การสร้างคุณค่าให้กับผู้อื่น

สวัสดีค่ะ เมื่อพอลล่าผ่านจากนาที..ฉุกเฉิน มาได้ เราก็มาสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้กับรพ.แกลง ในเรื่องการบริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ค่ะ เราไปถึงที่พัก ศิลามณี รีสอร์ท เวลาประมาณ 1700 น. ค่ะ คาดหวังว่าเขาเปลี่ยนห้องนอน ห้องประชุมให้ใหม่ เนื่องจากครั้งก่อน ห้องประชุมเพิ่งจะใช้เป็นครั้งแรก อิอิ... เปิดบริสุทธิ์ โดยพอลล่า.. ซะแล้วค่ะ มีปัญหาต้องมาจัดการกันยกใหญ่ ครั้งนี้ ได้บทเรียนเรื่องห้องประชุมอีกค่ะ เราคาดเดาผู้เข้ารับการอบรมประมาณ 60 คนค่ะ แต่มีผู้เข้าอบรมจริงๆ แล้ว 70 – 80 คน ทำให้ห้องประชุมที่เตรียมไว้แลดูเล็กลงไปถนัดตา เรามารู้สึกเมื่อการประชุมเริ่มได้สักชั่วโมงกว่าๆ เพราะรพ.ค่อยๆ ทยอยๆกันมาเรื่อยๆ โชคดีที่ห้องประชุมสามารถทะลุออกได้อีกห้องหนึ่ง เราจึงขอขยายห้องหลังจากพักกลางวันแล้ว... ทำให้ รพ. สามารถผ่อนพักตระหนักรู้ได้อย่างผ่อนคลายค่ะ (หลักฐานมันฟ้องค่ะ)

ให้ดูรูปผ่อนพักตระหนักรู้ก่อน อิอิ

เราเรียนรู้กันแบบคนธรรมดาๆ ลดตัวตน คุยกันสนุกสนานดีค่ะ

ละลายพฤติกรรมก่อนการสนทนา...

เราพูดน้อยๆ ให้เขาพูดมากๆ ดีกว่าค่ะ

กิจกรรมครั้งนี้ เราเห็นภาพของการทำงานเป็นทีมที่ชัดเจนมากขึ้น พี่ช่วยน้อง.... มีรุ่นพี่จากการอบรมครั้วก่อนมาช่วยกิจกรรมกลางคืน ซึ่งครั้งก่อนว่าฮาแล้ว ครั้งนี้ ฮา!มากกว่า สนุกแบบมีเรท อาร์ อิอิ... ต้องขึ้นป้าย น. ++ 13 เป็นระยะๆ ค่ะ ดูจากรูป นะคะ ว่า ฮา !! ขนาดไหน แต่สังเกตได้ ว่ารพ.ชอบรายการตีสิบช่วงดันดารา นำมาตั้งชื่อว่า กิจกรรม แดกดันดารา รู้เสียงรู้หน้าไม่รู้ใคร..ฮ่าๆ ที่นี่เขามีนักร้องชนะเลิศระดับอำเภอด้วยค่ะ เสียงใสมาก แต่หุ่น เธอ...อื้อ..อวบอัด ค่ะ การแสดงอีกชุดหนึ่ง เป็นชุดโฟร์มด แบบเซอร์ไพรซ์ เพราะมีโคโยตี้ อายุรวมกันมากกว่า 100 ปีมาแด๊นซ์กระจาย ...มีรูปที่ออกจะเรทอาร์ ไม่กล้านำมาเปิดเผย อิอิ..เดี๋ยวจะผิดจรรยาบรรณ ค่ะ งานนี้ พอลล่าบอกพี่ๆ เขาว่ารู้สึกว่าวิทยากรจะเข็มขัดสั้นไปเลยค่ะ อิอิ ก็คาดไม่ถึง ไงคะ ฮ่าๆๆๆ ก็ของเขา ฮามากๆ ค่ะ

ผัว เมีย ละเหี่ยใจ...  สามีหนีเที่ยว ชาละวัน คาเฟ่ อิอิ

น่าจะไปตั้งนานแล้ว ฮ่าๆๆ

ฉันขี่ไอ้ทุยวิ่งลุยท้องนา...

ดูดู๊ดูดูเธอทำ...ทำไมถึงทำไปได้.... อิอิ..มันส์ ดีค่ะ

วันสุดท้าย รพ. ได้สรุปบทเรียนของการดูแลด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ ว่าเริ่มจากการที่เราเข้าใจตัวเอง มีสติกับการทำงาน ให้ความรักแก่เพื่อนร่วมงาน ครอบครัว จนมาถึงคนสำคัญคือผู้รับบริการ ได้เรียนรู้สิ่งที่เขามีอยู่ในตัวเขา การให้คุณค่าระหว่างทีมงาน เห็นคุณค่าตัวเอง และสร้างคุณค่าให้คนไข้ พอลล่าสรุปโดยใช้กรณีแม่ต้อยที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกสองปี แต่แม่ต้อยคิดว่า สองปี สำหรับเขาช่างเป็นห้วงเวลาที่มีค่ามากมาย เขาได้ขอเด็กพิการมาเลี้ยง ทำให้เด็กๆมีความสุข และแม่ต้อยได้พูดว่า”คุณค่าของการที่มีชีวิตอยู่ไม่ได้อยู่ที่ความร่ำรวยเงินทอง หรือระยะเวลาของการมีชีวิต แต่อยู่ที่การที่เราได้สร้างคุณค่าให้กับผู้อื่น”  ซึ่งก็เปรียบเสมือน รพ. สร้างคุณค่าให้คนไข้คนหนึ่งได้รู้สึกว่าเขามีคุณค่าในความเป็นคนเหมือนกันค่ะ

ตัวอย่างเรื่องเล่าดังต่อไปนี้ ค่ะ

งานเวชกรรม :  มีการเก็บตัวชี้วัดของงาน อยู่หลายตัว.. งานวัณโรคเป็นงานหนึ่ง ซึ่งมีผู้ป่วยจำนวนมาก มีปัญหาเรื่องของการรับประทานยาต่อเนื่อง ขาดยา และมักเป็นในกลุ่มผู้ติดเชื้อเอดส์ มีผู้ป่วยรายหนึ่งเป็นวัณโรคและติดเชื้อเอดส์ มีอาการทรุดลง นอนซมอยู่บ้าน ได้ประสานกับน้องที่อยู่สถานีอนามัยไปเยี่ยมบ้านผู้ป่วยทุกวัน แม่ที่ดูแลผู้ป่วยบอกว่าถอดใจแล้ว ดูแลไม่ไหวแล้ว เพราะอายุมากไม่มีรายได้..เราผู้ดูแลก็รู้สึกหดหู่ไปด้วย ได้พูดคุยกับทั้งแม่ลูก บอกว่ามีกันแค่สองคนแม่ลูก ถ้าลูกตาย แม่จะอยู่คนเดียว ลูกบอกว่าอยากดูแลแม่เพราะแม่แก่แล้ว ไม่อยากตาย..แต่แม่ต้องมาดูแลตนเองที่เจ็บป่วย อาการที่เป็นตอนนี้คนไข้ขยับตัวไม่ไหว ทานอาหารไม่ได้ต้องใส่สายยาง เรารู้สึกว่า อาจจะช่วยอะไรเขาไม่ได้มากนัก แต่ก็ได้มาเยี่ยมทุกวัน ป้อนยา น้ำ อาหาร เป็นระยะเวลาประมาณ 4 – 5 เดือน ผู้ป่วยเริ่มมีอาการดีขึ้น เดินมาหาหมอ มารับยาที่รพ.ได้เอง เดินมาบอกพยาบาลที่ เค้าน์เตอร์ว่า หมอ!!! ผมมาแล้ว... มารับยาเองได้แล้ว ...เรารู้สึกว่าดีใจ และเห็นแม่คนไข้ก็ดีใจมากๆ ลูกกลับมาทำงานได้ และอยู่ดูแลแม่ได้ ทั้งเจ้าหน้าที่สถานีอนามัยและตัวเรารู้สึกมีความสุข ที่ได้ทำให้คน สองคนมีคุณค่า ลูกได้ดูแลแม่ แม่ก็มีความสุขที่ได้ดูแลและอยู่กับลูก ถึงแม้จะไม่ใช่ตลอดไป แต่สำหรับเขา เวลาอันน้อยนิด คงมีค่าสำหรับเขามากค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเติมหัวใจให้พอลล่านะคะ