มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่มีพัฒนาการทางความคิดอย่างมหัศจรรย์

การเข้าฝึกอบรมตามหลักสูตรสมรรถนะหลัก  (Core  Competency) ของผู้บริหารสายสนับสนุนในมหาวิทยาลัย ฯ  ทำให้ตัวเองกลายไปเป็น “นักเรียน”  อีกรอบ

    อบรมดึกดื่น  ยังไม่พอ  
    กลับถึงบ้านยังต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำการบ้านอีกหลายข้อ  
    และการบ้านที่ว่านั้นก็ “ลอก” กันไม่ได้เสียด้วยสิ 
    เลยจำต้องมานั่งถอดความรู้อยู่อย่างหนักหน่วง

 

เมื่อวาน, ท่านอาจารย์ ดร.วิทยา  จันทร์ศิริ  ได้นำเสนอแก่นคิดเกี่ยวกับ “สมรรถนะ”  อย่างรอบด้าน 

    เนื้อหา หรือประเด็นที่นำเสนอนั้น  ส่วนหนึ่งเกิดจากการสังเคราะห์ขึ้นเอง 
    และอีกส่วนก็เกิดจากการหลอมรวมองค์ความรู้จาก “เกจิ” ต่างๆ 

 

มีอยู่ตอนหนึ่งที่นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับ สมรรถนะด้านการทำงานเป็นทีม  (Teamwork)  วิทยากรได้หยิบยกตัวอย่าง “วาทะ”  เตือนสติและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันกับทุกคนว่า เคย “ลดราคาตัวเอง”  ด้วย “วิธี” เหล่านี้บ้างหรือไม่  นั่นคือ .....

 

  • รู้ทุกเรื่อง  ยกเว้นเรื่องงานในหน้าที่
  • อยู่ทุกที่  ยกเว้นที่ทำงาน
  • จำทุกเรื่อง  ยกเว้นเรื่องที่รับผิดชอบ
  • มีความรอบรู้เรื่องของชาวบ้าน
  • ชอบสำราญ  จนมีแต่หนี้สิน
  • ชอบติฉิน ดูหมิ่นผู้อื่น
  • ชอบหยิบยื่น ความผิดคิดร้าย ป้ายสี
  • ชอบอวดดี  ดูหมิ่นคนในคณะ
  • มุ่งหวังเอาชนะ ไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรี
  • ขาดจิตคิดปราณี ไร้ความเอื้ออาทร
  • เป็นคนปากบอน  นินทาได้ทุกเรื่อง
  • ชอบทำตัวเขื่อง โอ้อวดตนเอง
  • ทำตัวเก่ง  ชอบข่มเหงคนที่ด้อยกว่า
  • อวดดี ตีฝีปากกล้า ทั้งๆ ที่ปัญญาก็เท่านั้น

 

ฟังไป  หัวเราะกันไป  พร้อมๆ กับการออกอาการสะอึกไปเป็นพัก ๆ  ประหนึ่งว่าวาทะกรรมเหล่านั้น  มีส่วนเกี่ยวข้องและเกี่ยวโยงกับใครแต่ละคนอย่างไม่อาจหลีกหลบได้ (รวมถึงผมด้วย...นะ)

 

กระทั่ง ช่วงท้ายของการบรรยาย 

ผมได้รับมอบหมายให้กล่าวขอบคุณวิทยากร  รวมถึงการเกริ่นกล่าวถึงแนวคิดที่ตนเองได้รับจากการฟัง 
     ซึ่งสำหรับผมแล้ว  บอกได้เลยว่า “สนุกมาก” 
     ได้ทั้งสาระและความบันเทิง 
     แต่เอาเข้าจริงก็จนปัญญาอยู่ไม่น้อย  เพราะไม่รู้จะสกัดความรู้ออกมาในรูปใดดี 
     จึงได้แต่พูดรวมๆ  ในทำนองว่า

 

...  ทั้งปวงนั้น  สื่อให้เห็นถึงคุณค่าของความเป็นมนุษย์  เสมือนการสะกิดย้ำให้เราได้ตระหนักถึงศักยภาพของตนเอง  ให้ความเคารพต่อตัวตนของตนเองและสังคมอย่างไม่บิดเบือน และรู้คุณค่าของการเรียนรู้อย่างไม่หยุดยั้ง  ซึ่งพร้อมเสมอสำหรับการวิวัฒน์ไปสู่สิ่งที่ดีกว่า  และคำว่าวิวัฒน์นั้น  ก็หมายรวมถึงตัวเองและองค์กรด้วยเช่นกัน  ...  เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่มีพัฒนาการทางความคิดอย่างมหัศจรรย์  และความคิด ความรู้อันเป็นสมรรถนะนั้น ก็ล้วนเป็นพลังแห่งการพลิกเปลี่ยนตัวเองและองค์กร ...

 

ตอนนั้น  ผมคิดได้เท่านี้จริงๆ 
ทั้งคิด ทั้งตีความ และสุดท้ายก็ “ลากความ”  มาดังที่เห็นนั่นแหละ

ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่า  ที่พูดๆ ไปนั้น  มัน "ลดราคา" ตัวเองไปกี่มากน้อย แล้ว !

นึกแล้วก็ "อาย" และ "อาย" จริงๆ ...