นับตั้งแต่ที่เริ่มการก่อสร้างเมรุหลังนี้ มีช่างมากตา หลายตา หลากชุด หมุนเวียนเปลี่ยนวนกันเข้ามา แต่สุดท้ายช่างทั้งหลายเขาก็ “ไป...”

ไม่ว่าจะเป็นช่างชุดมาทำโครงสร้างคือ คานล่าง เสา และคานบนที่ทำงานร่วมกันเพียงแค่ ๔ วันครึ่ง

เจ้าหน้าที่จากซีแพคมาเช็ค Slump และเทสต์ลูกปูน ครึ่งชั่วโมงก็เดินหาย


ชุดช่างลอผู้ก่อปล่องอยู่ด้วยกันเก้าวัน เก้าคืน


 


รถเครนที่มายกแผ่นเจดีย์ให้มาสองวันครึ่งแล้วจึงเสร็จ


ทีมงานขนส่งเตาเผาศพอยู่ที่นี่สองวันหนึ่งคืน แล้วเขาก็ระรื่นจากไป


ผู้จัดการโรงงานทีมทีมที่มาเดินท่อแก๊สให้สี่วันก็สัมฤทธิ์ผล


ทีมช่างไฟ เดินระบบ เดินไป เดินมาอยู่เก้าวัน ไฟและควันก็บรรเจิด


แม้กระทั่งช่างแสงที่ตื่นเช้ามาก็ต้องเจอหน้าคร่าตากันนับเป็นเวลาร่วม ๔ เดือน สัปดาห์นี้ ช่างแสงก็ไปแล้ว เพราะงานของเขาเสร็จแล้ว

 

โอ้หนอชีวิตล้วนแล้วแต่ “อนิจจัง...”

 

เมื่อเจอกันก็ย่อมต้องพลัดพราก
คน สัตว์ สิ่งของ สรรพสิ่งทั้งหลายล้วนแล้วแต่เกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับ “ไป...”
ไม่มีสิ่งใดจีรังหรือแม้จะยั่งยืน


แม้กระทั่งชีวิตนี้ สุดท้ายก็ต้องทิ้งร่างกายวางทับลงบนแผ่นดิน
เปลวไฟที่เราได้ใฝ่ศึกษา ค้นคว้าให้ได้มาซึ่งเตานั้นย่อมถูกจุดขึ้นเพื่อเผาศพได้เมื่อครั้งที่ดวงจิตแยกกายไป


สรรพสิ่งทั้งหลายเมื่อมาแล้วก็ต้องไป

 
เราผู้ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ทั้งหลายย่อมอยู่ด้วยความไม่ประมาท
ยังประโยชน์ให้ถึงพร้อมทั้งในส่วนตนและส่วนรวม
จึงจักได้ชื่อว่าไม่เสียชาติที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์และได้พบกับพระพุทธศาสนา


ความเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไปนั้นจักเป็นสิ่งที่ชีวิตใช้พึ่งพา
ให้ชีวิตก้าวเดินหน้าเพื่อจาก “ไป...”