หลายวันก่อนไปนั่งร้านโรตีหน้า มอ. ตั้งใจว่าจะไปแวะพักเติมคาเฟอีนในกระแสเลือดสักกะหน่อยหนึ่ง แบบรีบๆ ก็เลยไม่ได้โทรหาเพื่อนร่วมโต๊ะ กะว่าจะนั่งคนเดียว ที่ไหนได้ ได้เจอกับรุ่นพี่ท่านหนึ่งซึ่งกำลังนั่งคุยกับบังนูห์เจ้าของร้านครับ เลยเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย ปรากฏได้ประเด็นคิดหลายเรื่องครับ โดยเริ่มจากข้อเสนอแนะจากรุ่นพี่ที่ว่า บังเสียดายความรู้ของอีย์ในหลายเรื่อง น่าจะเอามาสอนนักศึกษาให้ตรงกับความถนัดได้ แต่กลับไปสอนวิชาเทคโนโลยีการศึกษา ใช้ความรู้ไม่ค่อยคุ้มเท่าไร (พูดประมาณนี้แหละครับ) ตัวอย่างเช่น ความรู้เกี่ยวกับโปรแกรมในการผลิตสื่อต่างๆ พูดถึงตอนนี้ ยอมรับครับว่า ผมว่า ผมน่าจะถนัดเฉพาะไปที่การใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ในการผลิตสื่อต่างๆ มากกว่าที่จะมาคุยเกี่ยวกับเทคโนโลยีการศึกษาโดยรวม แต่ปัจจุบันสอนอยู่วิชาเดียว จากเดิมที่ได้สอนสองวิชา พอปรับหลักสูตรวิชาชีพครูใหม่ ต้องทำตามระเบียบของคุรุสภา วิชาผมถนัดและชอบจริงๆ หายไปจากหลักสูตรเลย (เสียดาย)  ตอนมหาวิทยาลัยเปิดหลักสูตร ict ก็อยากร่วมสอนครับ แต่เสียดายที่เป็นนานาชาติ ภาษาอังกฤษอ่อนแอ เลยไม่กล้าไปอาสาสอน ฮิฮิ

รุ่นพี่บอกว่า น่าจะเปลี่ยนแนวนะ ผมตอบเร็วครับว่า คงลำบากครับ โดยเฉพาะถ้าดูวุฒิที่จบมาก็เป็นศึกษาศาสตร์ จะให้ไปสอนทางคอมพิวเตอร์ดูมันไกลๆ กันมาก ที่สำคัญจบและทำงานทางนี้มานานแล้วครับ ให้ไปเริ่มต้นเป็นอาจารย์ในสาขาใหม่คงไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ต้องเดินหน้าอย่างเดียว ไปลังเลอยู่เสียเวลาแย่ครับ

ผมเก็บมานั่งคุยกับตัวเองครับว่า เสียดายมัยกับสิ่งที่รู้แล้วไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์ ก็ต้องยอมรับครับว่า เสียดาย แต่ผมว่า ผมยังมีเวลาที่จะทำให้ความรู้เหล่านั้นเกิดประโยชน์ได้ ที่สำคัญคือ การสร้างคุณค่าของความรู้เหล่านั้นไม่จำเป็นต้องด้วยการสอนในห้องเรียนนิ สอนทางอื่นก็ได้ และที่สำคัญมันก็มีอีกหลายเรื่องครับที่ผมยังไม่รู้ และตั้งเป้าว่าจะต้องรู้ให้ได้ด้วย ซึ่งผมว่าประเด็นหลังนี้มีความสำคัญมากกว่าประเด็นรู้แล้วไม่ได้ใช้ทำอะไร

บังนูห์เจ้าของร้านกาแฟมองไปที่หน้าร้าน แล้วก็พูดว่า ท่านคิดผิดที่ซื้อโต๊ะหินอ่อนแบบมีตารางหมากฮอสมาตั้งที่ร้าน ผมหันไปมองแล้วก็ตอบว่า ผมเห็นด้วย เพราะวัยรุ่นมันนั่งเล่นกันได้ทั้งวันด้วยแตออเพียงแก้วเดียว ฮาฮาฮา

พอวงกาแฟใกล้เลิก ลูกสาวของบังนูห์ก็เดินมาที่โต๊ะในชุดคนอุ้มท้อง เลยต้องถามว่ากี่เดือนแล้ว เธอตอบว่า ห้าเดือนแล้วค่ะบัง ฮิฮิ จำได้ว่า ผมเห็นเธอมาตั้งแต่เธอเรียนประถมแน่ะ ตอนนี้เธอกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ฮาฮา สุดท้ายผมจะจ่ายค่ากาแฟ เลยต้องถามว่า กาแฟออ ราคาเท่าไร เธอตอบว่า สิบสองบาทค่ะ ผมยื่นเงินให้ เธออมยิ้มแล้วบอกว่า หนูจำได้ว่า หนูเก็บค่ากาแฟจากบังมาตั้งแต่ราคาเจ็ดบาท จนตอนนี้สิบสองบาทแล้ว ฮาฮา เธอกำลังบอกผมว่า ผมแก่มากแล้วกระมัง ฮิฮิ มาชาอัลลอฮ์