ใครจะเปรียบฉันเป็นเช่นเรือจ้าง..ก็ช่างเถิด..

                         

 




              คือคนปั้นดินเหนียวที่เคียวเข็ญ
              แม้นลำเค็ญเพียงไรไม่เคยถอย
              ทุบปั้นแต่งให้งามตามดงดอย
              ให้เจ้าสอยฝันงามตามใจจง

               คือเรือจ้างลำหนึ่งส่งถึงฟาก
               ผู้โดยสารหลายหลากมากประสงค์
               สองมือคอยจ้ำพายใจมั่นคง
               ยังคอยส่งผู้โดยสารมานานเนา

               พอถึงฝั่งเขาถีบส่งคงถึงฝัน
               เรือลำนั้นยังคงรับกับความเหงา
               เห็นแววตาเด็กน้อยค่อยบรรเทา
               เพียงเพื่อเจ้าถึงฝั่งดังต้องการ

               เป็นแสงเทียนเล่มน้อยคอยส่องแสง
               แม้อ่อนแรงยังหวังจักสืบสาน
               ให้เจ้าเป็นคนดีดั่งปณิธาน
               นำเจ้าผ่านสู่ฝันอันโรจน์ไกล

               ถึงลำบากอย่างไรไม่หวาดหวั่น
               เพื่อความฝันจะดูแลและแก้ไข
               จะนำเจ้าเรียนรู้สู่หลักชัย
               ภาคภูมิใจอุดมการณ์วิญญาณครู