถึงจะช้าหน่อย เช่นกันครับ

ท่านอาจารย์ paaoobtong  ได้เสริมความรู้ให้ผมอย่างเข้มข้น นี่คือตัวอย่างของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จริง ๆ ครับ :)

.......................................................................................

ฝากคิดถึงท่านอัยการชาวเกาะด้วยนะครับคุณเอก ... ท่านไปเรียนหนังสือใช่ไหมครับ :)

[ทรายชล]

เป็นครูประถมที่จบมากมหาวิทยาลัย เข้ามาให้กำลังใจค่ะท่าน

[Wasawat Deemarn]

ขอรับกำลังใจด้วยความเต็มใจของคุณครู ทรายชล ...

หากเป็นครูประถมแต่มีความคิดที่ยิ่งใหญ่และรับผิดชอบต่อสังคมมากกว่าอาจารย์มหาวิทยาลัย นั่นไม่น่านับถือในหัวใจมากกว่าหรือครับ :)

ขอบคุณมากครับ :)

[Pui]

็สวัสดีวันวาเลนไทน์ค่ะ อิอิ

ขึ้นชื่อว่าการเมือง รู้สึกจะหาสิ่งดีได้ยากจังเลยนะคะ คงเป็นเพราะสิ่งที่ตามมาจากมัน ดูเหมือนจะสวยงาม น่าหลงไหล แต่เบื้องหลังการได้มามันช่างโหดร้ายซะจนทำให้ไอ้ความสวยงามนั้น น่าขยะแขยงขึ้นมาเลยทีเดียว

ในเมื่อยังต้องอยู่ในสังคมอย่างนี้ สิ่งที่เราทำได้ก็คงแค่ ใช้สติรักษาจุดยืนตามหลักความถูกต้อง และศีลธรรมอันดีเอาไว้ให้มั่นคง เท่านั้นละมั้งคะ

บางทีหนูก็อดสงสัยไม่ได้ว่า การโอนอ่อนผ่อนตามเพื่อการอยู่รอด กับการยอมหักไม่ยอมงอ เพื่อรักษาความถูกต้องเนี่ย เราควรจะจัดสัดส่วนของมันอย่างไรดี

[Wasawat Deemarn]

โห !!! หลังจากไปเก็บเกี่ยวความรู้มา 1 ปี มีคำคมเกิดขึ้นนะจ๊ะ น้องอาจารย์ หัวใจติดปีก :)

สัดส่วนของความดี กับ ความไม่ดี ... คนเลือกทำความดีมากกว่าความไม่ดี ย่อมมีชีวิตที่เป็นสุขมากกว่า คนที่เลือกทำความดีน้อยกว่าความไม่ดี :)

สู้ สู้ น้องสาว :)

[krutoiting]

เฮ้ย..ขอร้องดังๆนะคะ อ.

36ปีกับการดิ้นคล้ายๆอ.

และไม่ยอมจากไปด้วยหวังว่าวันหนึ่งฝันนั้นจะเป็นจริง

ระบบทาสมันตกผลึกในสายเลือดไปแล้ว

และมันทำให้เกิดสำนวน นายว่าขี้ข้าพลอยไงคะ 

แม้การปรับเปลี่ยนผู้นำกี่รุ่น กี่สมัย ขอถามสักคำเถิด ท่านอ.

มีไหมที่ไม่มีที่มา โนเนมนะ  มีไหมคะ

...ตอบครูตัวเล็กๆให้ชื่นใจหน่อยเถิดว่ามี ..แล้วเขาเป็นใคร...

เคยหวังว่า..ความพยบายามอยู๋ที่ไหน ..ความสำเร็จผลจะอยู่ที่นั่น 

และมุ่งมัน ปรับเปลี่ยนพิมพ์ตัวเองให้บรรเจิด

ร้อยรัดด้วยศีล 5 มิได้ขาด..เราก็สุขใจในสิ่งที่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด

ดีกว่าสบายใจกว่ากันเยอะเลย

แล้วก็มุ่งเดินหน้าด้วยความคิดที่ทำดี และลงมือทำ มันก็หมดไปกับความสุขในแต่ละวัน

ฝันระดับประเทศมันใหญ๋เกินตัวครูต้อยหลายล้านเท่านัก จึงขอทำ และสร้างฝันให้เด็กน้อย สามารถเติบโตเป็นคนดี ดูแลตนเองไม่ให้ปากท้องมันหิวอย่างถูกต้องตามกฎหมายที่กำหนดมา ไม่ให้เดือดร้อนเพราะตัวเรา หากเหลือก็แบ่งปัน มันก็มีความสุข ช่วยสังคมได้ก็ช่วยเท่าที่เราจะสามารถทำได้

ไม่นานอ.คงจะพบหนทางนี้แน่นอนค่ะ

ขอบคุณค่ะ

[ใบไม้]

พี่อาจารย์ Wasawat Deemarn คะ

เรื่องนี้ ลึก มากเลย....   ขอให้กำลังใจ พี่อาจารย์ Wasawat Deemarn  ด้วยค่ะ.......................

[Wasawat Deemarn]

ขอบคุณครับ คุณ krutoi ... ร้องให้ดังลั่นทุ่งเลยครับ

เอาแบบ NO NAME เหรอครับ ... ตอบว่า มี

แต่...น้อยมากครับ เพราะคน ๆ นั้นต้องเป็นคนดี และเป็นที่ยอมรับของประชาคมจริง ๆ ครับ

สู้ สู้ ครับ ... กรรมใคร กรรมมัน ครับ ... ทำสิ่งใดก็ย่อมได้สิ่งนั้น

[Wasawat Deemarn]

น้อง ใบไม้ ... เล่ห์กลของคนที่มีการศึกษาสูง ๆ ตำแหน่งทางวิชาการสูง ๆ หากคิดจะทำอะไรแล้ว ย่อมน่ากลัวเสมอ หากต้องการแค่คำว่า "ชนะ" ครับ ... ดังนั้น จงอย่าเชื่อในระดับการศึกษาและตำแหน่งทางวิชาการ จนกว่าจะได้มีโอกาสสัมผัสพวกเขาเป็นเวลานาน ๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ :)

[Boo]

แค่อ่านยังปวดหัวแทนเลยค่ะ .. ยิ่งให้น่าสงสารบรรดาท่านๆ เหล่านั้น ที่ต่างตะเกียกตะกายกันไป เพื่ออะไรก็ไม่รู้

อย่างนี้ก็ผิดวัตถุประสงค์และเป้าหมายหลัก ของวิชาชีพครู ข้าราชการมากๆ เลยนะคะ แล้วเข้าไปได้ไงกันเนี่ย ;)

ไม่ชอบระบบอุปถัมถ์ เลยค่ะ ไร้ศักดิ์ศรี ความภาคภูมิ นับถือตนเอง หายหมด แค่นี้ชีวิตก็จบแล้วนะคะ . รู้แล้วฮาดีค่ะ

ว้า แต่อยู่เหนือการควบคุม ของคนธรรมดา ๆ ก็คงต้องกำจุดยืน อุดมการณ์ที่กินไม่ได้แต่ยิ้มได้ สู้ๆ ฟ้ามีตาค่ะ ;)

ปล. เข้าใจแจ่มแจ้ง แดงแจ๋แล้วว่า ทำไมอ.เสือ จึงต้องลึกลับซะ งั้นหนับหนุน ส่งกำลังใจให้ลึกลับกันต่อไป เย้ ..