จากบันทึก เค้าว่า "การเขียน" รักษาโรคได้ ... เรามาเขียนบันทึกใน Gotoknow กันดีไหมครับ :) และ  "การเขียน" ส่งผลต่อการประสบความสำเร็จในชีวิต (จริง ๆ นะ) ขอมาต่อที่บันทึกนี้ครับ

 

8 ขั้นตอนสู่ "การเขียน" เพื่อพัฒนาชีวิตและจิตวิญญาณ

 

1. เตรียมอุปกรณ์

ได้แก่ สมุดสีต่าง ๆ กันสำหรับแยกเขียนบันทึกเรื่องต่าง ๆ และปากกาที่เขียนได้ลื่น ๆ หลาย ๆ ด้าม เพราะเมื่อคุณเริ่มเขียน ความคิดมักจะพรั่งพรูออกมาจนปากกาแทบจะถ่ายทอดตัวอักษรลงมาบนหน้ากระดาษได้ไม่ทันเสมอ

(เขียนบล็อกก็ต้องเตรียมเครื่องคอมพิวเตอร์ และตัวเอง)

2. อย่าเขียนเรื่องทั่ว ๆ ไป

กำหนดไว้ในใจว่า คุณจะเขียนเฉพาะสิ่งที่อยากเขียน สิ่งที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของคุณอย่างแท้จริง และสิ่งที่คุณรู้สึกอย่างรุนแรงเท่านั้น โดยเน้นหนักและใส่ใจกับรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับอารมณ์ ความรู้สึก และความคิดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยใช้พรรณนาโวหาร

(เอ น่าจะใช้เขียนบล็อกได้เหมือนกันนะครับ)

3. อย่าคิด อย่าใช้เหตุผล

หากเสียงค่อนแคะในสมองของคุณเริ่มทำงานและบ่นออกมาว่า "จะมัวมาเสียเวลาเขียนไปทำไม" ขอให้คุณดิ่งลงไปสู่หน้ากระดาษพร้อมด้วยคำตอบมากมาย แต่ไม่ต้องพยายามหาเหตุผลสนับสนุน

(ลุยคาหน้าจอไปเลยครับ)

4. เขียนอย่างต่อเนื่อง

สัก 10 - 15 นาที โดยไม่หยุดคิดและพยายามใช้ปากกาขยับอยู่ตลอดเวลา หากไม่รู้จะเขียนอะไรก็ให้เขียนสิ่งที่เกิดขึ้นในใจ ณ ปัจจุบันขณะลงไปตามความเป็นจริง

(ห้ามลุกออกจากเก้าอี้คอมพิวเตอร์)

5. ละการควบคุม

เขียนสิ่งแรกที่ผุดขึ้นในห้วงคำนึงโดยเมินเฉยต่อกฎเกณฑ์ทางภาษา ค่านิยมทางสังคม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและบรรณาธิการในตัวคุณที่มักจะเข้ามาทำหน้าที่ "เซ็นเซอร์" เรื่องราวบางช่วงบางตอนด้วยการกดดันว่า "เขียนอะไรไม่รู้" "เขียนอย่างนี้จะดีหรือ" หรือ "ไร้สาระสิ้นดี" ฯลฯ

ซิกมุนด์ ฟรอยด์ กล่าวว่า "จิตใจเปรียบเสมือนภูเขาน้ำแข็งซึ่งจะลอยพ้นน้ำเพียงหนึ่งในเจ็ดเท่านั้น" จงจำไว้ว่า สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในห้วงคำนึงคือเสียงจากเบื้องลึกของจิตใจคุณจริง ๆ ซึ่งก็คืออีกหกส่วนที่จมอยู่ในใต้นน้ำนั่นเอง

(เขียนบล็อกแบบนี้อาจจะต้องเกรงใจชุมชนหน่อยครับ โดยเลือกไม่แสดงให้คนไม่เป็นสมาชิก หรือ ไม่แสดงผลใด ๆ ไปเลย)

 

6. ซื่อสัตย์ต่อตนเอง

เตือนตัวเองอยู่เสมอว่า คุณไม่ได้กำลังเขียนเพื่อทำให้ตนเองดูฉลาด หรือ เพื่อพยายามทำให้ใครประทับใจ แต่กำลังเขียนเพื่อปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของคุณออกมา ดังนั้น อย่าเขียนอย่างเสแสร้ง แต่จงเขียนแต่ความจริงอย่างซื่อสัตย์กับตัวเอง

(เขียนแล้วยังเสแสร้งอีก ก็ไม่ต่างอะไรกับการสร้างภาพลักษณ์ของตัวเองให้ดีในที่ทำงานและสังคมหรอกครับ)

7. ตีให้หนักหน่วง

เมื่อคุณเริ่มเข้าถึงอะไรบางอย่าง จงละทิ้งตนเองและหลอมรวมจิตวิญญาณของคุณเข้ากับสิ่งนั้น แล้วเขียนทุกอย่างออกมาราวกับว่าปากกาของคุณเป็นภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด และตัวอักษรต่าง ๆ คือ ลาวาเหลวที่กำลังพวยพุ่งออกจากปากปล่องภูเขาไฟ เพราะการเขียนเช่นนี้คือ การเปิดโอกาสให้ตัวอักษรที่ออกมาจากปลายปากกาได้เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของคุณอย่างแท้จริง

(ยิ่งเขียนยิ่งแตกฉานต่อเรื่องราวในการเขียนบันทึกหน้านั้น)

8. อย่าคาดหวังและอย่าตัดสินในสิ่งที่คุณเขียน

แต่ให้ยอมรับสิ่งต่าง ๆ ตามความเป็นจริง แม้ว่าสิ่งที่หลุดออกจากปลายปากกาของคุณจะเต็มไปด้วยสำนวนที่น่าขำ หรือแสดงออกถึงจิตใต้สำนึกอันดำมืด แต่คุณก็ไม่ได้มีหน้าที่สดุดีหรือวิพากษ์วิจารณ์ เพียงแต่รับรู้และเขียนสิ่งต่าง ๆ ตามที่เป็นจริงเท่านั้นพอ

(เขียนแล้วยอมรับความจริงในสิ่งที่ปรากฎ)

 

การเขียนเพื่อให้ได้บทความที่เต็มไปด้วยภาษาอันงดงามไร้ที่ติ ใช้เทคนิคการถ่ายทอดที่เหนือชั้น และดำเนินเรื่องชาญฉลาดนั้น ไม่ใช่เป้าหมายของการเขียนเพื่อพัฒนาชีวิตและจิตวิญญาณ แต่สิ่งที่เราต้องการคือ การเขียน "ความจริง" ลงบนกระดาษเพื่อให้ได้ทำความรู้จักและยอมรับจิตใจที่แท้จริงของตนเอง

เมื่อทำตาม 8 ขั้นตอนข้างต้นนี้ คุณจะพบว่า การเขียนทำให้ได้ปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ ณ ก้นบึ้งของหัวใจออกมาอย่างเต็มที่ คุณจึงรู้สึกดี มีชีวิตชีวา และเข้าใจตัวเองมากขึ้น เพราะเมื่อคุณเขียนตัวตนของคุณจะไหลออกมาพร้อมกับน้ำหมึกลงสู่กระดาษในรูปแบบของตัวอักษร แล้วความรู้สึกและอารมณ์ต่าง ๆ ก็จะได้รับการรับรู้ยอมรับ และปล่อยวางตามความเป็นจริง ทำให้ตัวตนของคุณค่อย ๆ หายไปทีละน้อย

 

...................................................................................................................................

 

ผมลองนำการเขียนด้วย "ปากกาและสมุด" มาปรับการพิมพ์ลงใน "บันทึกบนบล็อก"

ผมว่าไม่แตกต่างในวัตถุประสงค์หลัก คือ เพื่อพัฒนาชีวิตและจิตวิญญาณ

ลองนำไปใช้ดูนะครับ :)

 

....................................................................................................................................

แหล่งอ้างอิง

ฐิติขวัญ เหลี่ยมศิริวัฒนา.  "สมุดชีวิต การเขียนเพื่อพัฒนาชีวิตและปลดปล่อยจิตวิญญาณ", Secret.  1, 13 (10 มกราคม 2552) : 44 - 47.

.....................................................................................................................................