เวลา...เป็นสิ่งมีค่า หากเรารู้จักคุณค่าของมัน

 

ห่างหายไปจากการเขียนบันทึกนานมาก  แต่ก็มิได้หายไหนยังคงแวะเวียนเข้ามาอ่านบันทึกของกัลยาณมิตรอยู่เป็นประจำจึงได้รับรู้ถึงความรัก ความคิดถึง ที่ทุกท่านได้ฝากไว้ในบันทึกอย่างต่อเนื่อง  ต้องขออภัยพี่ๆ ทุกท่านค่ะที่ไม่ได้ส่งความคิดถึงกลับ ทั้งที่ความรู้สึกของใจขณะนั้นยังคงความคิดถึงกันอย่างต่อเนื่อง  แต่ก็ต้องหักห้ามใจ เพราะการที่เข้ามา G2K ครั้งใด ก็เหมือนได้เสพสิ่งเสพติด  ติดแล้วก็หาทางออกยาก(สำหรับตัวเอง)  จึงต้องหักดิบไปเลย เพื่อให้ตัวเองได้รู้รสชาติของการหักดิบครั้งนี้ว่าจะสามารถทนได้หรือเปล่า

 

 

 

 

จนในที่สุด  ก็พิสูจน์ได้เมื่อระยะเวลาได้ผ่านพ้นมาช่วงหนึ่ง  ก็ได้คำตอบว่า ทนได้....แม้ช่วงแรกๆ จะยังทรมาน เหมือนจะลงแดง   พอเวลาผ่านพ้นไป  ก็กลับกลายเป็นความว่าง   ความสงบของจิตใจ.....แต่ยังคงเหลือความคิดถึงกัน ความห่วงใย ที่ส่งถึงกันแม้อาจไม่ได้พูดคุย พบเจอ  แต่บางอย่างกับบางคนก็สื่อถึงกันได้อย่างอัศจรรย์  

 

 

เหตุผลของการหักดิบครั้งนี้   มาจากความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงของตัวเอง  ที่ไม่อาจจัดการกับเวลาได้ดีเท่ากับคนอื่น  ทำให้มีปัญหามากมายเกิดขึ้น  จากปัญหาเล็กๆ กลายเป็นปัญหาใหญ่ และเรื้อรัง สะสมมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน   ทั้งเรื่องงาน และเรื่องชีวิตส่วนตัว   

 

 

ปัญหาที่ต้องการเวลาในการจัดการนั้น  บัดนี้ได้จัดการไปบ้างแล้วส่วนหนึ่ง   ถึงแม้อาจไม่ดีเต็มร้อย  แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก  ตอนนี้จึงตัดสินใจกลับมาเขียนบันทึก และทักทายกัลยาณมิตรอีกครั้ง  เพื่อพิสูจน์ตนเองว่า  จะสามารถจัดการกับเวลาได้ดีมากขึ้น โดยที่ไม่ต้องกระทบกับเวลางาน เวลาส่วนตัว อย่างที่เคยเป็น....

 

 

 

 

 

ขอบคุณ G2K พื้นที่ในโลกออนไลน์  ที่ทำให้ครูตัวเล็กๆ คนหนึ่งได้เรียนรู้วิถีชีวีตอีกรูปแบบ  ที่อบอุ่น  มีพี่ มีน้อง  ผู้ใหญ่ที่มีความรัก ความปรารถนาดีต่อกัน    G2K เหมือนเป็นบ้านอีกหลังหนึ่ง   ที่ไม่ต่างไปจากบ้านในโลกแห่งความเป็นจริงเลยแม้แต่นิดเดียว  ยิ่งความรักความห่วงใยที่มีให้กัน  กระโดดออกมาจากโลกออนไลน์ เข้ามาสู่ชีวิตจริงและสามารถรับรู้ความรู้สึกนั้นได้......มันจึงเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในชีวิตเลยทีเดียว

 

ขอบคุณทุกท่าน  กับความรัก  ความห่วงใย ที่มีให้กันเสมอมา  

ขอบคุณผู้ใหญ่หลายท่านที่ให้โอกาสได้เก็บเกี่ยวความทรงจำที่ดีอีกช่วงหนึ่งของชีวิต  ................ขอบคุณมากค่ะ