วันที่แม่จะตายคือวันที่ลูกจะเกิด

                วันนี้ตอนเย็นๆลูกแพะร้องมาก ผมเลยต้องพา มันไปเดิน ที่ที่แม่มันตายเมื่อวานนี้ ภาพที่ผมเห็นสะเทือนใจมาก ลูกแพะเดินดมไปตลอดทาง(แพะจะดมกลิ่นซึ่งกันและกัน มันจะจำกันที่กลิ่น) และไปหยุดที่แม่มันตาย โดยที่ผมไม่ได้เดินนำมันไป มันจะใช้เวลาเดินดมตรงนั้นนานมาก ไม่ยอมกินหญ้า ดมแล้วก็เงยเหมือนกับจะมองหาว่า “แม่จ๋าแม่อยู่ไหน ลูกได้กลิ่นแม่แต่ทำไมไม่เห็นแม่เลย” ประมาณนี้ ผมยืนดูเจ้าลูก(แพะ)รักด้วยความรันทดใจมาก

                ภาพลูกแพะก้มดมกลิ่น แล้วเงยมองหาแม่ มันเป็นภาพ ที่ทำให้ผมคิดถึงลูกที่กำพร้าแม่ ที่ร้องหาแม่ ขณะที่ผมบันทึกอยู่นี้ ผมนำมันมานอนในคอกแล้ว มันจะร้องเป็นช่วงๆ ผมเข้าใจว่าเวลามันคิดถึงแม่ หรือหิวนม มันก็จะร้อง

                นี่คือสัตว์ ยังรักคิดถึงแม่ของมัน ขนาดนี้ แล้วมนุษย์ละครับ กว่าที่แม่จะคลอดเรามา แสนจะยากลำบาก ขณะท้องจะแสวงหาอาหารที่ดีๆทานเพื่อลูกจะได้สมบูรณ์ อดเปรี้ยว อดหวาน อะไรที่จะเป็นภัยกับทารกในครรภ์ แม่อดได้ ผมเห็นแม่แพะขณะท้องจะกินอาหารอย่างเต็มที่ คงมีเป้าหมายเดียวกับคนคือเพื่อให้ลูกสมบูรณ์ที่สุด

                เราคงได้ยินข่าวบ่อยๆที่พ่อแม่บางคน นั่งร้องไห้คิดถึงลูกๆ ที่ไม่เคยมาดูแลพ่อแม่ยามชราเลย พ่อแม่หลายคน ไม่ต้องการให้ลูกมาเลี้ยงดูหรอกแค่ได้เห็นหน้าลูก ได้รับรู้ว่าลูกอยู่สบายดีเท่านี้พ่อแม่ก็ดีใจที่สุดแล้ว แต่หลายครั้งเราจัดงานวันเกิดกันอย่างใหญ่โต กินเลี้ยงกันอย่างสนุกสนาน บางครั้งปล่อยให้พ่อแม่อดๆอยากๆ

                ลูกๆจะทราบไหมหนอ? ว่าวันเกิดที่ลูกกำลังสนุกสนานอยู่ย้อนกลับไปในวันเดียวกัน แม่เจ็บปางตาย อาจจะพูดได้ว่า แม่ยอมตายเพื่อให้ชีวิตใหม่คือเราๆท่านๆได้ลืมตาดูโลก วันที่แม่จะตายคือวันที่ลูกจะเกิดเช่นกัน

                           ลูกๆครับ วันเกิด ของเราระหว่างจัดงานวันเกิดอย่างใหญ่โต กับการไปหาแม่แล้วหอมแก้มแม่ กระซิบข้างหูแม่ว่า “แม่วันนี้วันเกิดของลูก ของขวัญที่แม่มอบให้ลูกนั้นยิ่งใหญ่มาก คือแม่ยอมตายเพื่อให้ลูกมีวันเกิด” ....ของขวัญที่ลูกจะให้แม่ไม่มีอะไรจะยิ่งใหญ่เท่าคำพูดที่ลูกกระซิบข้างหูแม่ว่า “แม่ลูกรักแม่ที่สุด” ผมว่านี้คือของขวัญที่ลูกควรจะต้องมอบให้แม่ในวันเกิดของลูก

                ดั่งเช่นลูกแพะที่มันคงให้ผมพาเดินไปที่แม่มันตาย เพื่อดมกลิ่น ผมว่ามันคงจะสื่อถึงแม่มันว่า “แม่อยู่ไหนลูกคิดถึงแม่มาก” ผมนึกถึงตรงนี้ น้ำตาของผมก็ซึมๆ เราคงอินน์กับลูกแพะไปด้วย ผมนำลูกแพะกลับซึ่งมันทำท่าไม่อยากกลับ ยังคงดมกลิ่นและมองหาแม่มันเช่นเคย ผมนึกในใจว่า “เจ้าลูกแพะเอ๋ย..แกยังดีกว่าลูกคนบางคนเสียอีกนะ......