ชีวิตประจำวัน..เป็นของทุกคนอันชอบธรรมของทุกคน..ฉะนั้นใครจะมาละเมิดไม่ได้ แม้กระทั่งการบันทึกความทรงจำของแต่ละคน มีทุกข์มีสุข มีรัก มีสมหวัง มีผิดหวัง ปลาบปลื้ม ยินดี ปรีดาซึ่งเสมือนเสมบัติด้านความสึกส่วนตัว

P

           ชีวิตประจำวัน..เป็นของทุกคนอันชอบธรรมของทุกคน..ฉะนั้นใครจะมาละเมิดไม่ได้  แม้กระทั่งการบันทึกความทรงจำของแต่ละคน  มีทุกข์มีสุข มีรัก มีสมหวัง มีผิดหวัง ปลาบปลื้ม ยินดี ปรีดาซึ่งเสมือนเป็นสมบัติด้านความรู้สึกส่วนตัว

 

         วิถีชีวิตของแต่ละคน  ย่อมแตกต่างกันไป  เราตื่นแต่เช้าประมาณตี 4 - 4.30 น. ไม่เกินกว่านี้  สำรวจตัวเองว่า..ยังมีชีวิตที่ต้องอยู่ต่อสู้ไปอีกวัน  และในวันนี้จะต้องไปทำหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ  ทบทวนว่าทำงานได้ผลคุ้มค่ากับที่เงินเดือนแค่ไหน 

         ก่อนที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิก gotoknow  เราจะตื่นมาดูหนัง (หนังซีดี) อ่านหนังสือ อาบน้ำแต่งตัว  ดูแลลูกทั้ง 7 ตัว  จัดการให้ออกไปคลายทุกข์ เตรียมอาหารสำหรับมื้อกลางวัน และน้ำดื่ม  อยู่บนบ้าน 6 ตัว  และทำหน้าที่เฝ้าเวรยามอีก 1 ตัว  ทำหน้าที่ตลอด 24 ชั่วโมงไม่มีวันหยุดราชการ ไม่มีเงินโอที  นั่งได้ นอนได้ หลับได้ ส่งเสียงได้  ถ้าอยากออกไปข้างนอกต้องปีนรั้วไปเที่ยวเตร่ได้ แต่ต้องปีนรั้วกลับเข้าบ้านตามเดิม 

        วันนี้พิเศษกว่าทุกวัน  หลังจากที่เป็นสมาชิก gotoknow  อาบน้ำแต่งตัว ทำหน้าที่เรียบร้อย  เปิดเครื่องเข้าไปทักทายกับเพื่อน ๆ และกลับมาตอบบันทึกของเพื่อนที่มาเยี่ยมให้กำลังใจ  ออกจากบ้าน 6.50 น. รอขึ้นรถ 7.00 น.

        บนรถตู้มีคุณครูโดยสาร 10 คน  คนที่นั่งด้านหน้าคุ่กับคนขับลาป่วย  เราจึงได้นั่งหน้าแทน  เป็นเพื่อนคุณครูคนขับและเจ้าของรถ  ภายในรถตามปกติก็หลับ  คุยกันบ้าง บางคนก็อ่านหนังสือ บางคนก็พูดโทรศัพท์ 

       เราหลับ ๆ ตื่น ๆ ไปตลอดทางเพราะไม่ชินกับนั่งด้านหน้า  เมื่อรถกำลังขึ้นเขาบ้านแยง  ได้ยินเสียงโทรศัพท์เรียก..(คิดในใจแปลกจัง)  เปิดโทรศัพท์ดูเป็นหมายเลขแปลก ๆ ไม่คุ้นเคย

       ครูคิม  :   สวัสดีค่ะ

       ต้นสาย  :  สวัสดีค่ะ  (เสียงใส  มีสเน่ห์มาก)  คุณครูอิ้งใช่ไหมคะ

       ครูคิม  :   คิมค่ะ

       ต้นสาย  :  สวัสดีค่ะ ปูเองค่ะ  สะดวกคุยมั๊ยคะ

       ครูคิม  :    ยินดีที่รู้จักค่ะ  สะดวกค่ะ  อยู่ระหว่างเดินทางไปโรงเรียนค่ะ คุยได้นะคะ

       ครูปู     :   ไม่เป็นไรค่ะ  แล้วปูจะโทรมาใหม่นะคะ  (ซึ้ง..ซึ้งใจค่ะ)

          ชั่วโมงที่ 1 สิ้นสุดลงแล้ว..นักเรียนกำลังจะเปลี่ยนห้องเรียน  มีเสียงโทรศัพท์เรียกอีกครั้ง (จะว่าไปก็มีชีวิตชีวาดีนะคะ  ที่มีเจตนาทำให้โทรศัพท์เป็นใบ้มานานทีเดียว)

        ครูคิม  :  สวัสดีค่ะ

       ต้นสาย  :  เสียงหัวเราะ..(ที่อบอุ่น)  จำได้ไหมคะ..ฮิ ๆ ๆ  ๆ 

       ครูคิม  :  ขอโทษค่ะ  ขอทบทวนก่อนนะคะ

       ต้นสาย  : ครูปูค่ะ

       ครูคิม  :  ไม่ใช่นะคะ  เสียงคุณครูปูใส..เสียงใสค่ะ

       ต้นสาย  :  เห็นหมายเลขของพี่คิมให้กับพี่ปู  เลยแอบจดมาค่ะ  ทายสิคะใคร

       ครูคิม  :  ใครน้อ..แล้วพี่คิมพูดกับใครอยู่คะนี่

       ต้นสาย  :  ครูใหม่ค่ะ  แม่น้องพอ น้องเพียงเองค่ะ

       ครูคิม & ครูใหม่......(ได้ความรัก ความอบอุ่นที่ประทับใจค่ะ)

                       ขอสัญญาว่าจะรักษามิตรภาพให้ยั่งยืนค่ะ