เด็กชายบอยหายไป กริ๊ง............."ฮัลโหล....." ฉันรีบรับสายในใจนึกว่าน้องสาวคงจะโทรเรียกไปทานอาหารเย็น แต่ผิดคาด" สวัสดีคร้าบ คุณพี่เหรอครับ ? อยู่ไหนครับตอนนี้"เสียงครูหนุ่มใหญ่ใจดี ผู้รั้งตำแหน่ง รก. (รักษาการแทนผู้อำนวยการ)นั่นเอง" อือม์พี่เองจ้ะ อยู่บ้านแล้วตอนนี้ มีอะไรเหรอจ้ะ ท่าน รก."" ดีแล้ว ล่ะ พี่ช่วยขับรถกลับไปดูที่โรงเรียนหน่อยสิ"น้ำเสียงท่านรก. พูดเสียงตื่นเต้น"มีอะไรเหรอจ้ะ" ตื่นเต้นตาม"เด็กนักเรียนหายครับพี่ เด็กชายบอยไม่กลับบ้าน พอดีผมมาธุระอยู่อำเภอเมืองน่ะภารโรงโทรแจ้งว่าผู้ใหญ่บ้านประกาศเสียงตามสาย ระดมกำลังชาวบ้านออกตามหาป่านนี้ยังหาไม่เจอ""ตายล่ะ สงสัยจะกลัวความผิดที่ทำไฟไหมซุ้มฟางไปแน่เลย คงตกใจกลัวอีกอย่างเด็กโตๆ ปอห้า ปอหก คงจะขู่ด้วยมั้งเลยเตลิดไป"" ลุงภารโรงแกบอกว่า พ่อแกมาตามหาในโรงเรียนตั้งแต่ห้าโมงจนจะทุ่มแล้วนี่ยังไม่เจอเลย ยังไงพี่ช่วยไปดูสถานการณ์ที่โรงเรียนทีเถอะ ครับ ชวนพี่นิดไปด้วยสิ ผมโทรบอกแกละ แกว่าเดี๋ยวจะไป ลุงภารโรงแกว่าชาวบ้านพากันแห่มาเต็มสนามเลย"วางหูโทรศัพท์แต่งตัวแบบรัดกุมทะมัดทะแมงแล้วขับรถบึ่งออกจากบ้านในใจก็นึกถึงเด็กชายบอยไปพลางใจก็อดหวั่นวิตกคิดไปต่างต่างนานาไม่ได้หายไปไหนนะ หรือว่าจะตกใจเกินเหตุ หนีเข้ารกเข้าพงไปโดนงูเงี้ยวกัดตายไปละ หรือว่าวิ่งหนีเตลิดไปหลบอยู่ในป่าช้าข้างโรงเรียนแต่จนป่านนี้มืดแล้วคงหาทางกลับไม่ได้ หรือ....หรือ....หรือ.....ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นห่วงกังวล ถ้าเป็นเด็กปกติคงไม่น่าห่วงขนาดนี้นี่เด็กชายบอยเขาเป็นเด็กพิเศษ เราไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร และไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหนีขนาดนั้น พอแวะรับครูนิดก็รีบบึ่งรถไปถึงโรงเรียน รีบไปถามไถ่หวังจะได้คำตอบว่าเจอแล้ว แต่ปรากฏว่ายังไม่เจอ ทุกคนต่างระดมกันออกค้นหา เรียกหาตามสุมทุ่มพุ่มไม้ข้างโรงเรียน ป่ากล้วยชาวบ้านบริเวณใกล้เคียง ป่าช้า ทุ่งนา หาๆๆ จนทั่วก็หาไม่เจอ ทางในหมู่บ้านก็ออกค้นตามบ้านใกล้เรือนเคียง บ้านญาติๆ ที่คาดว่าแกจะไปหลบแอบอยู่"ทำไงกันนี่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆแล้วนี่ หากไม่เจอแล้วแกไปหลบอยู่ไหนนี่ดึกๆมิหนาวจนกระด้างตายเหรอแบบนี้" ครูนิดตั้งคำถาม"ก็นั่นนะสิ พ่อแม่แกก็ร้องไห้จะเป็นลมแล้วนะ บอยนะบอยหายไปไหนนะ"หรือจะลงไปที่สระน้ำ ชาวบ้านคนหนึ่งคาดเดา ชาวบ้านจำนวนหนึ่งลงไปเอาไม้ควานหารอบๆสระ""ไม่ลงไปมั้ง ปกติเขาก็รู้ว่าที่ไหนอันตรายอยู่นะ""หรือว่า จะมีใครจับไป"" ไม่หรอก เขากลัวคนแปลกหน้าไม่เข้าใกล้หรอก"" แล้วหายไปไหนนะเนี่ย โอย .......คาดเดาไม่ถูก ห่วงอย่างเดียวอากาศยิ่งหนาวๆอยู่อย่างนี้ถ้าเกิดไม่เจอเรามิต้องค้นหากันทั้งคืนเหรอนี่ ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้วนะ"ชาวบ้านเริ่มเป็นวิตกกังวล ผู้ใหญ่บ้านโทรศัพท์ไปแจ้งกำนัน และผู้ใหญ่บ้านข้างเคียงให้ช่วยค้นหาอีกแรงเผื่อเขาจะหลงไปหมู่บ้านใกล้ๆสามทุ่มครึ่งพ่อและแม่ของเด็กชายบอยก็ออกประกาศเสียงตามสายเรียกให้ลูกออกมาปรากฏตัว ชาวบ้านมาชุมนุมกันเป็นที่ๆ ต่างพากันคิดและออกความเห็นไปต่างๆ พ่อเด็กชายบอยแม้จะแก่และยากจนมากแต่ก็รักลูกรักเมีย และหาเลี้ยงอย่างไม่เกียจคร้าน รับจ้างทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ส่วนแม่นั้นสมองไม่ค่อยสมประกอบ ซึ่งกรรมพันธุ์ก็สืบทอดมาที่เด็กชายบอย เขาจึงเป็นเด็กน่าสงสาร ยิ่งมาหายไปแบบนี้ชวนให้สงสัยคิดไปในทางไม่ดี แต่ละคนต่างเป็นกังวลไม่ว่าเพื่อนบ้านญาติพี่น้อง และครู21.45 น. ได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านประกาศว่าเจอแล้วเด็กชายบอยทันทีที่ได้ยินเสียงทุกคนต่างโล่งใจ ข้าพเจ้ากะครูนิดรีบไปที่บ้านหลังที่เขาพบเด็กชายบอย ที่นั่นชาวบ้านไปกันเต็ม ต่างกันพากันโจทย์ขานว่าน่าจะหาเจอตั้งนานแล้ว เพราะหลบอยู่ที่กองฟืนของบ้านใกล้บ้านของเขานั่นเอง ทำไมเดินผ่านตั้งหลายรอบทำไมไม่เห็น บ้างก็ว่าหรือว่าผีจะเอาซ่อนไว้ แต่ทุกคนมีรอยยิ้ม และดีใจกะพ่อ แม่ของเด็กเด็กอยู่ในตักแม่ มีพ่อคอยป้อนข้าวให้ เป็นภาพน่าประทับใจเด็กชายบอยยังมีอาการตื่นกลัว ไม่กล้ามองใครๆ "ในที่สุดเรื่องก็ลงเอยลงอย่างเรียบร้อย ผมตกใจแทบแย่ กลัวแกจะเป็นอะไรไปในบริเวณโรงเรียนต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ"รก. พุดด้วยความโล่งอก เขาเพิ่งบึ่งรถมาถึงสมทบกับชาวบ้านที่ค้นหาก่อนหน้าที่เขาจะเจอเด็กประมาณยี่สิบนาที"ผู้ใหญ่บ้านเอาธูปไปบนบานที่พระธาตุดอยแช่ แล้วไม่ถึงอึดใจก็มีคนเจอ นี่แหละนะแรงอธิษฐาน พระธาตุนี่ศักดิ์สิทธิ์ น่าเชื่อถือจริงๆ"สำหรับข้าพเจ้าแล้วรู้สึกภูมิใจในความสามัคคี ของชาวบ้านทุกหลังคาเรือนต่างก็มีน้ำใจออกมาช่วยกันค้นหา แม้เด็กชายบอยจะเป็นแค่เด็กนักเรียนตัวเล็กชั้นปอสอง พ่อแม่ก็ฐานะยากจน แต่ทุกคนก็ยังรักใคร่และห่วงใยแก นี่แหละน้ำใจของพี่น้องชาวบ้านไทยในชนบท.....
สวัสดีค่ะ
* ดีใจกับทุกคนมในหมู่บ้านด้วยค่ะ
* อ่านแล้วปลื้ม...วัฒนธรรมชาวบ้าน
* สุขกายสุขใจนะคะ
น้ำใจ.ของคนไทย..ในสังคมยังพอมีให้เห็นครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะครูพี่เก็จถะหวา
....
อ่านไปลุ้นไป เลยค่ะ
คิดถึงบทกลอนของพี่เก็จนะคะ
วิถีอันงาม ด้วยน้ำใจ มิตรไมตรี
ยังคงมีทุกหัวระแหงในเมืองไทยนะคะ
คิดถึงคราใด ก็ยิ้ม ประทับใจได้ค่ะ
ขอบคุณเรื่องราวน่ารักๆ เช้านี้ค่ะ
....
มีความสุขกับเด็กๆ นะคะ
เจริญพร โยมเก็จถะหวา
ที่สุดแล้ววิถีคนไทยเรามักเลือกให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเสมอ
และมักพึงได้ทุกครั้งไป
เจริญพร
ยิ๊นดีโตยนะเจ้าตี้หาเด็กชายบอยจนเจอ ^^ และขอชื่นชมกับน้ำใจไมตรีของมวลหมู่มิตรนะเจ้า
เขียนได้ตื่นเต้นครับนึกว่าจะหาไม่เจอและแล้วก็แฮปปี้เอนดิ้ง
ชาวบ้านก็ดีใจหายเนาะนับถือ
แล้วเด็กเขาว่าไงไม่ได้สัมภาษณ์กะ
เขาช่อนตัวเองใช่ไหม
ท่าน รก.ถูกลองของแล้วสิเนาะ
ขอให้ป้าสุขภาพแข็งแรง
ทำงานให้มีความสุข
เขียนกลอนให้พิมอ่านบ่อยๆๆนะคะ
แล้วก็ยังรอฟังเสียงป้าอยู่ทางสถานีพี่พลนะเจ้าคะ
คิดถึงป้า....รักป้าค่ะ
สุขสันต์วันเกิดค่ะป้าจ๋า