"อย่ามาบังคับให้ทำวิจัย..."

นี่อาจเป็นเสียงที่ดังกึกก้องในใจของคนหน้างาน หรือในบางคราอาจเปล่งเป็นเสียงออกมาให้ได้ยิน ...

แต่ข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้เคยได้ยินจากคนหน้างาน...เพราะทุกครั้งที่เดินทางไปเป็นวิทยากรกระบวนการก็มักจะชิงพูดก่อนเสมอว่า "ที่มาน่ะ...ไม่ได้มาพาทำวิจัย"... พอพูดประโยคนี้ทีไร ผู้จัดจะต้องหันมามองหน้าเราประมาณว่า "เชิญมาถูกคนหรือเปล่านี่...?"...

แต่... ข้าพเจ้าก็ไม่รอช้า

ต้องขยายความเพราะไม่อย่างนั้น จะเกิดสภาวะการคิดที่นำไปสู่ความเป็นอกุศลเกิดขึ้นได้

"การเรียนรู้...เรามาเรียนรู้เพื่อพัฒนางานที่เราทำ แต่เรานำกระบวนการและทักษะอันเป็นเหตุและผลมาใช้เป็นเครื่องมือ และมีการบันทึกสิ่งที่เราทำเก็บไว้ เป็นข้อมูลเชิงประจักษ์เพื่อสามารถหยิบยกไปใช้ประโยชน์ต่อได้อีก"...

การบันทึกที่ว่า ก็แล้วแต่เราจะเรียบเรียงออกมาเป็นรูปเล่ม หรือเพียงเป็นบทความ

ไม่มีการบังคับ!!

และเมื่อสองสามวันก่อน ... ประมาณวันที่ 29 มกราคม 2552 ข้าพเจ้าได้เดินทางไปที่โรงพยาบาลห้วยเม็ก จังหวัดกาฬสินธุ์อีกครั้ง เพื่อพูดคุยเรื่องการทำ R2R ...สิ่งหนึ่งที่เป็นปรากฏการณ์ที่ข้าพเจ้าได้เกิดการเรียนรู้เกิดขึ้น นั่นคือ บรรยากาศที่ผ่อนคลาย และเป็นความตั้งใจของผู้มาเข้าร่วมเรียนรู้ด้วยกัน

ทีแรกผู้จัดกังวลว่าจะไม่มีใครมาเข้าร่วม เพราะมีการประชุมที่จัดขึ้นหลายงาน

แต่...ปรากฏการณ์ที่น่าประทับใจก็ยังมีให้ได้สัมผัสเสมอ...

มีผู้เข้ามาร่วมเรียนรู้มากมายเกินความคาดหวังของผู้จัด และแต่ละท่านที่เข้ามานั้นต่างตั้งใจที่อยากจะเรียนรู้วิธีการพัฒนางานของตนเองในลักษณะที่กล่าวไว้ในเบื้องต้น

ข้าพเจ้าจะบอกเสมอว่า... "ขอเพียงเราตั้งใจและทำให้เต็มที่ ทำได้ก็ได้ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ แต่เราจะตั้งใจทำใหม่ จนกว่าเราจะทำได้"

เพราะเมื่อไรที่เราตั้งใจ...เมื่อนั้นจะเกิดเป็นพลังอันมหาศาลได้ทีเดียว

จากที่ครั้งแรกผู้จัดพยายามตั้งหรือกำหนดการชี้วัดมากมายที่จะให้เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเรื่องที่ทำวิจัย หรือผลงานที่ออกมา แต่เมื่อกระบวนการเรียนรู้ได้ดำเนินมาถึงครั้งที่สองจากทั้งหมดหกครั้ง (ที่จัดหกครั้งเพราะผู้จัดอยากให้เกิดการเรียนรู้แบบร่วมกันทำไปพร้อมกัน) ทัศนะและมุมมองของผู้จัดไม่ว่าจะเป็นพี่แหลมหรือเก๋เอง... ต่างบอกว่าไม่บังคับ ขึ้นอยู่กับความสมัครใจและความยินดีที่จะทำ

ปรากฏว่า...

การณ์กลับแปรเปลี่ยน...มีงานที่คนหน้างานอยากจะทำมากมายเลย

จากเมื่อหลายปีก่อนที่เคยพาโรงพยาบาลยโสธรเริ่มทำ R2R นั้นสิ่งแรกเลยที่เหนี่ยวนำให้เกิดเป็นกำลังใจ คือ พลังที่ทำด้วยใจ เริ่มต้นด้วยใจ... เพราะเมื่อไรที่เริ่มต้นด้วยใจแล้ว ไม่ว่าจะเจอปัญหาและอุปสรรคมากมายเพียงไร ... ความตั้งใจก็จะยังมีอยู่พาพยุงให้ก้าวเดินต่อไปได้

ที่ห้วยเม็กนี่ก็เช่นเดียวกัน...พลังที่เห็นก็คือ พลังที่เปี่ยมล้นไปด้วยใจที่อยากจะเรียนรู้

ข้าพเจ้ามักจะแซวๆ...ว่า หากเข้าร่วมกระบวนการเรียนรู้กับข้าพเจ้าแล้ว จะผิดหวังจากความเคร่งเครียดและคร่ำเคร่งทางวิชาการนะ เพราะหลายๆ ที่ที่เดินทางไป มักบอกว่า "จะได้มาเจอบรรยากาศที่เคร่งเครียดจากการเรียนวิจัย แต่พอได้มาก็ผิดหวัง... "

ข้าพเจ้าก็เพียงแต่ได้ยิ้มๆ...

ขอบพระคุณชาวห้วยเม็กอีกครั้งที่ได้ให้โอกาสเรียนรู้...ภายใต้กระบวนการเรียนรู้ร่วมกันอีกครั้ง

 

-------------------------------