ลิงน้อย..คืนเงินให้แม่ค้าไป 1000 บาท และ...ไม่เคยท้อใจกับการทำความดี

               ลิงน้อย  ไปตลาดสดในวันหยุด  เธอแต่งกายแบบง่าย ๆ นุ่งกางเกงขาสั้น เสื่อยืดตัวโคร่ง ๆ สวมใส่สบาย รีบไป รีบกลับ เตรียมเงินไปแค่  1000  บาทเท่านั้นและมีเศษเหรียญที่หยิบจากในรถไปประมาณไม่เกิน 30 บาท

              ลิงน้อย จัดการซื่อสิ่งของที่ต้องการได้แก่ผัก ต้นหอม ผักชี มะนาว พริก ประมาณไม่เกิน 30 บาท  และจากนั้นได้ไปซื้อหมูรวมราคา 165  บาท  ลิงน้อยเป็นคนง่าย ๆ รีบรับเงินทอนจากแม่ค้าโดยไม่นับ 

             ก่อนเปิดประตูรถ ล้วงกุญแจและเงินทอนจากกระเป๋ากางเกงติดขึ้นมา  พบว่มีธนบัตร  1000 บาท 500  บาท และ 100 อีกจำนวน 3 ใบและธนบัตร 20 บาท เศษเหรียญอีกนิดหน่อย  ทันใดลิงน้อยได้ทบทวนว่ากางเกงที่ใส่มามีเงินค้างอยู่หรือเปล่า 

            จึงหยิบเงินทั้งหมดมาพิจารณาอีกที  ปรากฏว่าธนบัตรทุกในเปียกชื้น  คล้าย ๆ มีเลือดหมูติดอยู่ด้วย  และแน่นอนว่าไม่ได้นำเงินไปเกินกว่านี้  ลิงน้อยนึกสงสารคนขายหมู  และคิดว่าตลอดทั้งวัน  เขาควรจะขายได้กำไรสักเท่าไร  จึงตัดสินใจลงจากรถถือถุงหมูไปด้วย กลับไปหาร้านหมูเจ้าเดิม 

ลิงน้อย        :   คุณแม่ค้าจ๋า...จำเราที่มาซื่อหมูเมื่อสักครู่ได้ไหมคะ (ลิงน้อยเป็นคนพูดไพเราะ )

แม่ค้าหมู     :   จำได้สิคะ..แม่คุ้น..ต้องการหมูเพิ่มอีกเท่าไรดีคะ

ลิงน้อย       :    เปล่าค่ะ  ไม่รับค่ะ  เพียงแต่อยากจะมาถามว่า  ได้ทอนเงินถูกต้องหรือเปล่าคะ

แม่ค้าหมู    :    (หยิบมีดปังตอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว  สับลงไปที่เขียงดังสนั่น)  ชั้นขายหมูมาเป็นสิบ ๆ ปี  ไม่เคยทอนตังค์ใครผิดสักราย  เธอจะมาไม้ไหนนกับชั้น  ชะ  ชะ  ชะ..หนอย...จะมาโกงกันอย่างหน้าด้าน ๆ ..

ลิงน้อย     :     ขอโทษนะคะ  คุณฟังเราใหม่นะคะ ที่มาถามนี่เพื่อต้องการเอาเงินทอนมาคืนให้ต่างหาก  คุณทอนเงินให้เราเกิน เราจำได้ เพราะเรามีเงินมาแค่ 1000  บาทเท่านั้น

แม่ค้าหมู   :    (หยิบตะกร้าใส่เงินขึ้นมาดู พร้อมกับร้องลั่น) ..ต๊ายย  ตาย  แบ้งค์ละ 500  เปียก  ๆ ชั้นหายไป และเมื่อครู่ชั้นรับแบ้งค์ละ 1000 ของคุณด้วยนะ  (เสียงอ่อนลง)

ลิงน้อย    :   คืนเงินให้แม่ค้าไป 1000  บาท และ...ไม่เคยท้อใจกับการทำความดี