ค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายสำหรับชาวสาธารณสุขที่เพิ่งได้รับอนุมัติจากท่านปลัดกระทรวงสาธารณสุขมามาดๆๆๆ  ซึ่งกำหนดให้แค่ 3 วิชาชีพ ในพื้นที่ปกติ แพทย์ ทันตแพทย์ เภสัชกร ส่วนพยาบาลต้องไปเป็นพยาบาลในพื้นที่ไม่ปกติ ซึ่งถ้าอายุราชการมากหน่อยพยาบาลได้ 1500 บาท แพทย์ ได้ 70000 บาท ส่วนพื้นที่ปกติ พยาบาลไม่ได้ แพทย์ได้ 50000 บาท ดูช่างสมดุลย์กันเหลือเกิน

โดยนิสัยส่วนตัวฉันรู้สึกว่าฉันเป็นคนค่อนข้างเคารพ มติ กฎ กติกา มารยาทที่ถูกกำหนดขึ้นไม่ว่าจะจากผู้ใหญ่ ที่ประชุม สมาชิก ทีมงาน ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ฉันทำใจยอมรับโดยดุษฎีว่า พยาบาลเราเกิดช่างมีกรรมเป็นเมียหลวงที่ตกเป็นเบี้ยล่างมาโดยตลอดและอย่างสม่ำเสมอ

แต่เพื่อนร่วมวิชาชีพพยาบาลหลายคนไม่ยอม โดยเฉพาะชมรมผู้บริหารการพยาบาลโรงพยาบาลชุมชน จึงรวมตัวกันไปยื่นหนังสือต่อผู้ใหญ่ในกระทรวงและผู้ใหญ่ใจดีก็จะเลี้ยงข้าวเที่ยงพวกเราในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้น อันเนื่องมาจากค่าเบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายนั่นเอง

จริงๆแล้วในวันพรุ่งนี้คงไม่มีอะไรมากมายที่จะทำให้วุ่นวายยุ่งยาก แต่เป็นเพียงการไปเยี่ยมเยียนแสดงความยินดีกับผู้ใหญ่ที่เปรียบเสมือนพ่อแม่และเราก็เปรียบเสมอลูกๆที่ท่านต้องดูแลและได้รับความเท่าเทียบยุติธรรมจากพ่อแม่เท่าๆกัน

เมื่อตอนหัวค่ำของวันนี้ หัวหน้าของฉันก็พาน้องๆเหมารถตู้ 1 คัน ไปร่วมรับประทานอาหารเที่ยงกับพ่อแม่และผู้ใหญ่ในกระทรวง ฉันไม่ได้ร่วมขบวนด้วยเพราะมีภาระกิจมากมายที่ต้องทำให้เหนื่อยหนักกับการเดินทาง หัวหน้าคงโกรธน่าดูเพราะคงคิดว่าฉันต้องไปร่วมงานนี้อย่างแน่นอน ซึ่งฉันเองก็ไม่กล้าบอกหัวหน้าเหมือนกันว่า ฉันไปไม่ได้นะ เพราะหัวหน้ามักจะเชิญชวนน้องๆๆด้วยคำว่า เราต้องไปเพื่อตอบคำถามพยาบาลรุ่นลูกรุ่นหลานที่จะตามเรามาอีก......... ว่า.......... เราได้สร้างอะไรไว้เพื่อเขาบ้าง ทำเอาฉันและน้องๆอึ้งไปตามๆกัน ต้องขอโทษอย่างมากมายที่ไม่ได้ไปด้วย แต่ส่งกำลังใจเต็มร้อยไปช่วยรบ เอ้ยไม่ใช่ ไปช่วยในการต้องเดินทางอย่างทรมานไม่ได้หลับไม่ได้นอน แถมเป็นคน ตจว.บางคนไม่รู้จักกระทรวงสาธารณสุขด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหน

ก็หวังว่า ผู้ใหญ่คงเห็นใจ

และหวังว่าพี่น้องคงรวมตัวกันอย่างสงบ แม้.....จะเจอเพื่อนที่นานๆได้เจอกันที ก็ขอให้กรี๊ดกันเบาๆ หลบหลังเสาธงใหญ่ได้ก็ดี........(ล้อเล่นให้เย็นใจนะ)

เอาใจช่วยนะคะ