พระสอนว่าให้เราเดินสายกลาง

เกาะเกี่ยวกล่อมเกาก่อน..?

บ้านริมเขาค่ำคืนนี้ที่ดงดอย            สองหนุ่มน้อยนอนนิ่งอิงแอบหมอน

หลับฝันหวานนานเนิ่นหนุ่มน้อยนอน   เหมือนละครชีวิตคิดคำนึง

เราสนุกสุขใจในวันหยุด                 สวนละมุดลำไยให้คิดถึง

เที่ยวสวนยางหน้าหนาวเราตราตรึง         เฝ้ารำพึงถึงธรรมพระสัมมา

ต้องเป็นอยู่อย่างไรให้พอเพียง       ไม่ลำเอียงด้วยโลภโกรธหลงหนา

ท่านสอนเราเข้าใจใส่ศรัทธา          พระสอนว่าให้เราเดินสายกลาง

หลับสนิทจิตกายในที่พัก                เสียงร้องทักให้ตื่นนอนก่อนรุ่งสาง

ทั้งลิงค่างบ่างนกชะนีนาง               แสงสว่างสีทองส่องสาดมา

สองหนุ่มน้อยบิดตัวใกล้จะตื่น      หลับค่อนคืนตื่นมาคว้าค้นหา

จับได้แขนหน่วงเหนี่ยวเข้ากายา    อนิจจาจับจนติดตัวประจำ

พวกเด็กเล็กต้องมีที่เกาะเกี่ยว         นอนคนเดียวร้องไห้ให้ขบขำ

เราก็แกล้งหลบมือเป็นประจำ         หนูน้อยนำค้นหามือมา..เกาะ..เอย.