โผเข้ากอดยอดดวงใจให้ความรัก

ไร้เดียงสา..?

ยามเช้าตรู่ดูฟังนั่งตรองตรึก

หวนรำลึกถึงกาลนานหนักหนา

เป็นเด็กน้อยนั่งคอยพ่อแม่มา

ใจเริงร่าพาวิ่งคว้าแขนมั่นคง

พ่อแม่เป็นเสาหลักปักเกล้าเกศ

ป้องกันเหตุเภทภัยไม่ลืมหลง

ประจันหน้าท้าทายทระนง

ด้วยประสงค์ปกป้องลูกห่างภัยพาล

ลูกเป็นเด็กเล็กนักไร้เดียงสา

ไร้มายาพาซื่อเกินกล่าวขาน

ร่ำร้องไห้ฟูมฟายไปตามกาล

พ่อแม่ท่านรู้แจ้งในทันที

โผเข้ากอดยอดดวงใจให้ความรัก

รักประจักษ์ในใจให้สุขขี

ให้อบอุ่นอิ่มเอมเปรมฤดี

รอยยิ้มมีมุมปากลูกน้อย..เอย.