สวัสดีครับ

     ช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาผมลงใต้ไปไชยา-สุราษฎร์ ทั้งทำภารกิจ และเยี่ยมญาติมิตร  กลับถึง กทม. เช้า 2 มค. 52 ตกสายๆ ก็ขับรถพาญาติไปนครสวรรค์ พักค้าง 1 คืน กลับมาถึงบ้านราว 2 ทุ่มเศษ 3 มค. 52

     พูดถึงการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ก็นับว่าได้อะไรมากอยู่จากการได้พูดคุยกับผู้คน  ผมเคยพยายามเขียนด้วย Pocket PC. จิ้มๆ ได้พอประมาณ ส่ง Upload ตอนอยู่นครสวรรค์ แต่เกิดผิดพลาดที่ระบบ GPRS ข้อมูลเลยหายเกลี้ยง ไม่ได้โผล่เป็นบันทึกใน Blog แต่อย่างใด  ครั้นกลับถึงบ้านก็มีภาระอันหนักหน่วงรอคอยอยู่แล้ว  และดูจะติดพันเป็นสาย  ยากที่จะกำหนดได้ว่าจะจบเมื่อไร  พักผ่อนน้อย  ที่คิดๆจะเขียนจึงยังคงเป็นแค่ความคิดอย่างที่เห็นๆกันอยู่ 

    ในแง่ของการพูดคุยกับผู้คนเมื่อลงใต้เที่ยวนี้  แม้จะยังไม่ลงรายละเอียดก็จะขอคัดเลือกที่เด่นๆ ทดไว้เป็นประเด็นช่วยจำของตัวเองดังนี้

  • พูดคุยกับอ.ชัยรัตน์ อ.ไพทูรย์ ที่พรุพี สุราษฎร์ธานี  เรื่องความล้มเหลวของการศึกษา  ตัวบ่งชี้ที่เป็นรูปธรรม .. เหตุหลากหลายอันเป็นที่มาของความอ่อนด้อยเหล่านั้น
  • พูดคุยกับคุณ James ครูหนุ่มชาวอเมริกันที่มาพักอยู่ที่บ้านน้าทองมาก  เรื่องการเรียนรู้  รูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่สร้างความอ่อนแอ สร้างความไร้อิสรภาพให้ผู้คนในโลก
  • พูดคุยกับน้าอำพัน น้าทองมาก คนใกล้ชิดสวนโมกข์  ในประเด็น รู้แต่ทำไม่ได้  ในเรื่องการปฏิบัติธรรม .. ก็ได้นำประสบการณ์ตรงของตัวเองมาเล่าสู่กันฟัง  ลงท้ายก็อยู่ที่การยึดมั่นใน "ตัวฉัน" และ "ของฉัน" นั่นเอง .. เรื่องนี้ใช่ว่าอธิบายได้แล้วจะถือว่ารู้ .. ตราบใดที่สติยังไม่ถึงพร้อม ตัวตนของเรายังกัดเจ้าของได้อยู่ ก็คือยังไม่รู้นั่นเอง

      มาถึงบรรทัดนี้เลยทำให้นึกถึงพรปีใหม่ของท่านอาจารย์  จึงขอนำมาฝากทุกท่าน และใช้เตือนตัวเองซ้ำอีกครั้งหนึ่งว่า ...

                         ในโอกาสที่ปีเก่าผ่านไป ... ปีใหม่เริ่มขึ้นแล้วนั้น ขอให้เราๆ ท่านๆ

 

 

นะครับ

นั่นคือ

จากท่านอาจารย์พุทธทาส เมื่อหลายปีมาแล้ว

 สวัสดีปีใหม่ 2552 แด่ทุกท่านครับ