เมื่อวันที่ไปงานศพของพี่เขยพ่อบ้านครูอ้อย  ในเวลากลางคืน  ฟังพระสวดพระอภิธรรมแล้ว  เจ้าภาพก็จะมีอาหารยกมาเลี้ยงแขกที่มาร่วมงานด้วย.....

วันนั้น  พี่ชายของพี่เขย  ลงมือทำอาหารด้วยฝีมือของตนเองทีเดียว.....

กรรมวิธีนั้น  ก็ไม่หวงสูตรด้วย  ครูอ้อยไปถ่ายรูปตามสบาย....

อาหารที่นำเสนอในวันนี้ ก็คือ....เกี้ยมอี๋.....

ที่นำมาเล่าให้อ่าน ก็คือ  ชาวบ้านที่นี่  ตำบลพลับพลา  อำเภอโชคชัย  จังหวัดนครราชสีมา....จะไม่ค่อยรู้จัก อาหารชนิดนี้  และจะต้องถาม สองสามครั้งไปทุกที 

เมื่อเรียกชื่อ....เกี้ยมอี๋.....และมีอยู่เรื่องหนึ่งคือ.....

*****

Nh3

*****

ป้าแก่คนหนึ่ง มาถึงก็เวลายกถาดมาพอดี  คงจะกินมาแล้ว  หรืออย่างไรไม่รู้  ก็ยงโย่งยงโหย่...

แอบมองมาหลายครั้ง  และถามครูอ้อยว่า..อะไรนี่  ครูอ้อยบอก สัก 4 ครั้งได้  ..สรุปแล้ว  นั่งมองเพื่อนๆกิน.....

*****

Nh4

*****

แต่พอเห็นคนหลายๆคนกินสองชามและเสียงบอกว่า.... อร่อยคล่องคอ แก้หนาวดีด้วย....ป้าก็เลยอยากกิน  และพูดเสียงดังว่า.....

*****

Nh5

*****

ขอป้า กินเก้าอี้ สักชาม...

*****

Nh8

*****เอิ๊กเอิ๊ก*****