เดือนที่แล้ว ผมขับรถผ่านร้านๆ หนึ่งครับ น่าสนใจดี คือ ร้านบุฟเฟ่เนื้อย่างเกาหลีครับ แถมด้วยฮาลาลครับ จึงเป็นที่น่าสนใจมากขึ้น ปรากฏเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เพื่อนซี้โทรมาขอนัดทานข้าวกันบ้าง เนื่องจากนานมาแล้วที่กลุ่มเพื่อนซี้ที่ยังใช้ชีวิตกันอยู่ในปัตตานีไม่ได้เจอะเจอกัน ทานข้าวด้วยกัน แล้วข้อเสนอเป็นร้านที่ผมสนใจพอดีครับ

(เริ่มกันพลางๆ ก่อนครับ ขณะที่สมาชิกยังมาครบขาดอีกหนึ่งครอบครัว)

จังหวะดีครับ ผมมีคิดว่างคือหนึ่งวันหลังจากกลับจากกลันตัน เลยนัดหมายกันเจอกันหลังละหมาดมัฆริบครับ แต่งานนี้มีเงื่อนไขครับว่า ใครมีภรรยาก็ต้องเอาไปด้วย ใครมีลูกก็เอาไปด้วย แฮะแฮะ ไอ้ผมมันลูกสาม เลยเอาไปเพียงหนึ่งครับ คือ ฟัจญรีน เนื่องจากถ้าฝากยายไว้ก็คงนั่งได้ไม่นาน เพราะลูกคนนี้ไม่ยอมกินนมขวดครับ ต้องนมแม่อย่างเดียว ส่วน อิลฮามและเตาฟิกบอกว่าจะเล่นกับอาแบร์ที่บ้านยายแทน ฮิฮิ อาบีย์ชอบ

(ฟัจญรีนครับ ได้มานั่งร่วมโต๊ะครับ แต่ได้แค่มอง)

 ส่วนครอบครัวที่มาช้าสุดคือ หนุ่มหล่อฟุรกอนจากยะรังครับ มาถึงโดนถ่ายรูป เลยหากล้องตัวเองยกใหญ่ สุดท้ายแม่ลืมพามาด้วย ฮือฮือ ไม่ยอมครับ หนุ่มน้อยคนนี้ชอบเป็นตากล้องจริงๆ

 (ฟุรกอน วัยสองขวบครึ่งครับ ชอบการถ่ายรูปและลูกชิ้น)

ระหว่างนั่งรับประทานกัน ก็ได้เจอเจ้าของร้านครับ เลยอดถามไม่ได้ว่า เป็นมาอย่างไรจึงได้มาเปิดร้านที่นี้ คำตอบคือ ก่อนหน้าที่เปิดอยู่ที่โกตาบารู กลันตัน (แหม่ดินแดนที่ไปเก็บข้อมูลวิจัยบ่อยพอดี) แต่ช่วงหลังทำต่อไม่ไหวครับ เนื่องจากตำรวจจับบ่อย (อันนี้ก็ไม่ทราบสาเหตุ) เลยกลับมาเปิดที่นี้ดีกว่า

 

(ไม่มีอิลฮามกับเตาฟิก อาบีย์เลยอิ่มแบบสบายๆ ครับ)

ทานไปทานมา เกิดนึกขึ้นได้ว่า ลืมโทรชวนเพื่อนอีกหนึ่งครอบครัวครับ ฮิฮิ ที่ลืมก็เพราะเข้าใจว่า ยังทำงานที่ปัตตานีแต่ไปกลับสงขลาอยู่ แต่พอถูกถึงปั๊บก็จำได้ทันทีว่าตอนนี้เขาปักหลักที่ปัตตานีแล้ว ฮือ ขออภัยที่ไม่ได้โทรไป

(ว่าที่คุณพ่อคนใหม่ครับ เอาใจว่าที่คุณแม่คนใหม่เสียจริงๆ)

(ยังงัยๆ ก็ต้องมีหนึ่งคนเสียสละเป็นตากล้องแหละครับ)

พอทุกคนมีครอบครัว การนั่งนานๆ ก็ทำได้ยากครับ สามทุ่มก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนผมก็นอนค้างที่บ้านแม่ครับ กลับไปถึงอิลฮามบอกว่า เมื่อกี้อิลฮามร้องเพราะคิดถึงอาบีย์ ฮิฮิ อาบีย์ก็นึกว่าอิลฮามสนุกกับการเล่นกับอาแบร์ๆ ที่ไหนได้พออาแบร์ๆ กลับบ้านอิลฮามก็คิดถึงอาบีย์ทันทีเลย