ถ้าครูตาลคอมเม้นท์แล้วไม่ถูกใจ หรือใช้คำพูดผิดพลาดครูตาลก็ขออภัยอย่างสูงนะคะ

                                             

หนึ่งเดือนกับแปดวันในบ้าน G2K

        ๑ เดือนกับ ๘ วัน ของครูตาล...ในบ้าน G2K  ต้องบอกก่อนว่าฉันสมัครเข้ามาใน G2K โดยที่ไม่ประสีประสาอะไรเลย  เหมือนพจมาน ที่เดินเข้ามาในบ้านทรายทอง  แต่ไม่ได้มาตามหาชายกลางหรอกนะคะ  รู้สึกหวาดหวั่น เพราะตัวเองไม่ค่อยเป็นเรื่องคอมพิวเตอร์  อาศัยทำได้เฉพาะพิมพ์งาน และพื้นฐานง่าย ๆ เท่านั้น  รู้จัก G2K ด้วยความบังเอิญที่ชื่อเพือนคนนึ่งมาอยู่ใน G2K แต่เจ้าตัวไม่ได้เป็นสมาชิก เพียงแต่มีชื่อปรากฏอยู่ในบล็อกของ ดร.ท่านนึง

        บันทึกแรกของครูตาล คือ "สงสารคำทำการ" เป็นบทกลอน ๑ บท ที่แสดงให้เห็นว่าบางครั้งเราใช้คำทำการอย่างฟุ่มเฟือยเกินไป  คอมเม้นท์แรกที่เข้ามาในบันทึก เป็นของน้องใยมด  ฉ้นดีใจมาก จึงเริ่มเขียนบันทึกที่ ๒ คราวนี้ มีเข้ามา ๔ คอมเม้นท์ หนุ่มกร  ครูต้อย  พระปลัด  จากนั้นก็บันทึกมาเรื่อย ๆ       

         และรู้สึกดีใจมากเมื่อมีรุ่นน้องที่จบจากสถาบันเดียวกัน อย่าง ดร.ขจิต แวะเข้ามา แสดงตนว่าเป็นศิษย์รุ่นน้อง  จากนั้นก็ตามมาด้วยผู้ใหญ่ใจดี อย่าง คุณครูคิม  ท่าน ผอ. ประจักษ์   ครูอ้อย  สายธาร  น้องพอลล่า  น้องแอ๊ด  และคนอื่น ๆ อีกมากมาย  ทุกคนมีน้ำใจ  ทุกคนมาเติมเต็ม  เป็นกำลังใจให้ครูตาล ทำให้ครูตาลมีความสุขมากกับการได้อยู่ในบ้านหลังนี้ (ต้องขออภัยคนที่ครูตาลไม่ได้เอ่ยชื่อด้วยนะคะ) ครูตาลจึงได้แต่งกลอนบทนี้

                                     gotoknow...เป็นเหมือนบ้านของฉันเอง

                            แต่ก่อนเก่ากำแพงจะปิดกั้น      
                 gotoknow... สร้างสรรค์กลับเปิดกว้าง
        นับเป็นโชคของคนได้เดินทาง    
       สรรค์และสร้างสิ่งงามตามใจปอง
                                             บล็อกใดเปรอะเลอะสีที่แต้มเขียน  
                                    ก็ทาทับสับเปลี่ยนได้ทุกช่อง
                                            มีหลากสีให้คลิ๊กได้ตั้งก่ายกอง      
                                         คลิ๊กเอาใหม่เพื่อสมองของพรุ่งนี้
   เมื่อเขียนครบลบได้ทุกเวลา         
 เหมือนทายท้าให้คลิ๊กไปในทุกที่
  ทั้งแทรกรูปเขียนเรื่องและบทกวี  
gotoknow....คือเวทีฝากผลงาน
                                ไม่ต้องเขียนในส้วมอย่างหลบซ่อน   
                         ไม่ต้องเก็บใต้หมอนหลบคนอ่าน
                                 gotoknow....เว็บไซต์แหล่งสำราญ  
                                    gotoknow...เป็นเหมือนบ้านของฉันเอง

      และฉันก็รู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ  บุคคลที่จะต้องยกย่องเป็นพิเศษ และฉันรู้สึกรักมาก จะต้องแวะไปหาทุกวัน คือ  คุณครูคิมผู้ใจดี  ครูคิมสอนให้ฉันทำอะไร ๆ หลายอย่าง  แต่ฉันเพิ่งทำได้เพียงอย่างเดียวเอง ฉันคงจะต้องเรียนรู้อีกมาก   ฉันชอบวนเวียนเข้าไปหาคนนี้คนนี้อยู่เสมอ จนทำให้รู้สึกว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายรับมากกว่าฝ่ายให้  จริง ๆ แล้วครูตาลอยากจะให้....แต่ครูตาลก็ไม่ค่อยมีอะไรจะให้ .......นอกจากความรักและความจริงใจต่อทุก ๆ คน

      แต่แล้ว...เรื่องที่ไม่ควรเกิดมันก็เกิด  เป็นเรื่องที่ทำให้ครูตาลเสียใจมาก  เมื่อครูตาลเข้าไปคอมเม้นท์เป็นบทกลอน ในบล็อกของเพื่อนคนนึง ซึ่งเป็นเพื่อนที่ครูตาลรักมาก ครูตาลพลาดไปจริง ๆ บทกลอนของครูตาลไปกระทบความรู้สึกของเจ้าของบล็อกอย่างรุนแรง ครูตาลก็ได้แต่เสียใจ  ปิดบล็อกตัวเองหมดทุก บล็อค และคิดว่าเราคงไม่บันทึกอะไรอีกแล้ว  แต่ครูตาลก็ทำใจไม่ได้

     ครูตาลนอนไม่หลับ วันนี้ครูตาลทำงานด้วยความห่อเหี่ยว ทำให้มีข้อคิดว่า 

๑.การคอมเม้นท็ในบล็อกคนอื่น ถ้าผิดแล้วผิดเลย ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้  ไม่เหมือนกับล็อกของเราเองที่คลิ๊กเข้ามาแก้ไขได้ตลอดเวลา  ดีที่เพื่อนคนนี้เขาแสดงออก ครูตาลจึงได้ทราบ แล้วบล็อกของคนอื่นหล่ะ

         ถ้าครูตาลคอมเม้นท์แล้วไม่ถูกใจ หรือใช้คำพูดผิดพลาด

                           ครูตาลก็ขออภัยอย่างสูงนะคะ

           ๒.  เรามาอยู่ในบ้านหลังนี้ โดยรู้จักกันทางอากาศ เราไม่สามารถจะทราบได้ว่าสมาชิกคนไหนมีแผลในใจอะไรมาบ้าง บางทีคำพูดของเราอาจไปสะกิดแผลของเขาได้

          ๓. การคอมเม้นท์เป็นบทกลอน จะทำให้เกิดการผิดพลาดได้ง่ายกว่า เพราะบทกลอนต้องใช้คำที่จำกัด และบางครั้งต้องหาคำเพื่อให้ลงสัมผัส การตีความระหว่างผู้สื่อกับผู้รับอาจจะไปคนละทางกันก็ได้

          ถ้าครูตาลตัดสินใจจะอยู่ต่อ  ครูตาลจะพยายามระมัดระวังให้มากกว่านี้นะคะ ที่ผ่านมาถ้าครูตาลทำอะไรให้ใครไม่สบายใจ  ครูตาลก็กราบขออภัยด้วย  หวังว่าเพื่อนสมาชิกทุกคนคงจะอภัยให้กับผู้ที่อ่อนประสบการณ์คนนี้ด้วย

                             

                                                                                      ขอบพระคุณมากค่ะ

                                                                                      รัชดาวัลย์ จันทวงศ์

                                                                                            (ครูตาล)