“กรี๊ดๆๆๆ ช่วยด้วยๆๆ ดูสิเจ้างูเขียวปากจิ้งจกมาบุกรุกที่หากินของหนู” เจ้าละอ่อนนกกินปลีเหลืองส่งเสียงให้ขรม 

 

“เฮ้อ เสียงนก เสียงกา เราจะนอนพักผ่อนอาบแดดอุ่นๆ ให้มีความสุข แค่นี้ก็ต้องโวยวาย งูเขียวปากจิ้งจก อย่างเราไม่ใช่พวกเกเรสักหน่อย แบ่งที่กันบ้างไม่ได้หรือไง เดี๋ยวเหอะขม้ำลงพุงซะดีมั้ย” 

 

“ต้นพู่นายพลนี่เป็นอาณาเขตของเรา ไม่เป็นไรแม่หนู เดี๋ยวพี่จะช่วยส่งเสียงไล่ไอ้งูเกเรด้วย ” นางนกกินปลีเหลือง ผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่าร้องบอกพลางเล็งหาจุดโจมตี ที่ทำได้อย่างมากแค่บินโฉบไปมาสร้างความรำคาญให้เจ้างูเขียวปากจิ้งจก

 

“นี่นายดูสิ เจ้านกกินปลีเหลือง ตัวเมียสองตัวนั่น สวยก็ไม่สวยเหมือนตัวผู้ ยังปากมากอีก ส่งเสียงอยู่ได้ เราฤากำลังตั้งสมาธิทำหล่อ จะไปโชว์พราวด์แม่ไก่สาวขาวลออสักหน่อย เนี่ยหล่อนเบางานเลี้ยงลูกไปเยอะแล้ว เด็กๆมันเริ่มจะหากินเองเป็นแล้ว เธอเป็นแม่พันธุ์ที่ดีมากนะ ดูแลลูกทั้งเจ็ดตัวอย่างดี ระวังไม่ให้เจ้าหมาวายร้าย “ถุงเงิน” มางาบไป ไก่ครอกอื่นๆน่ะเหรอ เรียบร้อยไปแล้วทั้งแม่ทั้งลูกแย่จริงๆ ว่าไปเราสองตัวก็คงกระพันนะ”  

“แน่นอน ลองมาแหยมสิ พ่อเอาเดือยฟาดให้เลือดสาดเลย” 

“แม่ขาวลออจ๊ะ น้องจะให้พี่ทั้งสองเป็นผู้คุ้มกันมั้ย ทั้งหล่อ ล่ำ แข็งแรง ไม่กลัวใคร รับรองน้องและลูกๆปลอดภัยแน่นอน” 

แม่ไก่สาวขาวลออเชิดหน้าตอบ “นี่อย่าดีแต่พูด เมื่อเช้า นังหมาถุงเงิน มาซุ่มจะงาบลูกฉัน ไม่เห็นมีหน้าไหนมาช่วย ถ้าไม่ได้คุณนายเห็นจากบนศาลา ตะโกนไล่มัน ป่านนี้ลูกฉันคงเป็นเหยื่อมันไปแล้ว”

 

 

“แสนสบายใจ ๆ ๆ อาบน้ำให้สดสวย สำราญใจดีกว่าเรา ถึง นกปรอด อย่างเราจะไม่สวยน่าเอ็นดูเช่นนกอื่นๆ แต่เราก็เป็นนกสะอาดนะคะ"

 

“พวกนก พวกไก่ นี่เป็นยังไงนะ ส่งเสียงทั้งวัน โอย แมงปอ อย่างเราต้องเอาปีกกรองเสียงซะหน่อย อุตส่าห์บินมาโชว์ปีกงามราวปีกนางฟ้าให้คุณนายเธอเก็บภาพไปอวด ต้องมาเจอมลภาวะทางเสียงด้วย” 

“โธ่ คุณนายแมงปอ ต้องใช้ธรรมะเข้ามาพิจารณา จะไปรำคาญทำไม ให้เสียง เป็นแค่เสียง อย่าไปปรุงแต่ง ฉันน่ะเป็นเพียง ผีเสื้อหนอนหญ้ากานดา ตัวนิดเดียว แต่มีความสุขในทุกที่ เพราะวางเฉยเป็นนะคะ”

“แม่ผีเสื้อหนอนหญ้ากานดา พูดได้ถูกใจ ดูพวกเราสิ บรรดาแมลงตัวน้อยๆกันทั้งนั้น เราไม่สนใจแม้เสียงจะดังราวฟ้าผ่า หากเรามีภารกิจข้างหน้าที่เราต้องทำให้เสร็จสิ้น เราก็จะมีสมาธิอยู่ที่งานของเรา” แมลงปีกแข็งตัวเขียวจุดขาวผู้ทรงภูมิ พยักพเยิดกับ แมลงปีกแข็งตัวเขียววาวจุดดำสะดุดตาที่อยู่บนก้านดอกหญ้าใต้ต้นราชาวดี

รวมทั้งพยามสื่อสารกับเหล่าแมลงปีกสวยงามที่ดูเย่อหยิ่งเพราะเธอมีอาวุธประจำกายแบบตัวน้อยต่อยเจ็บ

“โลกกว้างใหญ่ไพศาล อากาศก็ดี แดดก็อุ่นสบาย อาหารก็มีพอสำหรับสัตว์ทั้งปวง ฉันว่าเราหาความสุข จากความสงบและความอุดมสมบูรณ์รอบตัวเรากันเถอะ คงไม่มีใครตั้งใจจะรบกวนใครด้วยจิตใจที่ชั่วร้ายเลวทราม แต่เขาทำไปด้วยความไม่รู้ หรือด้วยความหลงผิด หรือหากเขาเลวจริงเราต้องค่อยๆคิดแก้ปัญหาใช่มั้ยน้อ ฮ่ะ ฮ่ะ แหม เรานี่ช่างเป็นผีเสื้อที่คิดดีจริงๆ”

ผีเสื้อบารอนหนอนมะม่วง รำพึงอย่างหลงตัวยามกางปีกรับแสงอุ่นจากอาทิตย์ยามเช้า

หลงตัวเพราะมียศเป็นบารอน แม้จะเป็นตำแหน่งขุนนางลำดับต่ำสุดในสภา ก็ยังเป็นชั้นขุนนางอยู่ดี (ผีเสื้อบารอนหนอนมะม่วง มีความงามสง่าอยู่ในลำดับที่โหล่สุดของผีเสื้อสกุลเคาท์ จึงเป็นที่มาของชื่อ The Baron)

(เชอะ ดีจริง ปีกไม่เยินมาอย่างนี้หรอก) เสร็จแล้วก็ตั้งปีกชะเง้อคอส่งเสียง

“ยู้ฮู สวัสดีจ๊ะ แม่ ผีเสื้อหางตุ้มจุดชมพู แสนสวย ปีกเธอช่างเป็นกำมะหยี่ดำขลับตัดฉับกับจุดชมพูเลยนะจ๊ะ

 และแม่ผีเสื้อหนอนกาฝากธรรมดา ผู้สวยไม่สร่าง

ฉันเห็นพวกเธอสีสันสวยงามแล้วชอบใจจริงๆ ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง คือว่า ฉันว่าพวกเธอสวยโดดเด่นสะดุดตา แต่ ผีเสื้อบารอนหนอนมะม่วง อย่างฉันน่ะเป็นพวกสวยคลาสสิค และแม้จะมียศศักดิ์แต่ก็เป็นพวกติดดิน ไม่รังเกียจที่จะเสวนากับพวกเธอหรอกจ๊ะ”

“เอ๊ะ ยังไงกันหล่อน นี่เธอชมพวกเราหรือยกตัวเองกันแน่ยะ อย่างนี้ไม่น่าร่วมวงเสวนา” ผีเสื้อหนอนกาฝากธรรมดา ที่สมองไวไม่ธรรมดาสะบัดเสียงใส่

 “ไม่เอาน่า พี่ๆทุกตัว พวกเราผีเสื้อด้วยกัน จะวงศ์ไหน ชนิดใดก็ล้วนเกิดมามีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างประโยชน์ให้แก่ธรรมชาติทั้งนั้น หนูขอเก็บน้ำหวานและอบตัวให้หอมฟุ้งก่อน      คืนนี้มีเดทค่ะ”

 ***

แล้วลมหนาวก็พัดเสียงขยับปีกและเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าสัตว์ให้กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงใบไผ่ที่ซัดส่ายพริ้วไหวไปกับสายลม.....

 ***

 หมายเหตุ เปลี่ยนชื่อตัวละครตัวหนึ่งให้ถูกต้อง จาก ผีเสื้อแพนซีสีตาลไหม้ เป็น ผีเสื้อบารอนหนอนมะม่วง ด้วยความอนุเคราะห์จากคุณ Nuvall แห่ง savebutterfly.com ที่มาบอกให้ ผีเสื้อสองชนิดนี้คล้ายกันมากผู้ไม่ชำนาญเลยดูผิดไป ขออภัยท่านผู้อ่านด้วยค่ะ เลยทำให้สนุกขึ้นอีกหน่อย ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ 12 ธ.ค. 2551