เสน่ห์ของเมืองปายที่ทำให้อยากมาเยือน

 

      ครั้งหนึ่งกับการเดินทางที่ต้องต่อสู้กับใจตัวเอง

      ไป..ไม่ไป  ไป...ไม่ไป   สรุปว่าไปก็ไป....เพราะเสน่ห์ของเมืองปายที่อยากไปเยือน

      ตั้งใจไว้ว่าจะไปร่วมกิจกรรม จิตอาสาgotoknow ที่ปายแน่นอน แต่แล้วฝันสลาย เพราะสองเดือนที่ผ่านมาประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซด์ล้ม ไหปลาร้าหักแต่ไม่สาหัส ต้องใส่เฝือกอยู่หลายวัน  พอใกล้วันที่กำหนดเดินทาง  จึงฝากของที่รับบริจาคไว้จากคนในครอบครัวและเพื่อนฝูงไปล่วงหน้าก่อน 

 

  

 

 

  และมานั่งคิดว่าจะไปไหวหรือเปล่าหนอ  ตัดสินใจว่าไปจึงบอกคุณหมอขอเอาเฝือกออกก่อนกำหนด   คุณหมอบอกว่าต้องระวังการถูกกระแทก เพราะอาจทำให้กระดูกร้าวได้อีก

      ค่ะ..จะระวังให้มากที่สุด

      ถึงแม้จะรู้ว่าการไปครั้งนี้ต้องระมัดระวังอย่างที่สุด ก็ไม่เปลี่ยนใจแล้วค่ะต้องไปตามฝันให้ได้

      บ่ายวันที่ 6 ธ.ค.   ออกเดินทางทันทีปลายทางที่เชียงใหม่ก่อน   เพราะมีน้องสาว  ครูเอ กำลังรออยู่ หลายท่านที่ร่วมในกิจกรรมจิตอาสาgotoknowปาย ได้พบกับน้องแล้ว และได้เห็นถึงความน่ารักสดใส มีน้ำใจของน้องแล้ว..เจ้า

 

                          

                                      ภาพเก่าๆ  1 มีนาคม 51 ที่เชียงใหม่  รู้จักน้องครูเอโดย คุณเอกของเราเอง ค่ะ

                                                      พี่นกขา  น้องไม่ได้หลับตานะคะ  ยิ้มสวยต่างหากค่ะ อิอิ.......

 

             

                         พี่สาวอีกท่านหนึ่งที่งามพร้อมทั้งกิริยา มารยาท วาจาไพเราะ แบบต้นตำรับของขาวเหนือ

                                               พี่ศน.อ้วน  วัชราภรณ์  วัตรสุข  สพท.เชียงใหม่เขต 1

               

                                                                         

                  

                            อาหารมื้อเย็นที่พวกเรา รับประทานอย่างเอร็ดอร่อยค่ะ

          พี่ศน.อ้วนให้การต้อนรับน้องๆอย่างดีเยี่ยม พาไปทานอาหาร ขอเพลงที่ชื่นชอบให้น้องๆฟัง คือ  เพลงมิดะค่ะ  และแนะนำอาหารพื้นเมืองของชาวเหนือค่ะ  แกงแค  มีผักสมุนไพร  รสชาติอร่อย มีประโยชน์กับร่างกายครบถ้วน  เลยขอสูตรน้องครูเอ  เผื่ออยากไปทำที่บ้านบ้าง รับรองว่าไม่อ้วนค่ะ..อิอิ...

 

                 

                              มิตรไมตรีเหมือนญาติพี่น้อง  เรามีให้กันในพื้นที่แห่งนี้ด้วยความจริงใจ

 

           ออกเดินทางสู่ปายตามที่ตั้งใจไว้  ฟังจากคำเล่าลือพันกว่าโค้งก็รู้สึกหวาดๆอยู่ไม่น้อย เพราะเป็นคนกลัวความสูงเอามากๆ   ชวนกันคุยเพื่อปลอบใจตัวเอง  คนขับมือแข็ง  คนนั่งคอแข็งจริงๆค่ะไม่กล้ามองข้างๆทางเพราะกลัวจะเมารถ เปิดกระจกรับโอโซนตลอดทาง

           พี่ศน.อ้วน กับน้องครูเอ โทร.ถามด้วยความเป็นห่วง และก็ถึงที่หมายสมความตั้งใจ  ที่สำคัญ อาจจะได้พบกับ blogger  หลายๆท่านอีกด้วย

 

                              

           เมื่อถึงปราการด่านแรกของเมืองปาย  SA-PAN-PAI ก็หลงเสน่ห์อยู่ที่นี่นานแสนนาน เลยพลาดโอกาสพบพี่ๆน้องๆ   เพราะสื่อสารไม่เข้าใจ  คิดว่าคุณเอกถึงเชียงใหม่แล้ว   3 กิโลเมตรไกลจริงๆค่ะ

                                                   

                   

 

        แต่ก็เป็นสัญญาใจที่บ่งบอกให้รู้ว่า เราต้องเดินทางต่อไปอีกเพื่อพบปะ และทำกิจกรรมดีๆกับพี่ๆน้องๆ ใน gotoknow อย่างแน่นอน