พรุ่งนี้แล้วเด็กที่ฉันฝึกให้เต้น จะไปแข่งขันความสามารถระดับกลุ่ม
ทุกคนดูมีกังวลมาก ฉันจึงพูดว่า ถ้าทำเต็มที่แล้วผลเป็นอย่างไรก็ยอมรับได้ เราไม่ต้องกังกลหากเพราะเราฝึกเต็มที่แล้ว หากกลัวว่าจะเสียใจ เราทำเต็มที่แล้วทำไมต้องเสียใจ พลาดก็ไม่เป็นไรผิดเป็นครู แล้วเราก็แก้ไขได้ ปรับปรุงแก้ไขให้มันดีขี้น เรามีโอกาสเสมอนะ หากเราต้องการ ช้าเร็วถ้าไม่ทิ้งความตั้งใจ
อีกอย่างครูอยากให้ถามตัวเองว่า เมื่อวานกับวันนี้ ต่างกันไหม เราทุกคนทำดีขึ้น เก่งขึ้นใช่ไหม เห็นไหมแค่นึกเราก็ชนะแล้ว ชนะตัวเองไงลูก จากไม่รู้ ก็รุ้มากขึ้น จากทำไม่ได้ก็ทำได้ นี้ไงความสำเร็จ เด็กๆพูดพร้อมกันว่า จริงด้วย
เด็กๆ ใช้เวลาชั่วโมงว่าง และชุมนุมฝึกซ้อมกัน มีน้องๆมานั่งให้กำลังใจ


คนยืนหน้าเป็นเด็กค่อนข้างอ่อนแอ โครงสร้างของร่างกายบอบบางเหมือนนางแบบ เต้นไปเต้นมาแข็งแรงมีเนื้อมากขึ้น กินข้าวได้มากขึ้น
คนที่สามอ้วนพุงโต เต้นไปเต้นมา พุงหายไป อิอิ
คนที่สอง กับคนสุดท้ายไม่ต้องพูดถึง เขาแข็งแรง แต่เมื่อวานตอนเดินกลับบ้าน ด้วยความไม่รู้ โดนเพื่อนหลอกให้ไปเก็บเล็ดสบู่เลือดมากิน เขาบอกว่าอร่อย มันดีค่ะ ผลปรากฏว่า อาเจียร ถ่ายท้อง โชคดีที่แข็งแรงหลังจากหาหมอแล้ว วันนี้ ยังมาโรงเรียน เพราะกลัวไม่ได้ซ้อม ฉันให้ดื่มน้ำเกลือ เช้า 1 ขวด บ่าย 1 ขวด อาการดีขึ้น เกือบปกติแล้ว พรุ่งนี้น่าจะปกติร้อยเปอร์เซ็น
สิ่งหนี่งที่ฉันอยากจะบอกเด็กๆ ในวันพรุ่งนี้ว่า เมื่อเราประสบความสำเร็จดังที่หวังไว้ก็จงภูมิใจที่เราทำได้ และให้รู้ว่าศักยภาพในตัวเรายังมีอีกมากมายที่รอตัวเราพัฒนาใหดียิ่ง ๆขึ้น
เด็กๆช่วยกันออกแบบชุดเต้นกันเอง เราไม่มีเงินลงทุนมากมาย ที่สำคัญ เราไปเพื่อทดสอบและพัฒนาความสามารถของตัวเอง
วัสดุเก่า เอามาดัดแปลง ด้วยสมองน้อยๆ ที่มุ่งมั่นเสกสรรค์ ปั้นแต่ง
เมื่อชุดที่เด็กๆช่วยกันเย็บ ช่วยกันตกแต่ง เสร็จแล้ว สวยน่ารักอย่างมีสไตล์ เด็กๆ พากันลองชุด ฉันพลอยตื่นเต้นไปกับพวกเขาด้วย เอ้า..มาถ่ายรูเป็นที่ระลึกกันหน่อย ฉันแกล้งพูดผิด เด็กๆขำกันคิกคัก ๆ น้องเพ้ย คนที่ฝึกspeech กลับพูดเสียงดังว่า ม่ามี๊พูดผิดแล้ว เขาเรียกว่ามาถ่ายรูปกันค่ะ ..เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก
ฉันร้องขึ้นว่า จริงซิถ่ายรูป ไม่ใช่ถ่ายรู...อิอิ เอ้า สาม... สี่....

-พรุ่งนี้ กับอีก 1 ประสบการณ์ของเด็กๆที่หาซื้อไม่ได้
-พรุ่งนี้หัวใจน้อยๆ จะแกร่งขึ้น และมีจิตใจที่กล้าหาญขึ้น
- พรุ่งนี้ จะเป็นครั้งหนึ่งในชีวิต ที่ประทับใจไปพร้อมกับการเติบโต เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคต
-พรุ่งนี้............................................
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
-เชื่อแล้วว่าคิดถึง
-พี่ต้อยช่วงนี้งานยุ่งมากค่ะ
-แต่ก็พยายามเข้ามาเก็บความรู้นะคะ กลัวตกขอบ อิอิ
-ขอบคุณค่ะ
แวะมาดูเด็กๆค่ะ
กิจกรรมดีๆที่สร้างสรรค์
มีความสุขเสมอๆนะคะ พี่ครูต้อย
ขอบคุณค่ะ
น้องสายธาร ....รูปเด็กๆน่ารักมากค่ะ
-วันนี้เด้กๆของครูต้อยชนะตัวเองแล้วค่ะ ได้รางวัลเหรียญเงิน
-ส่วนน้องเพ้ย เด็กที่ไม่กล้าพูด ยิ้มเป็นอย่างเดียว ก็ได้รางวัลเหริยญเงิน เช่นกันค่ะ
-ขอบคุณนะคะ
-น้องคนพลัดถิ่น ขอบคุณที่แวะมา
-ดูแลตัวเองบ้างน๊ะ
-พี่สบายทั้งกาย และใจตามอัตภาพตนเอง อิอิ
ชอบชื่อ นี้ เข้ากับบันทึก ของครูใหม่ด้วยนะคะ ป้าครูต๋อย ปั้น ดัน ให้ กล้า
อยู่กับเด็กๆน่ารักดีนะคะ
ความเห็นตรงกัน พาให้ชอบเหมือนกัน ป้าครูต้อยทำเพราะอยากจะทำ กิจกรรมที่ดีสามารถแก้ปัญหาได้ ไม่ทางตรงก็ทางอ้อมค่ะ
ขอบคุณค่ะ
-พี่ครูต้อย ก็ทำเหมือนเพื่อนๆครูทุกคน
-ที่ปราถนาให้เด็กทุกคนได้รู้จักตัวเอง
-ในวัยเด็กป้าครูต้อยไม่มีโอกาสมากนักค่ะ
-ได้คัดเลือกให้เป็นนักร้องประสานเสียง อุตส่าห์ฝึกซ้อม พอจะออกงาน ก็โดนคุณแม่ข้อร้อง
-ได้เป็นนักร้องนำวงดนตรีของโรงเรียน จำได้ว่าได้ร้องเพลงริมฝั่งน้ำ กับเพลงผาเงิอบ พอถึงวันงานใหญ่ระดับจังหวัดคุณแม่ขอร้องอีก
ได้ร้องแค่วันเดียวคุณแม่บอกว่าพอแล้ว ได้ประสบการณ์แล้ว
-สมัยก่อนท่านคงกลัวเราจะเป็นศิลปินมั๊ง ไม่เหมือนสมัยนี้ ทุกอาชีพมีเกียรติเสมอกัน ขอเพียงเป็นคนดี มีคุณธรรม
-โอกาสเป็นสิ่งจำเป็นกับยุคสมัยนี้นะคะ
-การเปิดโอกาสให้เด็กคุณครูทุกคนต้องทำอยู่แล้ว แม้ไม่มีโอกาสก็ต้องหาโอกาสให้ค่ะ
-ขอบคุณนะคะ
ยินดีกับเด็กและคุณครูคะ
ตั้งใจจริง สำเร็จไปครึ่งแล้วคะ
ได้เหรียญเงิน เก่งมาก ๆคะ
ขอให้โชคดีนะครบทุกคน
-คุยซะหน่อย
-เป็นของแถม ผลพลอยได้ที่เด็กๆประทับใจ หนูทำได้ 555+
-เป้าหมายต้องการคือให้ เจ้าตัวเล็กคนสุดท้าย ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์
-ส่วนที่ยืนถัดมาผิวสวยเห็นเสื้อสีขาวโผล่ เขาขี้กลัว ขี้อาย 15 ชั่วโมง ผ่านไปกับกิจกรรม เขากล้าหาญขึ้นไปคนละคน แถมไปเก็บเม็ดสบู่ดำหน้าโรงเรียนไปกินเล่น ตกกลางคืน อาเจียร แม่ต้องนำส่งโรงพยาบาล เช้ามาโรงเรียนอีกหนึ่งวัน มาเข้าๆ ออกๆ ไม่ใช่ท่าเต้นหรอกนะ เข้าๆ ออกๆ ห้องน้ำ พี่ครูต้อยอัดซะ 2 ซอง น้ำเกลือค่ะอยู่เลย
-ส่วนคนกลาง นับจากขวามือเป็นคนที่ช้าผิดปกติ แต่วิ่งเร็ว สมองสั่งการช้ากว่าเพื่อนๆ ชอบนั่งเป้อ ใจลอย ก็ดีขึ้น บ้าง
-คนสุดท้าย โตกว่าเพื่อน แต่อายุรุ่นเดียวกัน มีปัญหาเพราะพ่อแม่ แยกทาง ต่างคนต่างมีความสุข กับครอบครัวใหม่ น้องเขาก็เลยมีอาการไขว่คว้าหาความรัก อยู่กับยายค่ะ นานทีปีหน พ่อจะมารับไปดูความสุข ความอบอุ่นของพ่อกับครอบครัวใหม่ อิอิ เป็นไงค่ะ เด็กของครูต้อย
-ขอบคุณคำอวยพรค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ต้อย
คนเป็นครู...ช่างมีจิตใจกว้างขวาง อ่อนโยนต่อศิษย์เสียมากมายขนาดนี้....ปลื้มใจแทนเด็ก ๆ
มีคนเปรียบเปรยว่าครูเหมือน....เรือจ้าง
แต่น้องอยากเปรียบครูว่าเป็น....ผู้รังสรรค์และสร้างมนุษย์
ชอบเรื่องและความรู้สึกดี ๆ เช่นนี้ค่ะ
(^___^)
คุณครูต้อยคะ อ่านบันทึกแล้วมีความสุขตามครูต้อยเลยค่ะ
หมู่นี้อ่านเรื่องเด็กๆ ผ่านมุมความรักของคุณครูใน G2K บ่อยๆ เริ่มจะอยากเปลี่ยนอาชีพไปเป็นครูของเด็กนักเรียนวัยซนๆ ตาแป๋วๆ แล้วนะคะ (แต่สงสัยจะเป็นได้แค่ครูจอมป่วน ทำอะไร (ดุนักเรียน) ก็ไม่เป็นค่ะ)
ขอบคุณค่ะ น้องคนไม่มีราก
-หากครูเป็นผู้รังสรรค์ ปั้นแต่ง มากกว่าเรือจ้าง
-ครูจะมีพลังชีวิตอีกมากมาย ที่จะสรรค์สร้าง อย่างไม่หยุดหย่อนค่ะ
-สบายดีนะคะ
-รูปนี้เก๋เชียว เมื่อกี๋ไปเห็นที่บล็อก อ.ขจิต
-อาทิตย์ก่อนไปรับลูกที่ ม. เห็นงานแฟร์ นึกถึงน้องดาวขึ้นมาทันที่
-วันที่ 5 พี่จะเดินทางไปเชียงใหม่ค่ะ ไปพร้อมกับครอบครัว ไม่ทราบว่าต้องจองที่พักก่อนหรือเปล่า ตั้งใจไปปาย ไปแม่ฮ่องสอน และเชียงรายด้วยค่ะ