ปุจฉา...?
อืมมม..ท่านก็มี. ช่วงวิกฤต.. ทั้งระบบจิต ..ระบบชีวิต..หรือ??เจ้าค่ะ
คำถามจากบันทึก คืนหนึ่งในเมืองหลวง...
วิสัชนา...
อื่ม... มีสิ มีสิ และเรายอมว่า "มี" ด้วย
เมื่อใดที่เรายังมีชีวิต ใช้ชีวิต และดำรงชีวิตอยู่บนความประมาท ชีวิตนั้นก็ย่อมอยู่ในช่วงวิกฤต
เมื่อชีวิตนั้นตั้งอยู่บนความประมาท ระบบจิตก็จะวิกฤตไปด้วย
ความประมาท บาป หรือแม้กระทั่งบุญเพียงเล็กน้อย สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนสั่งสมอยู่ในดวงจิต
เมื่อคนเรายังมีชีวิตคือยังไม่ตาย ทุกก้าวที่ประมาท โดยยังมีความคิดอยู่ นิดหน่อยน่า ไม่เป็นไร เมื่อนั้นจิตและชีวิตจะเข้าอยู่ในภาวะวิกฤต
และสิ่งที่สำคัญเราจักต้องยอมรับว่าสิ่งนั้นคือวิกฤต
ครั้นเมื่อยอมรับแล้วเราจะได้ดำเนินการขั้นตอนต่อไปคือการแก้ไข ปรับปรุง การยอมรับเพื่อการแก้ไข ปรับปรุง เพื่อตั้งตนอยู่บนความไม่ประมาทนี้เองคือ "การภาวนา..."
กราบนมัสการพระคุณเจ้า
ธรรมะเช้านี้ รู้สึกใจเบา และรู้สึกเหมือนเริ่มหมดสภาพร่างกาย อยากพักนิ่งกราบลาค่ะ
สาธุ
ท่านตอบได้ตรงใจเดียวกันกับสิ่งที่กำลังสำนึกรู้อยู่ทีเดียว
จะน้อมรับ คำตอบท่านนี้ไว้ในสำหรับความเพียรในการปฎิบัติ ต่อไป
ตกลง ตกลง...!