พยายามทำความเข้าใจ...เพื่อที่จะเขียน..ขยายความข้อความที่ได้รับมาว่า..เงินทองเป็นของมายา..ข้าวปลา..ไม่อดตาย

*****

พยายามจะคิดว่า.....เงินทอง  เป็นของนอกกาย...ไม่ตาย หาเอาใหม่ได้.....

ในยามที่เดือดร้อน   เจ็บป่วย  ....เงินทอง มักจะเป็นเครื่องทุ่นแรง ให้เราได้เสมอ....ที่จะได้รับความสะดวกสบาย....แต่ก็จะไม่ใช่ทั้งหมด.....

ความพอเพียง....เป็นคำตอบที่ดี  ที่จะเขียนบทความนี้ได้  นั่นคือ.....ยังต้องใช้เงินอยู่..แต่ใช้อย่างพอเพียง..นั่นเอง.....ครูอ้อย มีเพื่อน เป็นชาวต่างประเทศ ที่กำลังประสบกับปัญหา เศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก.....

เขาบอกกับครูอ้อยว่า....ประเทศของ ยู ยังดี  ที่มีการเกษตร  ปลูกข้าวกินเองได้ ผลไม้  มีอยู่กินพอเพียงตลอดปี  ไม่ต้อง.....ซื้อแต่เพียงอย่างเดียว

*****

Mo1100

*****

หมายถึง เกษตรกร  ชาวนา ชาวสวน  ที่มีกำลังผลิตผลผลิตจาก พื้นดิน  ที่ดิน สวน นาไร่.....มีพอกิน  ที่เหลือ นำออกมาขาย แลกเป็นเงินเก็บไว้...เพื่อใช้จ่ายในครอบครัว.....

แต่ครูอ้อย เป็นข้าราชการ  มิได้  ทำนา  ทำไร่  ทำสวน.....ดังนั้น  ผลผลิตของครูอ้อย และ ข้าราชการโดยทั่วไป ก็คือ....เงินเดือน

หากเรารู้จักใช้  รู้จักเก็บ.....ไม่นำเงินทองไปใช้จ่ายในเรื่องที่สิ้นเปลือง...เราก็มีใช้ไปตลอดชีวิต

แต่เนื่องมาจาก การไม่รู้จักพอเพียง  ฟุ่มเฟือย ใช้จ่ายเงินทองแลกเปลี่ยนกับความสนุกสนาน 

ประกอบกับค่าใช้จ่าย.....ที่จำเป็น  หลีกเลี่ยงไม่ได้  ด้วยอยู่ในสังคม.....ก็ต้องรู้จัก จัดแบ่ง เงินทองที่หามาได้.....

หลีกเลี่ยงการเป็นหนี้...ลดความอยาก ด้วยการอดออม....อดทน.....เป็นตัวของตัวเอง...ไม่มอง ไม่ทำตามคนอื่นที่เขา มี มากกว่าเรา.....

เงินทองเป็นของนอกกาย  ไม่ตายหาเอาใหม่ได้....ก็จริงอยู่  เราต้องตั้งอยู่ในความไม่ประมาท  รู้จักใช้ รู้จักเก็บ.....ก็จะไม่ลำบากในบั้นปลายแห่งชีวิต.....