คิดดี ทำดี พูดดี

ว่ากันว่าชีวิตคือการเรียนรู้... วันนี้พอลล่าได้เรียนรู้อีกเรื่องหนึ่งค่ะ... ที่ได้เรียนรู้ เพราะเริ่มมองบางอย่างด้วยความเข้าใจมากขึ้น...

เมื่อเรามอง..มอง..มองอย่างเข้าใจ..ทบทวน...มองอย่างใคร่ครวญ ช้า...ช้า...การพูดคุย การแสดงความคิด การแสดงความในใจ..โดยเฉพาะจากผู้บริหาร.... ผู้ที่เป็นความหวังของทุกๆคนในองค์กร...ผู้ที่นำพาชีวิตอีกหลายชีวิตไปสู่อนาคตด้วยความหวัง...คำพูดทุกคำมีอิทธิพลสูง

ต่อขวัญและกำลังใจ..

หากเพียง...หยุด....มอง...ฟัง...ใคร่ครวญ...เรารู้สึกอย่างไรตอนนั้น... สติ..สติ..นึกอยู่ในใจ..ขณะนั้น.. คำพูดที่สื่อออกมาแสดงความรู้สึกอะไรบ้าง... สิ่งที่ได้เรียนรู้เมื่อเป็นผู้ฟัง...ต้องบอกว่าพยายามฟัง....ฟัง...ฟัง...มองข้ามคำพูดที่สื่อสารออกมา... สัมผัส รับรู้..เข้าใจในความหวังดีของผู้บริหาร  แต่มองไปรอบๆ บรรยากาศรอบข้าง...สิ่งที่ต้องการของท่านกลับแปรเปลี่ยนเมื่ออารมณ์เข้ามาแทรก..... คำพูดที่ไม่น่าจะพูด..ก็ออกมา..

การทบทวนและยั้งคิดเมื่อจะพูด ถามตัวเองก่อนว่า ถ้าเป็นเขา เราจะรู้สึกอย่างไร เขาจะเสียใจไหม...พูดออกไปแล้ว คำพูดเป็นนาย..ได้เข้าใจคำว่าการ”ได้ใจพนักงาน”มากขึ้น.....การเห็นคุณค่าของกันและกัน การมองคนอื่นโดยไม่ตัดสิน การใช้มุมมองบวก..เป็นอย่างไร...แรงจูงใจในการบริหาร....มีมากกว่าคำว่า.......... ”ค่าตอบแทน”หรือ”เงิน..”

คำขอบคุณของท่านไม่มีความหมาย...เมื่อผู้พูดไม่ได้แสดงความจริงใจในการขอบคุณออกมา....หรือขอบคุณเพื่อจะต่อว่าเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ตรงกับความคิดเห็นของตนเอง... การที่คนอื่นมีความเห็นต่างไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนผิดเสมอไป หากเพียงแค่เราเปิดใจรับฟังความคิดเห็นนั้น ความแตกต่างนั้นด้วยมุมมองเชิงบวก มองคนทำงานเสมือนเป็นลูก เป็นญาติ..พี่น้อง ไม่ใช่แค่เพียงลูกจ้าง... ความรู้สึกและคุณค่าของเขามีมากกว่าเงินที่จ้างเขา..รายเดือน

หมายเหตุ...การเขียนเรื่องนี้ไม่ได้ใช้อารมณ์แต่อย่างใด เขียนมาจาก..การใคร่ครวญความรู้สึกที่ได้ทบทวนแล้วค่ะ